Ik vind kinderen helemaal fantastisch, zolang ze maar heel ver uit mijn buurt blijven
Bewust kinderloos. En ik dank de hemel nog dagelijks dat ik ze niet heb. Ik besef dat ik al mijn hele volwassen leven zoveel meer vrijheid heb dan ouders. Ik kan iedere dag inrichting zoals ik dat wil. Heerlijk! Voor de mensen die het niet snappen: Ik denk dat ik eoa stofje mis. Iets dat ervoor zorgt dat je een kinderwens ontwikkelt. Dat je iets wilt koesteren, jezelf wilt voortplanten, ik weet niet precies wat maakt dat mensen kinderen willen, maar ik ken die gevoelens dus niet. En volgens mij heb je die gevoelens nodig om hetzelfde soort gevoelens voor andermans kinderen te hebben. Ik heb die dus nooit gehad. Gek genoeg, heb ik wel een aantrekkingskracht op kinderen. Misschien net omdat ik niks van ze wil. Ik weet het niet, maar als er kinderen in mijn buurt zijn willen ze vaak bovenop me zitten en met me spelen en tegen me praten. Heel vervelend. Maar dat laat ik dan wel toe. Voor de lieve vrede En dan kan ik heus wel eens om ze lachen, en ik zie heus wel eens het mooie in van hun vaak heldere en eenvoudige kijk op de wereld, en ik vind ze heus wel eens vertederend, maar oh wat ben ik blij als ze weer weg zijn en ik mijn rust terug heb!
Esther Q schreef:
Ik vind kinderen helemaal fantastisch, zolang ze maar heel ver uit mijn buurt blijven
Bewust kinderloos. En ik dank de hemel nog dagelijks dat ik ze niet heb. Ik besef dat ik al mijn hele volwassen leven zoveel meer vrijheid heb dan ouders. Ik kan iedere dag inrichting zoals ik dat wil. Heerlijk! Voor de mensen die het niet snappen: Ik denk dat ik eoa stofje mis. Iets dat ervoor zorgt dat je een kinderwens ontwikkelt. Dat je iets wilt koesteren, jezelf wilt voortplanten, ik weet niet precies wat maakt dat mensen kinderen willen, maar ik ken die gevoelens dus niet. En volgens mij heb je die gevoelens nodig om hetzelfde soort gevoelens voor andermans kinderen te hebben. Ik heb die dus nooit gehad. Gek genoeg, heb ik wel een aantrekkingskracht op kinderen. Misschien net omdat ik niks van ze wil. Ik weet het niet, maar als er kinderen in mijn buurt zijn willen ze vaak bovenop me zitten en met me spelen en tegen me praten. Heel vervelend. Maar dat laat ik dan wel toe. Voor de lieve vrede En dan kan ik heus wel eens om ze lachen, en ik zie heus wel eens het mooie in van hun vaak heldere en eenvoudige kijk op de wereld, en ik vind ze heus wel eens vertederend, maar oh wat ben ik blij als ze weer weg zijn en ik mijn rust terug heb!
Nadia schreef:
Ahhwww. Dit topic doet een pas geboren moederhart best pijn
Ow, ik heb dat totaal niet.
Ik heb liever dat mensen er voor uitkomen dan dat ze bijvoorbeeld zich verplicht voelen op kraamvisite te komen of als een boer met kiespijn proberen iets leuks over mijn spruit eruit te persen.
Ik moet er wel bijzeggen dat ik dan wel het gevoel heb dat ze zo denken omdat ze die van mij nog niet kennen
koekje schreef:
Ow, ik heb dat totaal niet.
Ik heb liever dat mensen er voor uitkomen dan dat ze bijvoorbeeld zich verplicht voelen op kraamvisite te komen of als een boer met kiespijn proberen iets leuks over mijn spruit eruit te persen.
Ik moet er wel bijzeggen dat ik dan wel het gevoel heb dat ze zo denken omdat ze die van mij nog niet kennen
Grappig, voor kraamvisite voel ik me nooit verplicht, doe het altijd wel en vind dat ook fijn, niet omdat ik het baby-jubelgevoel ken maar vind het wel fijn om gebeurtenissen die belangrijk zijn te delen met de mensen die ik waardeer, ik ben blij dat zij blij zijn zeg maar. Foto's van de geboorte worstel ik me dan weer wel doorheen, dat is nou net zoiets wat dan nét niet hoeft voor mij
1 din presteerde het om zelfs de moederkoek in detail te fotograferen, onder, boven, links, rechts, elk adertje werd besproken...ik heb zeker een half jaar geen biefstuk en rosbief gegeten laten we het daarop houden
Whaha.. Geboorte foto's worden hier ook niet geshowd
Hier is nog niemand (denk ik) met tegenzin op bezoek gekomen. Iedereen heeft zelf geregeld dat ze op bezoek kwamen
En als ze wel met tegenzin komen is dat vooral hun eigen probleem
Ik vind lang niet alle kinderen leuk. Daar in tegen bijna wel alles wat op 4 poten rondloopt.
Helaas ben ik ongewild kinderloos, maar ik kan net zo goed van andere kinderen genieten als dat ik door ze geïrriteerd kan raken. Zoals al eerder hier aangegeven staat en valt ook voor mij alles met de opvoeding. Ik ben dan ook van mening dat de opvoeding van puppy's bijna hetzelfde is als die van kids. Ja = ja, nee= is nee en misschien bestaat niet. Kinderen die dieren pesten kunnen van mij gewoon een draai om hun oren krijgen. Mijn buurkindjes weten dat, hun ouders ook Nog nooit geen problemen mee gehad.
