Barfplaats.nl

*Dorothea* schreef: ik ben ervoor in therapie

en? werk het? ???

wat een mooie pups!
en ze gaan goed!!!!!
inclusief rotzooi en kledderen

fem fatale schreef: Ik snap het wel hoor en ik ben het met je eens

....En ja, je leert van je ervaringen, dus nu zijn er misschien dingen die je een volgende keer anders zou doen. Maar zonder deze ervaring kon je dat niet weten, dus heb je gedaan wat het beste leek met alle kennis die toen ter beschikking was.

Ik denk niet dat hier iets verdedigd moet worden. Ik kan me voorstellen dat in zo'n moeilijke situatie, met zoveel spoed, het ongelooflijk moeilijk is dat er zoveel verschillende inzichten zijn, waarvan een aantal niet de juiste bleken in deze situatie. Juist ondat er helemaal geen tijd was om alles een rustig af te wegen.

Justem. Het is zo'n molen waar je in terecht komt, met zoveel om voor te zorgen, dat achteraf geconstateerd kan worden wat goed is geweest en wat minder goed of niet goed.
En elke hond is weer anders, elke situatie is weer anders. Als het een auto zou zijn, is het een paar nieuwe bougies erin en klaar. Maar dat is het niet.

Ik zit nog met een vraagje:
Voor zover ik begrepen heb is er voor gangrene mastitis een aantal zaken nodig;
- zogende hond/kat ander dier
- voldoende (te veel?) melkproductie al dan niet gecombineerd met een verstopt melkkanaaltje/stuwing
- bacterie (van 't anaerobe soort?) die ook via de huid naar binnen kan komen en in een werkend melkpakket een 3-sterren restaurant treft

Hoe kan dat erfelijk zijn?

Lizzy schreef: Maar ik blijft erbij dat je als eigenaar helemaal temmes wordt van alle verschillende meningen (en daar zitten toch ook echt onjuiste meningen tussen....). Je staat erbij en kijkt ernaar. Als zij het niet weten en niet eens zijn, hoe moet ik het dan nog weten? Het zou toch wel handig zijn zou er in ieder geval IETS van 1 protocol bestaan voor dit soort gevallen. Het komt niet vaak voor maar het komt ook niet niet voor.

Dit ben ik helemaal met je eens! Op een totaal ander vlak dan hoor, maar ik dacht ook ziekte A heeft behandeling X...helemaal krankjorum word je ervan als je een (in mijn geval) doorzieke kat hebt waarbij de uren tellen en je van 3 artsen minimaal zoveel meningen krijgt...
Te voorkomen is dat denk ik niet, maar gekmakend is het wel...

(Fijn dat je het niet als kritiek opvatte )

Volgende keer eerst alles lezen voor ik reageer
k heb het achteraf als leerzaam ervaren en ben op een beetje bizarre manier blij voor die ervaring. Ik denk dat geen enkele da met opzet fout handeld, ik kan alleen voor mezelf wel zeggen dat de da waar ik al 30 jaar kwam en ik op dit moment uiteenlopende ideeen hebben en dat dat gewoon niet werkt.
Ik heb meer medische termen geleerd dan me lief was, maar och dat is ook weer leerzaam geweest


Maar het idee dat ziekte A niet per definitie behandeling X nodig heeft...dat blijft een lastig ding vind ik, heeft ook mijn respect naar das wel weer vergroot moet ik zeggen, het is niet zo simpel als A+B=gezonde hond...

Lizzy schreef: Veeartsen krijgen echt veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel vaker met mastitis te maken dan welke huisdierendierenarts dan ook! Geiten, schapen en koeien, allemaal dieren waarbij mastitis vaak voorkomt en gangreen mastitis ook vaak voorkomt.

Weet jij nog welke medicijnen ze heeft gekregen?

