Barfplaats.nl

Parelridder schreef:Ja klopt, het was belangrijk voor me dat ik gedaan had wat mogelijk is om de situatie te verbeteren, de dreiging en spanning die dat geeft z.s.m. te verhelpen.

Mijn fysio was furieus door het resultaat van de bedreiging, die stelde voor dat ik bij hem in de wijk kwam wonen De GT van Daantje sloeg stijl achterover en was bijzonder duidelijk over dat dít absoluut niet mocht gebeuren, zéker niet boven op het trauma dat ze heeft. Die kwam gelijk met een praktische noodoplossing om haar te beschermen. Dat voelt goed, die optie, verminderd de machteloosheid. Maar het blijft natuurlijk een noodoplossing, ik heb liever dat er gewoon geen dreiging is, we gewoon op ontspannen wijze samen gebruik kunnen maken van de wijk waar we beiden wonen.

Daantje en ik liepen eergisteren in Heiloo, het dorp waar we dagelijks onze 'pret wandeling' maken, de Sarplaninac-vrije lokatie zeg maar Ze is daar zó blij!! Alleen dat al, heel ontroerend om haar zo te zien.
De tuin waar 'onze' therapiehond ligt, de oude Golden reu, was leeg. Leuk voor de hond, eindelijk eens niet in z'n uppie in de tuin, maar jammer voor ons. Op de terugweg zag ik niet ver van zijn tuin een Golden lopen, onaangelijnd, op een parkeerplaats. Ik keek naar het smoeltje en wist het zeker; dat is hem! (bizar genoeg, want ik kan mensengezichten niet onthouden, dus moest wel erg lachen dat ik het zijne dan wél herkende). Ik moest in een split second beslissen: ga ik dit uit de weg of ga ik het aan? Daantje mag nog niet keten, fysiek niet. De kans dat het 'keet' zou worden leek me gering: leeftijd, ras, parkeerplaats.. en Daantje leek dat ook iet te zullen gaan doen, desnoods moest ik har bij de halsband pakken. Wat kan een mens snél denken!
Tweede overweging in dezelfde split second was of ze er aan toe was. Geen idee.. Maar als er iets ideaal was, dan was het wel zijn kalme/begripvolle en geduldige gedrag, zelfs op de erfgrens. En de wijze waarop ze nu al weken aan hem had kunnen wennen achter dat hek, voor een ontmoeting zonder hek er tussen. Ze had de keer er voor haar neusdopje door het hek gestoken, toen ik haar kopie had opgetild om haar er toe te bewegen eens naar hem te kijken, in plaats van alleen maar pal tegen dat hek gras te staan plukken of haar leven er vanaf hing (oversprong). En ook dat was hel zoet gegaan, met dat neusje door het hek. Kortom, het flitste door mijn hoofd en ik hakte de knoop door te blijven staan en zo de kans te geven elkaar in het echt te ontmoeten als de reu op os af zou komen en Daantje geen aanleiding zou geven hem alsnog af te houden.
De reu keek, keek nogmaals, huppelde toen de bowling in (hond van de eigenaar v/d bowling volgens mij). Keek met z'n al wat oude kop hel guitig van tussen de schuifdeuren naar ons, huppelde toen op ons af. Daantje was op haar buik gaan liggen, roerloos. Het gebaar wat ze de vorige keer ook naar hem maakte, voor het eerst. Wat toen voor mij aanleiding was haar te 'forceren' eens naar hem te kijken als ze bij het hek stond door mijn hand onder haar kin te leggen en haar koppie op te heffen.
De Golden benaderde haar erg vriendelijk en zeer sociaal vaardig (beetje zijwaarts en beheerst, ondanks duidelijk enthousiasme). Zij stond op toen hij echt bij haar was, nog steeds wat gespannen, maar tegelijk nieuwsgierig en terwijl ik me af vroeg wat er nu zou gaan gebeuren, draaide de reu zich om, draaide haar zijn kont toe en stak Daantje haar nieuwsgierige neus tussen zijn achterpoten. Ik heb dat gebaar nog nooit van een reu naar en teef gezien! Maar het was duidelijk heel helpend voor Daantje want die nam graag de vrijheid en tijd op die uitnodiging in te gaan. Na uitvoerig snuffelen, alleen van haar aan hem, huppelde hij uitnodigend weg (ik denk dat hij een kei in hofmakerij is ). En ik liet haar natuurlijk niet los, dus daar bleef het bij, maar jemig wat een gave ervaring!!!!!!!
Ze hebben elkaar daarna nogmaals gezien, weer achter het hek (ik heb wel de tijd v/d ontmoeting bekeken, mocht hij vaste tijd van uitgelaten worden hebben, dan kunnen we hem wellicht nogmaals treffen). Daantje was héél even - echt een fractie van een seconde - aan het kijken of hij er was (dat deed ze niet eerder) maar daarna weer 100% gras aan het plukken. Hij zette een vlaggetje, als altijd en daar heeft ze nu voor het eerst aandacht aan besteed door heel even vluchtig te ruiken, om daarna weer gras te plukken. Koppie weer opgetild, waarop ze hem aan keek en heel snel een klein likje door het hek aan zijn neus gaf, waarna weer driftig gras geplukt moest worden. Meer zat er niet in, maar ik heb staan jubelen!! Hahaha, wie daar langs wandelt moet denken dat ik echt volkomen gestoord en tuttebellerig ben

