Honden en hun tolerantie naar soortgenoten

[Lizzy]

Bij sommige fokkers is dat ook zo. Ik vind trouwens niet dat dat moet. Wel dat het mag. Maar ik denk dat er echt ontzettend veel fokkers-mensen die fokken zijn die het echt geen moer uitmaakt waar een pup terecht komt. Ik heb het dan over alle nesten die geboren worden, en niet alleen over NL, maar over heel Europa. Ik denk dat niet alleen de pupkoper van tegenwoordig veel meer dan vroeger een instelling heeft van ´alles moet kunnen, wat ik ook maar wil, ook als het niet kan, dan kan het toch want ik wil het,´ maar dat die instelling ook onder fokkers heerst. Niet onder allemaal, misschien nog wel het minst onder fokkers die de tijd kennen waarin je nog níet zómaar een hond aanschafte, niet als je er geen plek of tijd voor had. Ik heb aardig wat fokkers van verschillende rassen gemaild in de loop van de jaren en bij de meeste kreeg ik de indruk dat ze maar wat blij waren met een persoon op de wachtlijst en kreeg ik niet de indruk dat er ook maar ooit een kritische vraag zou komen. Is natuurlijk mijn indruk, misschien klopt die niet, en ik wil ook niet zeggen dat die kritische vraag van de fokker enkel en alleen de oplossing zou zijn. Zo simpel ligt het niet natuurlijk. Maar misschien zou het wel helpen om wat meer bewustzijn te kweken.

Ik ken ze natuurlijk ook, die fokkers. Maar gelukkig ken ik er maar weinig, ben ik er weinig tegen gekomen in mijn leven. Want ik zou daar knap droevig van worden.

Toch blijf ik het lastig vinden. Waar sommige van mijn pupkopers vinden dat ik hen het vuur aan de schenen heb gelegd, vond ik mezelf nogal mild eigenlijk. En ik heb die ervaring ook, met een fokker die tegen mij zei "ik heb je niet al teveel vragen gesteld maar dat komt, ik voelde gelijk een klik, je had al 3 dalmaten, ik voelde je oprechtheid" en ik dacht "kelere, hoe ziet een gesprek eruit met iemand die geen dalmaten heeft gehad en je niet direct een klik mee voelde" (want het hemd werd van mijn lijf gevraagd)

Ik heb ook meegemaakt dat mensen bij de eerste beste kritische vraag gelijk afhaakte. En ik heb ook in mijn omgeving meegemaakt (aan de kant van de pup koper) dat ze bij de eerste beste kritische vraag van de fokker gelijk pissig werden en zoiets hadden van "gaat dat jou ene reet aan dan ?" (en dan was de vraag bijvoorbeeld "hoeveel uur per week werken jullie, oftewel, hoeveel uur per week moet pup alleen thuis zijn?").

Ik ken mensen die vinden dat hun fokker niet geinteresseerd is in de hond, omdat de fokker maar eens per 12 maanden vraagt hoe het met de hond gaat. Ik ken mensen die hun fokker een ontiegelijke zeikneus vinden omdat deze eens in de 12 maanden komt vragen hoe het met de hond gaat.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar jouw ervaringen als fokker. Hoe ga jij met pupkopers om?

[Esther Q]

Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar jouw ervaringen als fokker. Hoe ga jij met pupkopers om?

