Barfplaats.nl

Aprilsnow schreef:Lijkt me ook dat Spikkelneus de nodige ervaring heeft met herplaatsers en een goede inschatting weet te maken hoe de hond het ook buitenshuis gaat doen.
Het feit dat hij binnenshuis al zo snel ontspannen raakt en buitenshuis een voorbeeld neemt aan de roedel die Spikkelneus heeft maakt voor mij dat deze hond niet op voorhand al afgeschreven hoeft te worden.
Dat er voorwaarden bij een herplaatsing komen, rekening houdend met eventuele beperkingen lijkt me voor de hand liggend als de organisatie zich een beetje serieus neemt.

Je hoort mij niet zeggen dat de hond afgeschreven moet worden. Ik zeg alleen dat er twee tegenstrijdige dingen worden gezegd. Uit de verdere beschrijving maak ik op dat hij mogelijk toch beter gesocialiseerd is dan werd gezegd.

Nikass schreef:Je hoort mij niet zeggen dat de hond afgeschreven moet worden. Ik zeg alleen dat er twee tegenstrijdige dingen worden gezegd. Uit de verdere beschrijving maak ik op dat hij mogelijk toch beter gesocialiseerd is dan werd gezegd.

Ik weet niet hoeveel jij weet van hoe er in Spanje met jachthonden wordt omgegaan, maar ik kan je verzekeren dat deze hond uitsluitend ellende heeft gekend in zijn vorige leven. Hij is gelukkig geestelijk enorm flexibel, dus ik verwacht dat hij uiteindelijk een vrijwel normale hond zal worden. Maar ik kan je verzekeren dat hij op geen enkel vlak een normaal hondenleven heeft gehad tot nu toe.

Ik heb er ook een die na 10 maanden hier nog steeds heel vaak bang is, maar dat maakt haar nog niet ongelukkig. Het grootste deel van de week is ze thuis met mij en de roedel en dan is ze gewoon vrolijk. Dat ze snel schrikt en dan direct weer doodsbang is, dat is vervelend, maar ze herstelt ook weer. Niet in 2 seconden, zoals Diego, maar wel na een paar minuten. En ze gaat vooruit - langzaam, maar wel vooruit. Ze zit geestelijk in de knoop, en zij zal nooit een normale hond worden. Maar op haar manier is ze nu wel gelukkig.

Wij hebben al vele geestelijk en lichamelijk beschadigde honden gehad, en dat kost jaren om die een beetje op te lappen. Maar dat wil nog niet zeggen dat het gedoemd is om te mislukken. Het kost alleen maar heel veel tijd en geduld.

Spikkelneus schreef:Ik weet niet hoeveel jij weet van hoe er in Spanje met jachthonden wordt omgegaan, maar ik kan je verzekeren dat deze hond uitsluitend ellende heeft gekend in zijn vorige leven. Hij is gelukkig geestelijk enorm flexibel, dus ik verwacht dat hij uiteindelijk een vrijwel normale hond zal worden. Maar ik kan je verzekeren dat hij op geen enkel vlak een normaal hondenleven heeft gehad tot nu toe.

Ik heb er ook een die na 10 maanden hier nog steeds heel vaak bang is, maar dat maakt haar nog niet ongelukkig. Het grootste deel van de week is ze thuis met mij en de roedel en dan is ze gewoon vrolijk. Dat ze snel schrikt en dan direct weer doodsbang is, dat is vervelend, maar ze herstelt ook weer. Niet in 2 seconden, zoals Diego, maar wel na een paar minuten. En ze gaat vooruit - langzaam, maar wel vooruit. Ze zit geestelijk in de knoop, en zij zal nooit een normale hond worden. Maar op haar manier is ze nu wel gelukkig.

Wij hebben al vele geestelijk en lichamelijk beschadigde honden gehad, en dat kost jaren om die een beetje op te lappen. Maar dat wil nog niet zeggen dat het gedoemd is om te mislukken. Het kost alleen maar heel veel tijd en geduld.

Ik vind het alleen maar erg in je te prijzen hoor. Het enige dat ik heb gezegd is dat een hond die geen enkele socialisatie heeft gehad, buitenshuis geen leuk leven zal hebben, maar altijd (doods-)bang zal zijn. Ik heb zelf ook een Spaanse. Een slechte behandeling/trauma is niet hetzelfde als geen enkele socialisatie.
Ik ken de hond in kwestie niet en oordeel daar niet over. Enkel de kanttekening die ik geplaatst heb. Blijkbaar is er geen sprake van "geen enkele socialisatie".