Anne in Duitsland schreef:Och gos, ik word er helemaal emo van, kan het gewoon voor me zien, die ontmoeting! Zou fijn zijn als ze op deze manier weer vertrouwen krijgt in andere honden en bij het zien van andere honden zelf ook weer een beetje hond durft te zijn. Geweldig, zo'n oude reu die playing hard to get speelt!

Parelridder schreef:Zojuist heeft de dochter van de vrouw die me bedreigde naar mijn ouders gebeld n.a.v. de brief. Ze begon het gesprek met het maken van excuses voor het gedrag van haar moeder. Ze legde uit dat die op eigen initiatief met deze beschuldiging en dreiging kwam. De dochter heeft zich nooit achtervolgd gevoeld, herkende ook gewoon mijn beschrijving van onze ontmoetingen, zoals ik ze in de brief had geschreven. Ze had thuis gekomen wel eens gemopperd over het gedrag van haar honden, dat ze weer zo te keer gegaan waren. Ze vertelde dat haar moeder dacht op deze manier het vervelende uitvallen van hun honden op te lossen: degene waarnaar ze uitvallen verjagen. En moeder is nogal impulsief volgens dochter: ideetje, hup gelijk even doen, denk ik later wel eens over na..
De dochter is de enige die de honden uit laat en tijdens werktijd heeft ze hen mee naar haar werk, dus er zal geen sprake zijn van het op mij afsturen. Ze begreep bovendien waarom ik niet van route kan veranderen op dit moment, dus zal als ze ons wil ontwijken zelf van richting veranderen, geen probleem! Ze vond net als ik dat dit gewoon in onderling overleg kon opgelost worden, als je elkaar wilde vermijden. Dus gewoon zoals het tot nu gegaan was..
Kortom, een moeder met bijzonder gedrag, maar een heel aardige en redelijke dochter waarmee alles op z'n pootjes terecht gekomen lijkt te zijn. Pak van mijn hart!

'k Heb de wijkagent geïnformeerd over de afloop.

Hope schreef:Wat fijn! En ook heel fijn dat ze de tijd en moeite nam om te bellen en het uit te leggen.

Anne in Duitsland schreef:Ooo, wat fijn Ludmilla, dat de dochter een redelijk mens blijkt te zijn! Jammer dat die moeder niet helemaal spoort, maar soit. Je weet nu hoe het zit en kunt weer rustig slapen, in de wetenschap dat je gewoon verder kunt gaan met het herstelproces van Daantje. Heel fijn!