Bij voorkeur niet nee hoor, grapje. Op het moment richt Stef zich erg op kopers die daadwerkelijk met de honden aan de slag gaan in het mushen. Maar in het begin was een huisgezin voldoende. En een huisgezin is ook nu niet uitgesloten hoor, maar de voorkeur is een sportgezin. We vragen of mensen een beetje hun doel willen schetsen die ze met de hond hebben, en hoe ze wonen, maar ik heb niet de illusie dat, ook al stel ik duizend vragen, ik het antwoord krijg dat voor de rest van het leven van de hond gaat gelden. Dus schetsen we vooral wat er allemaal mis kan gaan als de hond niet krijgt wat hij nodig heeft. Niet bij mensen die aangeven al weet ik hoeveel ervaring met honden te hebben, maar wel bij mensen die nog nooit een hond gehad hebben, of wel eens een hond, maar nog nooit een malamute gehad hebben. Dan komt er meteen een mail met een soort van horror scenario. Ik vind dat het makkelijkst, makkelijker dan een heel interview afnemen dat mij toch niets gaat garanderen. Na een jaar willen we weten hoe het gaat met de hond, hoe groot hij is, hoe het karakter is, allerlei vragen stellen we dan. Van sommigen krijgen we antwoord, van anderen niet. Helaas. Maar zo is het. En met sommigen houden we contact, eigenlijk vooral met mensen die van ons een gepensioneerde hond hebben, maar ook wel met pupkopers. Sowieso met pupkopers die met de hond mushen, die volgen we heel nauwgezet. Maar wij behoren niet in de categorie heel streng interview, ook niet in de categorie het maakt ons niks uit, wel in de categorie dat we mensen confronteren met wat ze zelf gaan aanrichten als die hond niet aan zijn trekken komt. En een deel antwoord ook echt niet op die mail, dus dat is mooi.

[Lizzy]

Bij sommige fokkers is dat ook zo. Ik vind trouwens niet dat dat moet. Wel dat het mag. Maar ik denk dat er echt ontzettend veel fokkers-mensen die fokken zijn die het echt geen moer uitmaakt waar een pup terecht komt. Ik heb het dan over alle nesten die geboren worden, en niet alleen over NL, maar over heel Europa. Ik denk dat niet alleen de pupkoper van tegenwoordig veel meer dan vroeger een instelling heeft van ´alles moet kunnen, wat ik ook maar wil, ook als het niet kan, dan kan het toch want ik wil het,´ maar dat die instelling ook onder fokkers heerst. Niet onder allemaal, misschien nog wel het minst onder fokkers die de tijd kennen waarin je nog níet zómaar een hond aanschafte, niet als je er geen plek of tijd voor had. Ik heb aardig wat fokkers van verschillende rassen gemaild in de loop van de jaren en bij de meeste kreeg ik de indruk dat ze maar wat blij waren met een persoon op de wachtlijst en kreeg ik niet de indruk dat er ook maar ooit een kritische vraag zou komen. Is natuurlijk mijn indruk, misschien klopt die niet, en ik wil ook niet zeggen dat die kritische vraag van de fokker enkel en alleen de oplossing zou zijn. Zo simpel ligt het niet natuurlijk. Maar misschien zou het wel helpen om wat meer bewustzijn te kweken.

Ik ken natuurlijk ook fokkers die vinden dat ze het hemd van iemands lijf vragen en ik denk "huh? Ik heb je nog nooit 1 kritische vraag horen stellen ???". En ik ben zelf eens bij 2 fokkers op gezoek geweest (een voor een Basset Blue de Gasgogne en daar was er toen maar 1 van in NL) die ongezien voor weinig zo hun hond mee wilde geven, blij dat ze er vanaf waren. Ik vond dat wel onthutsend.

[1eboa]

Nou, dan behoren mijn honden tot de honden, die niet tolerant zijn naar andere honden want.......of zijn niet tolerant geworden door andere honden.
Ik loop altijd met 3 of 4/5 honden aan de lijn, hier mag een hond niet los lopen, maar......dat geldt natuurlijk niet voor iedereen. Het gebeurt heel vaak dat loslopende honden in mijn roedeltje denderen, nou dan zijn ze echt niet lief en worden mijn honden azo's gevonden. Ik probeer mijn honden te corrigeren met 0 resultaat. dus als ik loslopende honden tegen kom ben ik op mijn hoede en dat slaat over op mijn honden met er gaat zo wat gebeuren, de spanning van de honden en mij stijgen, meestal ga ik een andere kant op. Mijn honden komen vanaf puppy op plaatsen waar veel honden zijn en daar kijken ze niet eens naar andere honden. Ze zijn dus door negatieve ervaringen zo geworden!
Ik wilde dit even kwijt
gr Boa

