MAAR, dat was een bonzo hondje (oke, 2 mnd voor zn staart avontuur farmfood en zo af en toe, als ik het mee nam, pens) en ik denk dat voeding toch zeker ook een hele grote rol speelt bij genezing.
gewoon goed in de gaten houden of het inderdaad niet gaat ruiken (en geloof me dat ruik je, het is een hele muffe stink lucht als er druk plekken komen) en verder veel geduld denk ik
hij had toen het advies gekregen (niet opgevolgd) om de staart onder de buik door vast te zetten (dat kon omdat het ook aan het uiteinde van de staart zat) zodat de hond tijdens het genezingsproces niet teveel kon zwiepen met de staart en hem ook niet (ondanks de spalk) verkeerd kon stoten.
Dit was een constructie door om de buik van de hond een band te doen ter hoogte van het einde van de staart en dan de staart onderlangs vast maken aan die band (met uitlaten natuurlijk ff los
)
).
) en volgens hem is zijn staart ook een keer gebroken geweest. Met een beetje mazzel komt het dus ook met Brutus allemaal wel goed. 
. Boet heeft toen even voor pampus gelegen, waarschijnlijk van de pijn, terwijl het paard om hem hen draaide, zo van "waarom speel je nou niet meer?" Net toen ik de wei in wilde gaan sprong Boet op en rende als een speer de wei uit. In 1e instantie had ik nog niks in de gaten, totdat ik zag dat z'n staart bloedde, en toen zag ik ook dat de laatste werveltjes helemaal blootlagen, de huis was er finaal vanaf getrokken. Weet je trouwens dat die werveltjes maar zo dik zijn als een lucifer? Zelfs bij zo'n zware hond als een Newf? Om een lang verhaal proberen kort te maken, we zijn zo snel mogelijk naar huis gegaan, direct da gebeld, en die heeft Boet op de keukentafel bij mij thuis geopereerd onder plaatselijke verdoving, want volgens hem kòn een paardebeet levensgevaarlijke infecties geven en kon die staart ook nooit meer genezen, omdat de huid gewoon weg was.