Is dit een hele ingewikkelde manier om een discussie te starten over de definitie en het gebruik van de term ´socialisatie´?

Ik denk dat iedereen wel zo´n beetje begrijpt wat er in deze context mee bedoeld wordt....

Heb drie Saluki's gehad zonder een enkele vorm van socialisatie, zijn hele gelukkige honden geworden! thuis en op straat.

Weet je, ik vind het prima, ik zal erover ophouden. Ik ben nooit een discussie gestart, heb alleen een opmerking gemaakt over het tegenstrijdig of verkeerd gebruiken van de term socialisatie. Misschien moeilijk om dit te erkennen dus laat maar zitten. Wel jammer want van iemand die er zoveel mee te maken heeft zou je anders verwachten.
Ik wens je veel geluk met je hond.

Mijn overtuiging is dat de mate waarin een getraumatiseerde en/of niet gesocialiseerde hond zich kan herstellen afhankelijk is van zijn aangeboren karakter. Iemand die generaliseert en stellige uitspraken doet daarover is volgens mij wat dat aangaat gewoon onwetend en heeft gebrek aan ervaring.
You go (met) Diego!
En leuk dat je het hier deelt. Vind het heerlijk om te lezen

Omdat ik niet de wijsneus hoef uit te hangen heb ik nog maar eens bij verschillende bronnen de term socialisatie geraadpleegd. Overal staat precies hetzelfde en ook precies wat ik ermee bedoel. Deze is geciteerd van Monique Bladder:

Socialisatie is een begrip dat vaak verkeerd begrepen wordt. Of beter gezegd, verkeerd wordt toegepast. Socialisatie is namelijk veel meer dan het laten kennismaken met prikkels. Wat het allerbelangrijkste is, is dat de pup leert dat die hond, persoon, voorwerp geen bedreiging is en het liefst als leuk wordt ervaren.

Een ding is zeker: er is geen mens geweest die Diego op een positieve manier bij herhaling heeft laten kennismaken met situaties die hij in zijn latere leven regelmatig zal tegenkomen, a.k.a. gesocialiseerd.
Deze hond kan daar toevallig heel goed zelf mee omgaan! En ja, dat is een uitzondering. Iedereen staat verbaasd over zijn vorderingen omdat dit zo zelden voorkomt dat een hond zo makkelijk kan omgaan met alles wat hij tot nu toe nog nooit heeft gezien en gedaan.

bankaardappel!!

Doranto schreef:Mijn overtuiging is dat de mate waarin een getraumatiseerde en/of niet gesocialiseerde hond zich kan herstellen afhankelijk is van zijn aangeboren karakter. Iemand die generaliseert en stellige uitspraken doet daarover is volgens mij wat dat aangaat gewoon onwetend en heeft gebrek aan ervaring.
You go (met) Diego!
En leuk dat je het hier deelt. Vind het heerlijk om te lezen

Helemaal mee eens!!

Spikkelneus schreef: bankaardappel!!
IMG_6711.JPG

kwijl, kwijl.

Oh, om jaloers op te worden!!
Ze liggen allebei heerlijk te slapen, maar Diego......oh!

Wat fijn dat hij zich al zo vertrouwt voelt he!?

Ik vind het, wat iedereen ook van vindt, een prachtig verhaal..heb zoveel bewondering voor mensen als jij..