[Borke]

Is die tijd er ooit geweest? Hadden de mensen 35 jaar geleden die de hond de hele dag buiten zijn gang lieten gaan er plek en tijd voor? Ik krijg die indruk niet als ik verhalen van vroeger hoor of als ik denk aan de hondjes in de familie van toen ik klein was.

Vijftig jaar geleden was ik 8.5 jaar en we woonden in een rijtjeshuis in een dorp in de randstad.
De honden bij ons op het plein (ik herinner uit die periode me een teckel, een boxer, een grote boomer, een herder, een  dwergpoedel en onze  grote poedel) verbleven allemaal in huis en werden veelal aan de lijn en in het park los uitgelaten. Dat moest wel want er was verkeer, al was dat veel minder dan nu.

Hoe het op het platteland was, dat weet ik niet, want daar kwam ik nooit.
Wel bij mensen in andere dorpen of steden in de randstad en daar waren de honden ook allemaal in huis.

Bij niemand was de hond de hele dag alleen thuis en de vrouw des huizes werkte over het algemeen niet. Honden waren toen al te dik soms van teveel verwennerij met mensenkoekjes.

[Esther Q]

Ik ken natuurlijk ook fokkers die vinden dat ze het hemd van iemands lijf vragen en ik denk "huh? Ik heb je nog nooit 1 kritische vraag horen stellen ???". En ik ben zelf eens bij 2 fokkers op gezoek geweest (een voor een Basset Blue de Gasgogne en daar was er toen maar 1 van in NL) die ongezien voor weinig zo hun hond mee wilde geven, blij dat ze er vanaf waren. Ik vond dat wel onthutsend.

Ik heb erg veel schrijnende dingen gezien in Estland. Bv eens een malamute bij ons om de hoek, van een andere fokker, met sorry dat ik het zeg, maar een kutkarakter, zo'n kutkarakter dat ik dat beest gewoon niet vertrouwde, en dat is zo-ontzettend-niet-malamute, een malamute hoort een allemansvriend te zijn. Nu was zijn situatie ook wel erg zielig, hij zat in een kleine kennel, aan een riem die vast zat bovenaan een kabel, want hij brak uit, beest was bijna zo groot als ik, denderde zo door het hekwerk heen, zat daar dag en nacht, in zijn eentje, werd nooit uitgelaten, zat bij oudere mensen, werd alleen gevoerd, daar zou ik ook een kutkarakter van krijgen, maar toch dan alsnog, ik vond het een enge hond en dat hoort niet bij dat ras, en die is dus als pup aan mensen verkocht die zo´n hond niet moeten hebben. Een keer een samojeed opgevangen die bij mensen zat die niet eens voor zichzelf konden zorgen, laat staan voor een hond, beestje zat onder de vlooien, was graatmager, werd als pup niet verkocht omdat er een knik in zijn staart zat, of het was een halve staart, ik weet het niet meer precies, maar goed, we hebben hem opgelapt, uitgeprobeerd in de teams, maar toen bleek dat hij niet wilde werken hebben we hem herplaatst. Maar daar moest een fokker dus ook duidelijk vanaf. Ook eens bij een malamute fokker geweest die een jonge hond te koop had die op 8 maanden doodsbang was voor alles en iedereen, en die mevrouw liet een heel mooi dossier vol met showuitslagen zien van haar honden, honden deden niks anders, en zij vond dat zij goed bezig was en dat wij dierenmishandelaren waren, want onze honden werken en dat is zielig en bovendien showen we niet. Ondertussen stond ze wel te trappelen om die hond van 8 maanden aan ons te verkopen. Ze moest er vanaf. En ik heb veel meer verhalen van daar. Nou ken ik het gevoel wel hoor, soms ben ik ook ´blij dat ik er vanaf ben´, maar nooit met een negatieve intentie naar een hond toe en als iemand de hond bij ons vandaan niet meer wil of kan hebben dan zijn ze altijd welkom bij ons, liever terug naar ons zodat we weten wat ermee gebeurt dan dat we niet weten wat ermee gebeurt. Maar alles hier aanhouden kan natuurlijk niet, dus moeten er pups verkocht worden, en als ze een keer niet verkopen dan ´zit je er wel mee opgescheept´. Nu kijkt dat bij ons niet zo nauw, plek genoeg en ze draaien gewoon mee in de trainingen, maar als je dan zo´n hond toch nog kunt plaatsen, dan ja, ben ik daar wel heel blij mee. Toevallig gaat er over een paar dagen nog een jong reutje van bijna 8 maanden weg, waar al die tijd geen koper voor was, maar nu ineens wel.