Ik weet niet hoor, of ik juist wel door moet gaan. De tijd zal het ook leren

Precies Lizzy, veeartsen zijn zéér ervaren met mastitis, dus in zo'n situatie geen slechte optie.

Wat Toma precies kreeg weet ik niet meer, het is lang geleden.
Ze kreeg in ieder geval sterke AB, ik meen voor 10+ dagen, pijnstillers en AB zalf om in de kraters te smeren als de gaten er in zouden vallen (wat helaas ook gebeurde).
Wat heel erg hielp was met uitgekookt licht gezouten water de wonden voorzichtig uitspuiten en daarna de AB zalf er in doen.
Ik kon dat in mijn eentje doen bij deze ADHD poes die nooit stil kon zitten, dus blijkbaar vond ze het niet vervelend.

Ik dacht dat ze zou sterven, zo ziek en levenloos, als in coma, lag ze er bij
Dat was toen ik haar vond om 12.30 uur, terwijl ze 4 uur eerder niets leek te mankeren.
Zó snel kan dat dus gaan.
Diezelfde avond liep ze alweer door de kamer rond, ik geloofde mijn ogen niet...

Wij hebben haar weggehaald bij de kittens, afschuwelijk, maar we kozen op dat moment voor de moeder boven alles.
We waren te bang voor infecties en alle hansopjes die we haar aandeden hielpen niet, die kleine kittens kropen zo naar de melkfabriek toe.
Later heb ik me vaak afgevraagd of dat de beste keuze was geweest.

Eelke zegt het echter goed: je doet op zo'n moment wat dan de beste keuze lijkt, met de informatie die je dán hebt.
Dus is het altijd de beste keuze geweest

Daarna was ik gewaarschuwd en checkten we bij zogende moeders steeds de melkpakketten en hebben we zo later bij een andere poes het probleem kunnen voorkomen.

Toch is iedere situatie anders.
Ik denk dat het daarom moeilijk is om een standaard protocol te hebben, al denk ik dat de 'veeartsen aanpak' die wij gevolgd hadden feitelijk ook een protocol was.

Maar Lizzy stel nou dat 5 DA-en hadden gezegd haal haar weg bij de pup en ga flessen?
Wat dan?
Had je dat gedaan en was dat beter geweest?
Het blijft lastig, iedere situatie is toch weer anders.
Ik zie bij de zieke werknemers ook dat verschillende specialisten met compleet verschillende adviezen komen en dan heb je het over humane geneeskunde, waar veel meer onderzoek mogelijk is en gedaan wordt.

Ik blijf alleen toch héél verbaasd dat een DA bij een zogende teef met mastitis niet eerder daaraan denkt dan aan een longontsteking
Ik zou het fijn vinden als je me, via pb, wilt laten weten welke DA dat was. Een gewaarschuwd mens telt voor 2!

En over dat fokken Lizzy, je weet het vanzelf wat je wilt als het zover is

Er zou idd een protocol voor moeten zijn, dan was jou heel veel leed bespaard gebleven Lizzy. En met name die van Biscuit. Ik kan me goed voorstellen dat de tegenstrijdige adviezen killing zijn geweest, terwijl het leven van je lieveling aan een zijden draadje hangt.

Van honden met mastitis heb ik de ballen verstand. Van mensen weet ik uit eigen ervaring wel eea. Oa dat de maat van de boezem geen ene bal uitmaakt voor de melkproductie of de kans op ontsteking. De klieren maken melk, de omvang komt vooral van meer of minder bind- en vetweefsel. Je cup-maat zegt weinig tot niks over hoeveel klieren je hebt en hoe goed die melk maken. Hele kleine tietjes zijn alleen lastig voor de baby.

