Barfplaats.nl

henneke schreef: inlijsten Lizzy
Het was gister de eerste keer dat Yora Biscuit haar wonden weer zag nadat ze de boel af moest dekken om de pups eruit te halen en ik zag haar ogen eruit poppen die wist ook niet wat ze zag ! ze heelt echt heel snel en nog een paar weekjes en je ziet er weinig meer van .

en dan de pups ...... ze zien er zo goed uit , kunnen heerlijk zoenen , schrapen het vlees van je vinger met die tandjes van ze , zijn reuze lollig en nu ze vlees eten zwaar tevreden , ik ben zo ontzettend blij dat 1 van de heren bij mij komt wonen

Lizzy schreef: Martine-Tom vroeg het een paar pagina's geleden. Hoe het met Biscuit is. Als ik jullie nu foto's laat zien van de wonden, zouden jullie het hele verhaal niet geloven. Echt, het ziet er dermate fantastisch uit. En ik zeg het nog maar eens: honingzalf. Het is echt werkelijk in 1 woord ongelofelijk. Ik ben blij dat het BIN team in ieder geval mijn getuigen is van hoe het was

Verder gaat het met haar steeds beter in het koppie. Ze begint langzaam te spelen met de puppies, ze begint weer interesse te krijgen in haar omgeving, ze heeft weer trek en ik ben er eigenlijk klaar voor om lekker naar het bos te gaan met haar. Het is dat ik het niet durf voordat de puppen getiterd zijn.... Haar ogen staan wel anders. Ik denk eigenlijk dat dit nooit meer weggaat. Biscuit heeft een diepe ziel gekregen. Was zij vroeger zorgeloos en blij, is zij nu blij en weet ze wat het leven haar ook kan bieden, pijn en verdriet. Dat klinkt vast heel emotioneel maar zo voel ik het ook. Ik vind het nog steeds verschrikkelijk dat zij zo'n pijn heeft moeten doorstaan. En ik hoop dat honden echt beter in staat zijn te vergeten dan wij.............

-Saskia- schreef: Je snapt wel dat mócht Uk bij jou landen, ik hele dagen bij je op de stoep zit? Gewoon om me te verkneukelen over het eigenwijze, tegendraadse mannetje en jij die met je handen in het haar alleen nog maar meewarig kan zuchten dan? 8)

Lizzy schreef: Verder gaat het met haar steeds beter in het koppie. Ze begint langzaam te spelen met de puppies, ze begint weer interesse te krijgen in haar omgeving, ze heeft weer trek en ik ben er eigenlijk klaar voor om lekker naar het bos te gaan met haar. Het is dat ik het niet durf voordat de puppen getiterd zijn.... Haar ogen staan wel anders. Ik denk eigenlijk dat dit nooit meer weggaat. Biscuit heeft een diepe ziel gekregen. Was zij vroeger zorgeloos en blij, is zij nu blij en weet ze wat het leven haar ook kan bieden, pijn en verdriet. Dat klinkt vast heel emotioneel maar zo voel ik het ook. Ik vind het nog steeds verschrikkelijk dat zij zo'n pijn heeft moeten doorstaan. En ik hoop dat honden echt beter in staat zijn te vergeten dan wij.............

MarijeEnBoomer schreef: Ik hoop wel dat ze vergeet dat ik zo hard in d'r geknepen heb

henneke schreef: er komt weer een trog aanval aan !

henneke schreef: er komt weer een trog aanval aan !

henneke schreef: er komt weer een trog aanval aan !