En..kleine aanvulling op wat discussie..ik vind het niet leuk om te zeggen maar ik heb ook een "gebruiksaanwijzing-hond"..gewoon in nederland geboren maar om de een of andere reden niet lekkere combinatie met start, met de hand groot gebracht, werklijn afkomst, drukte bij de fokker, op jonge leeftijd operatie gehad waardoor socialiseren niet lekker gelopen is..etc etc. Wij zeggen best vaak tegen elkaar..bij een ander had ze misschien al tig keer op marktplaats gestaan..maar kom op..het is wel hoe dan ook mijn kostbaarste bezit, mijn alles, mijn superlieve Jane...maar er hoeft maar iets om te vallen in huis..een kledingstuk van de stoel te glijden etc etc en ze schrikt..van alles..maar ze herstelt..per direct gaat niet voor uren in de hoek zitten..dus wij zitten naar 4 jaar nog steeds op onze hurken meerdere malen per dag met voorwerpen waar ze van geschrokken is met een kinderstemmetje te vertellen dat ze er niet bang voor hoeft te zijn. net zo lang tot ze er naar toekomt en het pakt of gaat kwispelen. En nee..ik kan niet met haar naar het park..moeten door over enthousiasme altijd voorzichtig en met uitleg mensen benaderen want dat vindt ze zooooooooo leuk maar ze kan niks normaal doseren dus loopt dan iedereen om ver..Maar hé..niemand heeft gezegd dat het allemaal maar makkelijk moet..niet iedereen heeft makkelijke kinderen en wij hebben een "gehandicapte"hond zeg ik altijd maar. En wij kijken vooral naar wat ze wel geleerd heeft en al kan. Dat is zo geweldig..ze gaat onwijs goed om met visite inmiddels..heeft totaal geen baknijd meer, luistert geweldig, zal nooit eten pikken hoe gefocust ze hier ook op is.. Ik heb vorige week gewoon een vreugde dansje gedaan omdat ze een komkommer uit een overvolle boodschappen tas heeft gepakt..helemaal zelf. Mijn reu doet dit soort dingen al jaren (zonder op te eten of te slopen trouwens) en daar staat ze altijd helemaal nerveus van de spanning bij..ze vindt dat zo cool maar durfde het nooit zelf..al die andere boodschappen tegen je kop en die geluiden van de verpakking en nu opeens liep ze met een komkommer door de kamer
En ML appte een paar weken geleden ..wat denk je ..ik ben over Jane heen gestapt en ze bleef heerlijk liggen..dat zijn mijlpalen.
En ja..mede voor haar hebben we gezocht naar een huis met een grotere tuin waar ze heerlijk de hele dag beetje buiten loopt te struinen..ze kwispelt de hele dag en is altijd blij..je krijgt als je wil wel 1000 kussen per dag..maar het is wel een onrustig hondje voor zichzelf met een dikke gebruiksaanwijzing en wij moeten met heel veel dingen rekening houden met haar..
Dus om je een extra hart onder de riem te steken, voor zover nodig, ook verdrietige, moeilijke en minder gesocialiseerde honden kunnen in de juiste omgeving geweldig blij en gelukkig zijn..ook al hebben ze wat meer stress dan andere honden..
Mijn zusje ligt dagen wakker als ze de weg op moet voor een "vreemde route"en wil tot detail weten hoe ze rijden moet..geloof niet zat ze heel ongelukkig is...

Summerditches schreef:Ik vind het, wat iedereen ook van vindt, een prachtig verhaal..heb zoveel bewondering voor mensen als jij..

