Daantje is aangevallen door een ontsnapte Sarplaninac

[Spikkelneus]

Dat is wel echt heel lief en begripvol van die Golden. Super zeg, positieve ervaringen zijn zo belangrijk.

[Anne in Zweden]

Ja klopt, het was belangrijk voor me dat ik gedaan had wat mogelijk is om de situatie te verbeteren, de dreiging en spanning die dat geeft z.s.m. te verhelpen.

Mijn fysio was furieus door het resultaat van de bedreiging, die stelde voor dat ik bij hem in de wijk kwam wonen De GT van Daantje sloeg stijl achterover en was bijzonder duidelijk over dat dít absoluut niet mocht gebeuren, zéker niet boven op het trauma dat ze heeft. Die kwam gelijk met een praktische noodoplossing om haar te beschermen. Dat voelt goed, die optie, verminderd de machteloosheid. Maar het blijft natuurlijk een noodoplossing, ik heb liever dat er gewoon geen dreiging is, we gewoon op ontspannen wijze samen gebruik kunnen maken van de wijk waar we beiden wonen.

Daantje en ik liepen eergisteren in Heiloo, het dorp waar we dagelijks onze 'pret wandeling' maken, de Sarplaninac-vrije lokatie zeg maar Ze is daar zó blij!! Alleen dat al, heel ontroerend om haar zo te zien.
De tuin waar 'onze' therapiehond ligt, de oude Golden reu, was leeg. Leuk voor de hond, eindelijk eens niet in z'n uppie in de tuin, maar jammer voor ons. Op de terugweg zag ik niet ver van zijn tuin een Golden lopen, onaangelijnd, op een parkeerplaats. Ik keek naar het smoeltje en wist het zeker; dat is hem! (bizar genoeg, want ik kan mensengezichten niet onthouden, dus moest wel erg lachen dat ik het zijne dan wél herkende). Ik moest in een split second beslissen: ga ik dit uit de weg of ga ik het aan? Daantje mag nog niet keten, fysiek niet. De kans dat het 'keet' zou worden leek me gering: leeftijd, ras, parkeerplaats.. en Daantje leek dat ook iet te zullen gaan doen, desnoods moest ik har bij de halsband pakken. Wat kan een mens snél denken!
Tweede overweging in dezelfde split second was of ze er aan toe was. Geen idee.. Maar als er iets ideaal was, dan was het wel zijn kalme/begripvolle en geduldige gedrag, zelfs op de erfgrens. En de wijze waarop ze nu al weken aan hem had kunnen wennen achter dat hek, voor een ontmoeting zonder hek er tussen. Ze had de keer er voor haar neusdopje door het hek gestoken, toen ik haar kopie had opgetild om haar er toe te bewegen eens naar hem te kijken, in plaats van alleen maar pal tegen dat hek gras te staan plukken of haar leven er vanaf hing (oversprong). En ook dat was hel zoet gegaan, met dat neusje door het hek. Kortom, het flitste door mijn hoofd en ik hakte de knoop door te blijven staan en zo de kans te geven elkaar in het echt te ontmoeten als de reu op os af zou komen en Daantje geen aanleiding zou geven hem alsnog af te houden.
De reu keek, keek nogmaals, huppelde toen de bowling in (hond van de eigenaar v/d bowling volgens mij). Keek met z'n al wat oude kop hel guitig van tussen de schuifdeuren naar ons, huppelde toen op ons af. Daantje was op haar buik gaan liggen, roerloos. Het gebaar wat ze de vorige keer ook naar hem maakte, voor het eerst. Wat toen voor mij aanleiding was haar te 'forceren' eens naar hem te kijken als ze bij het hek stond door mijn hand onder haar kin te leggen en haar koppie op te heffen.
De Golden benaderde haar erg vriendelijk en zeer sociaal vaardig (beetje zijwaarts en beheerst, ondanks duidelijk enthousiasme). Zij stond op toen hij echt bij haar was, nog steeds wat gespannen, maar tegelijk nieuwsgierig en terwijl ik me af vroeg wat er nu zou gaan gebeuren, draaide de reu zich om, draaide haar zijn kont toe en stak Daantje haar nieuwsgierige neus tussen zijn achterpoten. Ik heb dat gebaar nog nooit van een reu naar en teef gezien! Maar het was duidelijk heel helpend voor Daantje want die nam graag de vrijheid en tijd op die uitnodiging in te gaan. Na uitvoerig snuffelen, alleen van haar aan hem, huppelde hij uitnodigend weg (ik denk dat hij een kei in hofmakerij is ). En ik liet haar natuurlijk niet los, dus daar bleef het bij, maar jemig wat een gave ervaring!!!!!!!
Ze hebben elkaar daarna nogmaals gezien, weer achter het hek (ik heb wel de tijd v/d ontmoeting bekeken, mocht hij vaste tijd van uitgelaten worden hebben, dan kunnen we hem wellicht nogmaals treffen). Daantje was héél even - echt een fractie van een seconde - aan het kijken of hij er was (dat deed ze niet eerder) maar daarna weer 100% gras aan het plukken. Hij zette een vlaggetje, als altijd en daar heeft ze nu voor het eerst aandacht aan besteed door heel even vluchtig te ruiken, om daarna weer gras te plukken. Koppie weer opgetild, waarop ze hem aan keek en heel snel een klein likje door het hek aan zijn neus gaf, waarna weer driftig gras geplukt moest worden. Meer zat er niet in, maar ik heb staan jubelen!! Hahaha, wie daar langs wandelt moet denken dat ik echt volkomen gestoord en tuttebellerig ben