[Laura2004]

Hier leven de honden nog zoals vroeger in Nederland dan, lekker doen waar ze zin in hebben, lekker op het strand rond hobbelen en in de bergen en langs de weg.. en waarschijnlijk ook gelijk de reden dat er van ons huis naar het werk van mijn vriend (10 minuutjes) ruim 5 dode honden in de berm liggen en wij continu honden van een 100 km af moeten vissen.

Wat wel klopt is dat deze straathonden of halve straathonden (heel veel van deze honden zijn wel van mensen, maar lopen dagelijks zogenaamd weg  ) inderdaad altijd heel erg goed de hondentaal beheersen en altijd conflicten vermijden met andere honden, ook nooit problematisch met mijn aangelijnde honden, voor mensen zijn deze honden trouwens doodsbang over het algemeen. Deze honden moeten ook wel goed met andere honden zijn anders zouden ze het lastig hebben op straat. Ik kom dagelijks veel van deze loslopende honden tegen en ben nog nooit een agressief exemplaar tegengekomen.  En ik denk dat het voor iedere hond mentaal gezonder is om lekker buiten te kunnen doen waar hij zin in heeft, een plasje doen wanneer hij die behoefte voelt, de zon of de verkoeling opzoeken als hij daar zin in heeft, een beetje rond snuffelen en op onderzoek gaan. Ik kan me voorstellen dat honden die continu beperkt worden in hun vrijheid ook instabieler zijn in hun gedragingen. Ik vind het heel knap hoe goed honden zich aan ons aanpassen.

Vroeger in ´mijn´ vroeger  (ik ben 31 jaar) zag ik net zoveel reactieve honden als nu, maar goed, toen liepen ze ook al gewoon aan een lijntje, vaak met een fijn wurgkettinkje om.

[Kaio]

Geen idee hoe het vroeguh was. Ik denk wel dat het er nu meer zijn, en ook meer in stedelijke gebieden. En dat onze eisen ook hoger zijn.
Hetzelfde geldt voor kinderen, waar wij zelf met lapjes op onz broek naar school gingen is dat tegenwoordig not done, en kun je zelf oppassen dat je geen interview krijgt dat je je kinderen verwaarloosd. We eisen veel meer van anderen en onszelf.
Half zwervende honden zullen vaak toleranter zijn naar elkaar omdat ze waarschijnlijk snel geleerd hebben hoe ze zich moeten gedragen, ze zijn immers alleen op zichzelf aangewezen en dan leer je snel te overleven.
Aan de andere kant ken ik een newf die een jaar een zwerbestaan heeft geleden in zwitserland, nou die is alle behalve sociaal naar andere reuen. Ik kijk wel uit die vreet de mijne gelijk op als ze in de buurt komen. Daarentegen hebben de mijne geen behoefte om in zijn buurt te komen.