De ene vrouw maakt sneller veel melk dan de andere. Daar moeten de tieten aan wennen, aan dat melk produceren en afstemmen op de baby, en dus wordt er soms te weinig en soms te veel gemaakt in het begin. Maak je te veel dan gaat het stuwen, dat is gemeen pijnlijk en de baby heeft ook meer moeite om de tepel goed vast te zuigen en de melk schiet moeilijker toe, omdat het pijn doet en je het dus ahw tegenhoudt. Toeschieten is een proces dat behoorlijk sterk door je emoties beïnvloed wordt namelijk, hoe gespannener je bent, hoe moeilijker het gaat. Vergelijk het met een veel te volle blaas willen legen  Het is echt enorm frustrerend als de boel mudjevol zit en je krijgt het gewoon niet aan het stromen. Geheel onverantwoord doet een glaasje wijn soms wonderen.

Bij mensen is bij mijn weten de remedie tegen stuwing nog steeds: zo vaak mogelijk aanleggen en zo goed mogelijk laten legen. De baby is hier veruit het beste in, daar kan geen melkmachine tegenop. Het is niet zo dat de productie dan dramatisch toeneemt, de baby drinkt nl niet meer dan z/hij op kan. Wat wel gebeurt is dat de druk er zo goed mogelijk afgehaald wordt waardoor de pijn minder wordt, de melk beter toeschiet en de productie gereguleerd wordt.

Zit er ook een bacterie dan is legen nog steeds een goede methode, alleen kan het dan zijn dat de baby dat niet mag doen. En dan wordt het een heel stuk lastiger helaas.

Mevroi Kruim schreef: Van honden met mastitis heb ik de ballen verstand. Van mensen weet ik uit eigen ervaring wel eea. Oa dat de maat van de boezem geen ene bal uitmaakt voor de melkproductie of de kans op ontsteking. De klieren maken melk, de omvang komt vooral van meer of minder bind- en vetweefsel. Je cup-maat zegt weinig tot niks over hoeveel klieren je hebt en hoe goed die melk maken. Hele kleine tietjes zijn alleen lastig voor de baby.

De ene vrouw maakt sneller veel melk dan de andere. Daar moeten de tieten aan wennen, aan dat melk produceren en afstemmen op de baby, en dus wordt er soms te weinig en soms te veel gemaakt in het begin. Maak je te veel dan gaat het stuwen, dat is gemeen pijnlijk en de baby heeft ook meer moeite om de tepel goed vast te zuigen en de melk schiet moeilijker toe, omdat het pijn doet en je het dus ahw tegenhoudt. Toeschieten is een proces dat behoorlijk sterk door je emoties beïnvloed wordt namelijk, hoe gespannener je bent, hoe moeilijker het gaat. Vergelijk het met een veel te volle blaas willen legen Het is echt enorm frustrerend als de boel mudjevol zit en je krijgt het gewoon niet aan het stromen. Geheel onverantwoord doet een glaasje wijn soms wonderen.

Bij mensen is bij mijn weten de remedie tegen stuwing nog steeds: zo vaak mogelijk aanleggen en zo goed mogelijk laten legen. De baby is hier veruit het beste in, daar kan geen melkmachine tegenop. Het is niet zo dat de productie dan dramatisch toeneemt, de baby drinkt nl niet meer dan z/hij op kan. Wat wel gebeurt is dat de druk er zo goed mogelijk afgehaald wordt waardoor de pijn minder wordt, de melk beter toeschiet en de productie gereguleerd wordt.

Zit er ook een bacterie dan is legen nog steeds een goede methode, alleen kan het dan zijn dat de baby dat niet mag doen. En dan wordt het een heel stuk lastiger helaas.

Maar punt is dus dat die spenen zo strak zaten dat de pups de melk er niet goed uit kregen, terwijl met een beetje druk van buitenaf de melk eruit spoot. Dan kun je aanleggen wat je wil, ze krijgen het er gewoon niet uit. En dat komt bij mensen dus ook voor, dat de tepel te strak zit waardoor de baby er niks uit krijgt. Het advies is dan om te gaan kolven.