Och gos, ik word er helemaal emo van, kan het gewoon voor me zien, die ontmoeting! Zou fijn zijn als ze op deze manier weer vertrouwen krijgt in andere honden en bij het zien van andere honden zelf ook weer een beetje hond durft te zijn. Geweldig, zo'n oude reu die playing hard to get speelt!

[Parelridder]

Zojuist heeft de dochter van de vrouw die me bedreigde naar mijn ouders gebeld n.a.v. de brief. Ze begon het gesprek met het maken van excuses voor het gedrag van haar moeder. Ze legde uit dat die op eigen initiatief met deze beschuldiging en dreiging kwam. De dochter heeft zich nooit achtervolgd gevoeld, herkende ook gewoon mijn beschrijving van onze ontmoetingen, zoals ik ze in de brief had geschreven. Ze had thuis gekomen wel eens gemopperd over het gedrag van haar honden, dat ze weer zo te keer gegaan waren. Ze vertelde dat haar moeder dacht op deze manier het vervelende uitvallen van hun honden op te lossen: degene waarnaar ze uitvallen verjagen. En moeder is nogal impulsief volgens dochter: ideetje, hup gelijk even doen, denk ik later wel eens over na..
De dochter is de enige die de honden uit laat en tijdens werktijd heeft ze hen mee naar haar werk, dus er zal geen sprake zijn van het op mij afsturen. Ze begreep bovendien waarom ik niet van route kan veranderen op dit moment, dus zal als ze ons wil ontwijken zelf van richting veranderen, geen probleem! Ze vond net als ik dat dit gewoon in onderling overleg kon opgelost worden, als je elkaar wilde vermijden. Dus gewoon zoals het tot nu gegaan was..
Kortom, een moeder met bijzonder gedrag, maar een heel aardige en redelijke dochter waarmee alles op z'n pootjes terecht gekomen lijkt te zijn. Pak van mijn hart!

'k Heb de wijkagent geïnformeerd over de afloop.

[Parelridder]

Och gos, ik word er helemaal emo van, kan het gewoon voor me zien, die ontmoeting! Zou fijn zijn als ze op deze manier weer vertrouwen krijgt in andere honden en bij het zien van andere honden zelf ook weer een beetje hond durft te zijn. Geweldig, zo'n oude reu die playing hard to get speelt!

