Barfplaats.nl

Ja heel herkenbaar. Soms moet ik ook gewoon zomaar uit het niets huilen. En dan weet ik niet zo goed of ik blij of verdrietig ben. Toen Kain onder narcose moest toen brak mijn hart zowat. Ik kan ook niet gaan slapen of van huis gaan zonder ze een kus te geven en te zeggen dat ik van ze hou ik spoor niet geloof ik.

En die liefde. Die echt diep zittende liefde die gewoon pijn kan doen.. Die voel ik voor Dwayne nog 100x erger en echt ik wist niet dat het bestond.
Ik dacht dat ik van mijn honden met heel mijn hart hou.. Maar schijnbaar heb ik nog een veeeeeeeeeeeeel groter hart.

Natuurlijk is je hart oneindig groot Nadia! 

Enne dames.... Eddie zegt vaak dat hij zit te wachten op de keer dat hij me van het politiebureau moet halen omdat ik opgepakt ben vanwege ongeoorloofd gedrag..... Maar ik ben (helaas) echt voor de duivel niet bang. Gelukkig wandelt Anja elke dag met me mee en zij kan me aardig in toom houden en dreigt het echt uit de hand te lopen dan helpt ze me wel. 

Ja maar ik had echt niet gedacht dat er een NOG puurdere vorm van liefde bestond.

Nadia schreef: Ja maar ik had echt niet gedacht dat er een NOG puurdere vorm van liefde bestond.

Dat weet je ook pas als het je overkomt meis.

Wat zijn jullie verhalen herkenbaar!

Ik heb niet de behoefte om de hele dag met 'm bezig te zijn, maar wil 'm wel graag in de buurt hebben. Elke keer als Scott een dagje bij ouders van vl omdat hij niet met ons mee kan zit ik met een brok in m'n keel in de auto. Als we eens samen uit eten gaan zitten we beide te verzuchten dat we ons mannetje missen.

De angst dat Scott iets overkomt zorgt er ook voor dat ik 'm niet los durf te laten lopen. Soms mag het even, maar dan sleept ie wel een 5 meter lijn achter zich aan. Zwemmen doet ie altijd aan een lange lijn.

En als ik ooit moet kiezen tussen Scott en vl, dan wordt het m'n kleine vriend. Vl denkt hier precies hetzelfde over gelukkig.

Mjah, toen meneer Agent zei dat ik niet rechtdoor naar mijn huis mocht ivm asbest die vrij kwam bij een brand. Als ik er niet rechtsom omheen had gemogen ook had ik m zo een klap verkocht denk ik. Ik moest en zou naar mijn huis, naar mijn honden!

Pauline schreef: Dat weet je ook pas als het je overkomt meis.

Zo ongelofelijk waar!

Heeeel herkenbaar niet alleen bij een hond die net ff te lang uit het zicht is, ook als ze wat mankeren. Je voelt het in iedere vezel in je lijf.

Tijdje terug deed Teun zo raar. Hij keek heel benauwd, het was geen hoesten, geen niezen, geen kokhalzen maar een combi van die dingen en hij kwam echt naar ons toe, eerst naar mijn man, maar die raakt in paniek in zulke situaties en gaat lopen vloeken. Toen maar zijn heil bij mij gezocht. Ik ben met hem op de grond gaan zitten, heb hem gemasseerd en heel instinctief heb ik mijn vingers in zijn strot geduwd, heel ver , voelde niets, maar nog geen 10 seconden later kwam er een stukje van een kluifje uit... het was gelijk over, zat w.s vast in zijn slokdarm en drukte op zijn luchtpijp o.i.d. Pfieuwwww opluchting alom hier.

Maar omdat mijn man in paniek raakt, wordt ik heel rustig en ga handelen (soms als een kop zonder kop hoor)

We hadden het er gisteravond over. Mijn eerste sollicitatie, mee naar de Uni etc etc. Boris was overal bij. Met name dingen die spannend waren, dan lag hij achter in de auto. O man..... moet er niet aan denken dat alleen te moeten gaan doen. Jones reageert verkeerd als ik gespannen ben, dus die niet thuis blijven.

Els&Flow schreef: Plien!!   Maar ik snap dat wel.

Laatst zei de zoveelste, in dit geval mevrouw ; goh jouw hond is best wel dik he? En toen floepte er zomaar uit mijn mond: nee jij trekt volle zalen.
Vond ze niet leuk, diep beledigd was ze.

Zal die even raar hebben gekeken!

Tanna schreef: Ook dat begrijp ik heel goed! Toen onze hond 3 dagen bij ons was, nog zo'n klein krummeltje, dacht ik : oh mijn hemel, als ze er niet meer zou zijn ga ik dood denk ik.............
Datzelfde gevoel had ik trouwens toen ik op mijn werk gebeld werd en te horen kreeg dat mijn man na een paar hartinfarcten met loeiende sirene naar het ziekenhuis onderweg was, verschrikkelijk was dat!

Oh mijn hemel . Ja, dit lijkt mij echt een moment om gewoon ter plekke flauw te vallen van paniek . Hoe ben je naar het ziekenhuis gegaan? Kon je zelf rijden?