En..kleine aanvulling op wat discussie..ik vind het niet leuk om te zeggen maar ik heb ook een "gebruiksaanwijzing-hond"..gewoon in nederland geboren maar om de een of andere reden niet lekkere combinatie met start, met de hand groot gebracht, werklijn afkomst, drukte bij de fokker, op jonge leeftijd operatie gehad waardoor socialiseren niet lekker gelopen is..etc etc. Wij zeggen best vaak tegen elkaar..bij een ander had ze misschien al tig keer op marktplaats gestaan..maar kom op..het is wel hoe dan ook mijn kostbaarste bezit, mijn alles, mijn superlieve Jane...maar er hoeft maar iets om te vallen in huis..een kledingstuk van de stoel te glijden etc etc en ze schrikt..van alles..maar ze herstelt..per direct gaat niet voor uren in de hoek zitten..dus wij zitten naar 4 jaar nog steeds op onze hurken meerdere malen per dag met voorwerpen waar ze van geschrokken is met een kinderstemmetje te vertellen dat ze er niet bang voor hoeft te zijn. net zo lang tot ze er naar toekomt en het pakt of gaat kwispelen. En nee..ik kan niet met haar naar het park..moeten door over enthousiasme altijd voorzichtig en met uitleg mensen benaderen want dat vindt ze zooooooooo leuk maar ze kan niks normaal doseren dus loopt dan iedereen om ver..Maar hé..niemand heeft gezegd dat het allemaal maar makkelijk moet..niet iedereen heeft makkelijke kinderen en wij hebben een "gehandicapte"hond zeg ik altijd maar. En wij kijken vooral naar wat ze wel geleerd heeft en al kan. Dat is zo geweldig..ze gaat onwijs goed om met visite inmiddels..heeft totaal geen baknijd meer, luistert geweldig, zal nooit eten pikken hoe gefocust ze hier ook op is.. Ik heb vorige week gewoon een vreugde dansje gedaan omdat ze een komkommer uit een overvolle boodschappen tas heeft gepakt..helemaal zelf. Mijn reu doet dit soort dingen al jaren (zonder op te eten of te slopen trouwens) en daar staat ze altijd helemaal nerveus van de spanning bij..ze vindt dat zo cool maar durfde het nooit zelf..al die andere boodschappen tegen je kop en die geluiden van de verpakking en nu opeens liep ze met een komkommer door de kamer
En ML appte een paar weken geleden ..wat denk je ..ik ben over Jane heen gestapt en ze bleef heerlijk liggen..dat zijn mijlpalen.
En ja..mede voor haar hebben we gezocht naar een huis met een grotere tuin waar ze heerlijk de hele dag beetje buiten loopt te struinen..ze kwispelt de hele dag en is altijd blij..je krijgt als je wil wel 1000 kussen per dag..maar het is wel een onrustig hondje voor zichzelf met een dikke gebruiksaanwijzing en wij moeten met heel veel dingen rekening houden met haar..
Dus om je een extra hart onder de riem te steken, voor zover nodig, ook verdrietige, moeilijke en minder gesocialiseerde honden kunnen in de juiste omgeving geweldig blij en gelukkig zijn..ook al hebben ze wat meer stress dan andere honden..
Mijn zusje ligt dagen wakker als ze de weg op moet voor een "vreemde route"en wil tot detail weten hoe ze rijden moet..geloof niet zat ze heel ongelukkig is...

Je vergeet het allerbelangrijkste.....Het aangeboren karakter! Mensen zoeken m.i. het altijd veel te veel in de omgevingsfactoren en denken dus dat vrijwel alles maakbaar is. Datgene wat wij doen heeft natuurlijk wel degelijk invloed, maar het is veel kleiner dan wat wij denken.

Doranto schreef:Je vergeet het allerbelangrijkste.....Het aangeboren karakter! Mensen zoeken m.i. het altijd veel te veel in de omgevingsfactoren en denken dus dat vrijwel alles maakbaar is. Datgene wat wij doen heeft natuurlijk wel degelijk invloed, maar het is veel kleiner dan wat wij denken.

Sorry, bij ons is dat een beetje verwerkt in de opmerking werklijn..ze komt uit een drukkere lijn dan onze reu..dat wisten we..en daar komt uiteraard een groot deel van haar karakter vandaan..in het nest sliepen alle pups al lang doen mevrouw nog overal overheen danste dus we waren ook wel een beetje gewaarschuwd over haar onrustige karakter maar je weet nooit precies hoe het uitpakt.
Dank je voor de aanvulling..

Doranto schreef:Je vergeet het allerbelangrijkste.....Het aangeboren karakter! Mensen zoeken m.i. het altijd veel te veel in de omgevingsfactoren en denken dus dat vrijwel alles maakbaar is. Datgene wat wij doen heeft natuurlijk wel degelijk invloed, maar het is veel kleiner dan wat wij denken.

Ik ben dat helemaal met je eens. Wij hebben nu 8 afgedankte honden in huis (gehad), waarvan 2 (Dali en Tungsten) huishond zijn geweest en de andere 6 ex-jagers.
Je merkt wel duidelijk dat de huishonden veel makkelijker omgaan met de dagelijkse dingen omdat ze dat veel beter geleerd hebben, maar ook die hebben allebei een flink trauma opgelopen van het feit dat ze gedumpt zijn door hun vorige eigenaar.
De jachthonden hebben een heel ander soort leven gehad - in een kennel, vaak vastgebonden, geschopt, geslagen, verwaarloosd, uitgehongerd, etc.
En toch zitten daar hele grote verschillen in, in hoe ze daar mee omgaan. Drie van de zes zijn , ondanks hun verleden, van die ´lang-leve-de-lol´ honden en die de andere drie ´lijden aan het leven´, die zijn meer triest/melancholisch. Maar wel afgewisseld met hele vrolijke momenten en dat maakt het leven ook voor hun zeker de moeite waard.