Goud he, zo'n hond!

[doranto]

Hehe gelukkig! Hoef je je daar in ieder geval geen zorgen meer over te maken.

[Anne in Zweden]

Ooo, wat fijn Ludmilla, dat de dochter een redelijk mens blijkt te zijn! Jammer dat die moeder niet helemaal spoort, maar soit. Je weet nu hoe het zit en kunt weer rustig slapen, in de wetenschap dat je gewoon verder kunt gaan met het herstelproces van Daantje. Heel fijn!

[Lizzy]

Zojuist heeft de dochter van de vrouw die me bedreigde naar mijn ouders gebeld n.a.v. de brief. Ze begon het gesprek met het maken van excuses voor het gedrag van haar moeder. Ze legde uit dat die op eigen initiatief met deze beschuldiging en dreiging kwam. De dochter heeft zich nooit achtervolgd gevoeld, herkende ook gewoon mijn beschrijving van onze ontmoetingen, zoals ik ze in de brief had geschreven. Ze had thuis gekomen wel eens gemopperd over het gedrag van haar honden, dat ze weer zo te keer gegaan waren. Ze vertelde dat haar moeder dacht op deze manier het vervelende uitvallen van hun honden op te lossen: degene waarnaar ze uitvallen verjagen. En moeder is nogal impulsief volgens dochter: ideetje, hup gelijk even doen, denk ik later wel eens over na..
De dochter is de enige die de honden uit laat en tijdens werktijd heeft ze hen mee naar haar werk, dus er zal geen sprake zijn van het op mij afsturen. Ze begreep bovendien waarom ik niet van route kan veranderen op dit moment, dus zal als ze ons wil ontwijken zelf van richting veranderen, geen probleem! Ze vond net als ik dat dit gewoon in onderling overleg kon opgelost worden, als je elkaar wilde vermijden. Dus gewoon zoals het tot nu gegaan was..
Kortom, een moeder met bijzonder gedrag, maar een heel aardige en redelijke dochter waarmee alles op z'n pootjes terecht gekomen lijkt te zijn. Pak van mijn hart!

'k Heb de wijkagent geïnformeerd over de afloop.

Oh goed nieuws! Er zijn ook nog normale mensen op de wereld!

[Hope]

Wat fijn! En ook heel fijn dat ze de tijd en moeite nam om te bellen en het uit te leggen.

[Siberienne]

Oh top, wat een fijne reactie!

En wat een lieve golden reu. Was ook echt ontroerd bij het lezen.

[eelke]

Ooooooh wat fijn dat mijn horken-opmerking totaal niet nuttig was!

[Parelridder]

Wat fijn! En ook heel fijn dat ze de tijd en moeite nam om te bellen en het uit te leggen.

Ze moest zelfs even volhouden met bellen, omdat mijn ouders de eerste keren de telefoon niet hoorden omdat ze stonden te koken. Ze is blijven bellen, had ook een bericht op de voicemail kunnen achterlaten of kunnen denken "Ik heb het geprobeerd hoor, ze nemen niet op', maar ze wilde dus gewoon echt en spoedig dit (goed) oplossen.
En dan klopt het allemaal weer, want ik heb geen spoor van ergernis gemerkt, niets van achtervolgingswaan bespeurd. We hebben niet staan kletsen of zo bij passeren, maar we waren allebei gewoon bezig met de begeleiding van onze honden, het voelde nooit als raar of kil of zo. En als je dan te horen krijgt waar je van verdacht wordt en hoe hoog dat kennelijk is opgelopen, zonder dat je iets hebt gemerkt, dat is echt heftig.

Eerste wat ik dacht bij wakker worden vanmorgen, terwijl ik Daantje goedemorgen knuffelde "Meis, we kunnen weer rustig lopen, veilig". Ik schiet weer vol, wat een pak van m'n hart.