Ik moet zeggen, ik reageer eigenlijk altijd behoorlijk rustig en kalm als er iets vreselijk mis gaat met mijn honden. Marije is daar getuigen van. Toen Biscuit een aderlijke bloeding kreeg. Kijk, op dat moment wilde ik hysterisch worden. Maar dat word ik dan niet. Ik was banger dan bang dat Biscuit in mijn handen dood zou bloeden, maar kennelijk toch in staat om een arterieklem te pakken en daarmee de werpkist in te stappen om de ader dicht te knijpen (wat niet ging werken, door de grote hoeveelheid bloed kon ik de ader niet vinden). Ik kon instructies "doorblaffen" ("bel Frank, briefje in mijn jaszak, hangt in de hal"). En ik kon de wond dichtklemmen met mijn beide handen. Kennelijk kan ik mezelf op zo'n moment uitschakelen ofzo. Ik word nu nog wel eens in paniek naar adem happend wakker van dit moment. Maar op dat moment bleef ik redelijk koel. Idem toen Linga tegen een boom aan liep en zij de boel bij elkaar gilde. Ik bleef behoorlijk kalm. Ik denk dat het komt omdat ik dan actie MOET ondernemen. Flauw vallen heeft dan geen zin, zeg maar . Maar op het moment dat Fritzi weg was, valt er niks te redden . En dus werd het zwart voor mijn ogen

Els&Flow schreef: 2 weken terug was ik Flowie kwijt in het duin. Roepen, zoeken, niks he? Tot ik een vrachtwagen hoorde toeteren. Dacht dat mn hart stil stond. Stond madam heerlijk te vreten van het een of ander op het Zwarte Pad, vrachtwagen reed gelukkig, nee godzijdank, stapvoets en kon dus op tijd remmen. Ze keek niet op of om. Dat was het moment dat ik bijna mn nek brak, de duintop steil afrende om maar beneden te komen.. daar heb ik nog steeds nachtmerries van. Chauffeur was boos, terecht, want daar horen geen loslopende honden die midden op de weg staan.. Dat dat goed is afgelopen.. 1001 beschermengeltjes.

Ja, dit is ook echt een hartstilstandmoment 

Heel eng, ik herken het....

Ik heb het, heel eerlijk gezegd, maar bij één hond en dat is Tay. Natuurlijk zou ik kapot zijn als Tessa iets overkwam, maar bij Tay is het anders. Ik kan er letterlijk misselijk van worden als ik denk dat hij wat mankeert. Of als hij uit zicht gaat, want dat gaat hij zo goed als nooit. Hij slaapt buiten, met een camera op hem gericht en er zijn nachten dat ik gewoon de hele nacht lig te kijken, omdat hij overdag niet 100% zichzelf was. Ik ga alleen huilen. Ik kan niet meer handelen, maar barst in tranen uit. Ik hoop dat als er ooit zoiets ergs gebeurt, ik net als Lizzy nog kan handelen.

Ik had het met de paarden ook en na 3 keer enorme pech ben ik ermee gestopt, ik kon het niet meer. De laatste leeft nog, maar die doet mijn moeder nu alleen, omdat het mij zoveel pijn doet om hem in deze conditie te zien. En ik daarom ruzie gemaakt heb met mensen die ons gingen vertellen dat het wel mee viel, want je zag niks aan hem. Wij zagen het wel en hij liet dat heel goed aan ons merken. De enige manier om hem te beschermen tegen zichzelf was om ermee te stoppen, hij wilde maar doorgaan voor mij, stond geen standje rustig op en dat deed hem pijn.

Lizzy schreef: Maar op het moment dat Fritzi weg was, valt er niks te redden . En dus werd het zwart voor mijn ogen

En als je Fritzi op dat moment in het water had zien spartelen, dan was dat zwarte ook meteen weer weggeweest en was je daadkrachtig achter haar aan gedoken. Het is goed dat de mens zo in elkaar zit, zo'n handelingsinstinct heeft. Overlevingsinstinct, niet alleen wat zichzelf betreft, maar ook voor alles wat hem dierbaar is.

Kaela schreef: Wat dat betreft maakt hoe het gebeurd ook heel veel uit. Bij een brand alle vier je honden verliezen is wel even andere koek dan je oude hond vredig laten gaan. Horror versus natuurlijk verloop.

Ja. Dat is ook hoor. Dat maakt vreselijk veel verschil. Ik ben de afgelopen 25 jaar 3 honden kwijt geraakt en dat was vreselijk. Maar 2 daarvan waren ruim 14 jaar en 1 daarvan was 10 jaar. En dat heb ik overleeft. Maar alle 4 je honden in een brand kwijtraken. Of auto ongeluk (bij dat laatste hoop ik dan toch echt zelf ook niet te overleven).

Ik merk ook dat ik met alle gezondheidsperikelen van Oscar de laatste tijd, ook een hele verandering in emoties over hem heb doorgemaakt. Een half jaar geleden zou een plotseling afscheid mij zowat in paniek brengen. Nu hou ik er rekening mee. Zeker toen hij de darmbloeding had realiseerde ik mij dat het zomaar afgelopen kan zijn. En nu het weer goed gaat geniet ik daarvan, met volle teugen. Maar ik hou er nog steeds rekening mee. Misschien een soort zelfbescherming, op allerlei fronten. Nu doen en genieten van wat je doet, zodat je dat nog meepakt. En als het moment daar is er een soort van op voorbereid zijn. Voor zover zoiets kan.

Ja, ernstige gezondheidsproblemen maken inderdaad wel dat je met dat in je achterhoofd gaat leven... Rekening gaat houden met.... Ik denk inderdaad uit zelfbescherming. Het hangt er ook wel weer vanaf hoe of wat. Ik ben Bisq bijna kwijtgeraakt. Maar ze is weer 100% opgeknapt, ze is nog jong, dus dan verdwijnt dat gevoel ook wel weer helemaal naar de achtergrond..... Ik denk dat het met Oscar anders is omdat je zoveel met hem mee hebt gemaakt?