Achteraf (daar heb je hem weer, achteraf kijk je een koe in z'n kont),waren er al meer signalen dat het niet goed dreigde te gaan. Zo schoot de melk niet toe toen de eerste pup er was. De pups gingen niet zelf naar de tepels, ze moesten aangelegd worden en met veel moeite lukte het uiteindelijk om ze te laten drinken. Een paar dagen later kwam er opeens melk uit de huid, op een plek waar geen tepel zat. Tsja achteraf...... de volgende keer zal Lizzy sneller gealarmeerd zijn en zal de situatie sneller onder controle zijn.

Pffff het is al weer twintig pagina's geleden die foto's!!!
Wordt het niet al weer tijd voor nieuwe???? 

*Dorothea* schreef: Achteraf (daar heb je hem weer, achteraf kijk je een koe in z'n kont),waren er al meer signalen dat het niet goed dreigde te gaan. Zo schoot de melk niet toe toen de eerste pup er was. De pups gingen niet zelf naar de tepels, ze moesten aangelegd worden en met veel moeite lukte het uiteindelijk om ze te laten drinken.

Ik moet zeggen dat ik bij de katten direct na de geboorte vaak gezien heb dat het niet gemakkelijk gaat in het begin, dat drinken.
Dus dat dát niet alarmeert, lijkt me niet vreemd.

Melk die uit de huid komt waar geen tepel zit, heb ik nog nooit gezien.

*Dorothea* schreef: Maar punt is dus dat die spenen zo strak zaten dat de pups de melk er niet goed uit kregen, terwijl met een beetje druk van buitenaf de melk eruit spoot. Dan kun je aanleggen wat je wil, ze krijgen het er gewoon niet uit. En dat komt bij mensen dus ook voor, dat de tepel te strak zit waardoor de baby er niks uit krijgt. Het advies is dan om te gaan kolven.

Achteraf (daar heb je hem weer, achteraf kijk je een koe in z'n kont),waren er al meer signalen dat het niet goed dreigde te gaan. Zo schoot de melk niet toe toen de eerste pup er was. De pups gingen niet zelf naar de tepels, ze moesten aangelegd worden en met veel moeite lukte het uiteindelijk om ze te laten drinken. Een paar dagen later kwam er opeens melk uit de huid, op een plek waar geen tepel zat. Tsja achteraf...... de volgende keer zal Lizzy sneller gealarmeerd zijn en zal de situatie sneller onder controle zijn.

Daar heb ik met verwondering naar gekeken. De biotonus was goed. Daarna leg ik ze direct aan om te drinken. Totdat ze volgende geboren wordt. Ook die wordt dan weer direct aaangelegd. Verder bleven ze om de beurt drinken terwijl ze hier eigenlijk altijd tegelijk weer gaan drinken. Is er eentje te slaperig om mee te gaan dan leg ik die ook aan. Zo worden alle uiers optimaal benut. Maar misschien is het heel normaal hoor dat ze niet tegelijk gaan drinken.
En iets wat ik mezelf zou afvragen is dat matrasje, is dat niet te zweterig voor de uiers in de warme werpkist? Wat de dierenartsen betreft is het altijd goed te luisteren naar hun mening maar daarnaast je eigen gevoel blijven volgen als je zoveel verschillende meningen krijgt.

Senta schreef: Er zou idd een protocol voor moeten zijn, dan was jou heel veel leed bespaard gebleven Lizzy. En met name die van Biscuit. Ik kan me goed voorstellen dat de tegenstrijdige adviezen killing zijn geweest, terwijl het leven van je lieveling aan een zijden draadje hangt.