Esther Q schreef:
Ik vind kinderen helemaal fantastisch, zolang ze maar heel ver uit mijn buurt blijven
Bewust kinderloos. En ik dank de hemel nog dagelijks dat ik ze niet heb. Ik besef dat ik al mijn hele volwassen leven zoveel meer vrijheid heb dan ouders. Ik kan iedere dag inrichting zoals ik dat wil. Heerlijk! Voor de mensen die het niet snappen: Ik denk dat ik eoa stofje mis. Iets dat ervoor zorgt dat je een kinderwens ontwikkelt. Dat je iets wilt koesteren, jezelf wilt voortplanten, ik weet niet precies wat maakt dat mensen kinderen willen, maar ik ken die gevoelens dus niet. En volgens mij heb je die gevoelens nodig om hetzelfde soort gevoelens voor andermans kinderen te hebben. Ik heb die dus nooit gehad. Gek genoeg, heb ik wel een aantrekkingskracht op kinderen. Misschien net omdat ik niks van ze wil. Ik weet het niet, maar als er kinderen in mijn buurt zijn willen ze vaak bovenop me zitten en met me spelen en tegen me praten. Heel vervelend. Maar dat laat ik dan wel toe. Voor de lieve vrede En dan kan ik heus wel eens om ze lachen, en ik zie heus wel eens het mooie in van hun vaak heldere en eenvoudige kijk op de wereld, en ik vind ze heus wel eens vertederend, maar oh wat ben ik blij als ze weer weg zijn en ik mijn rust terug heb!
Dat dus! Ik roep ook altijd dat het om een afwezig stofje gaat. Ik bedoel, ik ben van nature een aardig mens en bereid en geneigd om anderen met een open hart tegemoet te treden, maar kinderen maken gewoon een vluchtreactie in mij wakker. Natuurlijk, als er vrienden met kinderen op bezoek komen, onderdruk ik die reactie wel. En ik kan dan ook gewoon leuk doen met en tegen de kinderen. Maar het onzichtbare zweet breekt me ondertussen uit. Helaas heb ook ik om onverklaarbare redenen enorme aantrekkingskracht op kinderen. Zal wel net zo zijn als met katten, die gaan immers ook altijd op schoot liggen bij degene die er een hekel aan heeft of er bang voor is. Maar wat ik nog veel erger vind zijn van die ouders die een bezoek van of aan anderen aangrijpen om hun kind even te kunnen dumpen. Die iedere gelegenheid aangrijpen om tegen hun kind te zeggen: ga die tekening maar aan Anne laten zien, of: Anne wil vast graag met jullie spelen in de tuin, of: Anne gaat met de hondjes wandelen, ga maar gezellig mee met haar. AAARGH!
Anne in Duitsland schreef:
...ga die tekening maar aan Anne laten zien, of: Anne wil vast graag met jullie spelen in de tuin, of: Anne gaat met de hondjes wandelen, ga maar gezellig mee met haar. AAARGH!
Anne in Duitsland schreef:
Dat dus! Ik roep ook altijd dat het om een afwezig stofje gaat. Ik bedoel, ik ben van nature een aardig mens en bereid en geneigd om anderen met een open hart tegemoet te treden, maar kinderen maken gewoon een vluchtreactie in mij wakker. Natuurlijk, als er vrienden met kinderen op bezoek komen, onderdruk ik die reactie wel. En ik kan dan ook gewoon leuk doen met en tegen de kinderen.
Vaak is dat ook wederzijds. Ga je echt voor de leuk op kraamvisite, mag (moet) je baby natuurlijk vasthouden, zet het kindje 'm op een krijsen, bij het gênante af
Angelique schreef:
Vaak is dat ook wederzijds. Ga je echt voor de leuk op kraamvisite, mag (moet) je baby natuurlijk vasthouden, zet het kindje 'm op een krijsen, bij het gênante af
Yep
niet mijn hobby kraamvisite, vooral als de gesprekken dan over inknippen en tepelkloven gaan.
Anne in Duitsland schreef:
Dat dus! Ik roep ook altijd dat het om een afwezig stofje gaat. Ik bedoel, ik ben van nature een aardig mens en bereid en geneigd om anderen met een open hart tegemoet te treden, maar kinderen maken gewoon een vluchtreactie in mij wakker. Natuurlijk, als er vrienden met kinderen op bezoek komen, onderdruk ik die reactie wel. En ik kan dan ook gewoon leuk doen met en tegen de kinderen. Maar het onzichtbare zweet breekt me ondertussen uit. Helaas heb ook ik om onverklaarbare redenen enorme aantrekkingskracht op kinderen. Zal wel net zo zijn als met katten, die gaan immers ook altijd op schoot liggen bij degene die er een hekel aan heeft of er bang voor is. Maar wat ik nog veel erger vind zijn van die ouders die een bezoek van of aan anderen aangrijpen om hun kind even te kunnen dumpen. Die iedere gelegenheid aangrijpen om tegen hun kind te zeggen: ga die tekening maar aan Anne laten zien, of: Anne wil vast graag met jullie spelen in de tuin, of: Anne gaat met de hondjes wandelen, ga maar gezellig mee met haar. AAARGH!
Nog nooit geen problemen mee gehad. 