[Parelridder]

Ooo, wat fijn Ludmilla, dat de dochter een redelijk mens blijkt te zijn! Jammer dat die moeder niet helemaal spoort, maar soit. Je weet nu hoe het zit en kunt weer rustig slapen, in de wetenschap dat je gewoon verder kunt gaan met het herstelproces van Daantje. Heel fijn!

Precies! Zelfs als die moeder nog eens met zo'n actie komt, ik weet nu dat er een heel vriendelijke, redelijke, aanspreekbare dochter bij hoort, die bovendien helemaal niks naars in de zin heeft. Dat is zo fijn om te weten! Ze heeft ook haar telefoonnummer door gegeven, dus mócht het nodig zijn dan is contact snel gelegd.

[dinky89]

Wat enorm fijn dat de dochter gewoon redelijk blijkt te zijn! En ook fijn te weten dat zij degene is die de honden uitlaat Vind dat jij de situatie m.b.t. bedreiging echt top hebt aangepakt

En wat ontroerend hoe die golden omgaat met daantje

[frodo quin]

Wat fijn nieuws, zowel van de goldenreu als van de vrouw van de spaniels.

[Parelridder]

Daantje maakt weer nieuwe stapjes in het hond-hond contact!! De andere gemeente, waar we dagelijks wandelen, doet haar zichtbaar goed. Ze kan daar dingen handelen die ze in eigen woonomgeving nog niet (zo goed) aan kan.
Reactie op geblaf gaat vooruit, ze laat zich bij bijv. blaffende hond achter een raam nu vaak door me afleiden om na even stil staan toch door te lopen. Of zelfs soms helemaal niet stil te staan! Mate waarin ze contact met andere honden zoekt (de timide, verlegen types die zelf nog minder durven dan Daantje, maar soit, het begin is er!) neemt toe: ze gaat liggen, wacht roerloos af en als de ander dan stilletjes passeert kan er soms een kwispel af. Ze heeft een Springer Spaniel ontmoet die onaangelijnd een voordeur uit kwam waar wij net langs liepen. Ging goed! Hondje was zelf verre van een held en Daantjes nieuwsgierigheid groeide (naarmate de Springer zich meer drukte) gedurende hun contact. Wat ik fijn vond om te zien was dat ze graag aan de hond wilde snuffelen, dat had ze ook altijd vóór de aanval: sommige teefjes zijn al lang blij als een reu is uitgesnuffeld, Daantje is van het geëmancipeerde type dat zelf ook graag flink terug snuffelt (dat die reuen er een beetje verlegen van worden zeg maar ). Opvallend is dat ze sinds 1 sept. soms 'lacht', dus extra, extra goed wil ruiken. De eerste keer dat ik haar dat doen zag was toen ik blaf-geluiden af speelde in huis, op de PC: ze kwam naar me toe, waar de geluidsboxjes stonden, en 'lachtte' terwijl ze luisterde. Maar goed, extra goed willen ruiken wat er precies gebeurd.. het is in dit geval wel een teken van onzeker zijn, maar ik vind het een goede manier van omgaan daarmee: onderzoekend.
Man, man, wat is ze sterk!

Het opbouwen van de wandelingen gaat goed. Nog zonder enig hellinkje/bruggetje, maar iedere week een paar minuten langer en nu al een paar weken zonder een dag manken tussendoor. Krab-beweging maakt ze met de linker voorpoot (waar de meeste verwonding zat in voorborst en schouder) nog niet, maar ze belast 'm wel krachtiger indien gelijktijdig met rechtsvoor. Ik hoop over pakweg 3 weken te kunnen beginnen met het verhogen van het wandeltempo: om de dag enkel minuten kalm draven. Als dat goed gaat en ook bruggetjes niet leiden tot terugval, dan om de dag 5 minuutjes vrij op egaal terrein. Maar goed, 1 stap tegelijk. En strand de opbouw ergens, dan een MRI.