Wij hebben in onze praktijk protocollen voor veel voorkomende dingen, maar je kunt niet voor alles een protocol hebben. Daarvoor bestaan er simpelweg teveel aandoeningen. Ik heb zaterdag nog een spoedgeval meegemaakt die al mijn 7 collega's nog nooit hadden gezien. Niks over te vinden in boeken die voorhanden waren, maar op dat moment moet je wel handelen. Dan hoop je maar dat je dat doet wat juist is, en dat zal pas achteraf blijken. Zoals iemand al schreef, het is niet een auto waar je nieuwe bougies instopt.
En dan nog verschillen protocollen van praktijk tot praktijk. Doe met 10 dierenartsen een sterilisatie en ze doen het allemaal op hun eigen manier. Het is gewoon zo dat veel werkwijzes worden ingegeven door ervaring. Er bestaat geen wetenschappelijk onderzoek, waarbij ze 100 teven mastitis laten krijgen en behandeling A. B of C geven. De één heeft goede resultaten met behandeling A, de ander met B en zal eerder daarvoor kiezen. Dus de algemeen geledende waarheid bestaat gewoon niet. En zou er wel zo'n studie zijn, dan zal er nog een groep roepen dat wetenschappelijk onderzoek niet heilig is en hun eigen plan trekken.
Dus protocol? Meer dan de beschikbare boeken raadplegen, kun je in zo'n geval niet doen. En de boeken zijn het ook vaak niet eens met elkaar eens. Boeken zijn ook weer geschreven door artsen op basis van hun eigen ervaring.

Ik begrijp dat Dorothea, als er voor elke levensbedreigende aandoening een protocol zou zijn zou dat heel veel rust geven, om die reden heb ik verschillende dierenartsten.

Ik weet bv dat DA 1 hier meer gespecialiseerd in is, en DA2 een simpel nageltje wel kan knippen.
Maar als de DA waar ik het meeste vertrouwen in heb op het moment supreme geen dienst heb raak ik ook in paniek en hoop ik maar dat ze de juiste  behandeling geven. En door alle verhalen op internet kan je ook aardig in de war raken

Erna schreef: Niemand zegt dat je je moet verdedigen en ik zeg toch ook dat ik het volledig snap en waarschijnlijk ook hetzelfde gevoel had gehad nu achteraf. Het is alleen zo dat niemand alles weet en er voor veel dingen nu eenmaal verschillende wegen zijn. Als een Da alles zou weten dan was ie ook geen da meer maar zat ie wel op een hogere stoel als wetenschapper of iets dergelijks.

Maar ik mag toch ook een beetje opkomen voor de DA's die heel hard aan Bisc haar herstel hebben gewerkt? Zeker omdat mijn vriendin toevallig een praktijk in Capelle heeft?

Maar lieve Erna, je hoeft toch niet voor hen op te komen, ik heb het nergens over jouw vriendin/haar praktijk. Ik kon daar terecht toen ik nergens anders terecht kon. En zoals ik al eerder schreef, ook zij hebben keihard geknokt voor het leven van Biscuit, waar ik ze een eeuwigheid dankbaar voor ben.

Maar waar het mij eigenlijk om gaat is dat we terug kunnen kijken en kunnen zien en zeggen "dit en dat, zus en zo hebben we niet goed gedaan met elkaar". Daar zitten dingen bij die ik niet goed heb gedaan. Daar zitten dingen bij die de andere betrokkenen niet goed hebben gedaan. En dat is niet uit onwil of uit onkunde maar uit onwetendheid of misschien 'omdat we dat ooit zo geleerd hebben' zo gegaan. Dat is niet bedoeld om te 'zwartepieten' maar wel bedoeld als 'kunnen we terug kijken op wat er fout is gegaan om ervoor te zorgen, met elkaar, dat we dit-of-dat volgende keer anders aanpakken'.

Als we daar niet in alle eerlijkheid op terug kunnen en mogen kijken (behalve dierenarts numero uno val ik niemand aan of was het in ieder geval nooit de intentie om iemand aan te vallen. Nogmaals, iedereen heeft naar alle eer en geweten zijn/haar stinkende best gedaan), leert er nooit iemand van wat er gebeurd is en is Biscuit's leed ook voor niets geweest.