Barfplaats.nl

sam28 schreef:PoP, wat erg dat je psych je dat toen adviseerde. Verschrikkelijk. En wat erg ook dat je die opmerkingen kreeg. Ik weet hoe je dat nooit meer kunt vergeten. Vreselijk is dat ook. Hoe gaat het nu met je? Heb je er nog last van?
Ik weet iig dat ik al 22 jaar therapie heb en hoewel ik niet meer zo diep zat als 22 jaar terug heb ik dagelijks nog enorme last. Ik ga stagelopen in mei en hoop dat ik dat volhoud, 4 dagen per week en daarnaast nog zware therapie.

Oh, ik vind het niet zo erg dat ze die raad gaf, ze wou me beschermen tegen de reacties. En ze had vast ook wel gelijk. Het is wel vreselijk dat het echt zo is dat slachtoffers niet serieus genomen worden.
Dat was trouwens nadat ik bescherming had hé, nadat alles uitgekomen was. Niet tijdens het misbruik he. Ik heb het mijn vader verteld om mijn zussen te beschermen. En daarna dus in therapie gegaan. En die raadde me aan om op te letten met wie ik erover zou praten omdat het dus zou kunnen dat ze me niet serieus zouden nemen en ze wilde vermijden dat ik nog meer gekwetst werd.
Ik kon er wel met mijn zus over praten. Met mijn ma soms ook, maar ik merkte wel dat het haar pijn deed en ze zich machteloos voelde (schuldig waarschijnlijk ook) dus dat deed ik niet zo vaak.

Met mij gaat het heel goed. Ik ben er heel goed doorgekomen. Stuk vlotter dan mijn zus.
Ik denk er eigenlijk enkel aan als er iets van misbruik opduikt. Het is nu een kleine 17 jaar geleden maar ik ga al 15 jaar niet meer (systematisch) in therapie.
Ik heb wat ( kleine) last gehad ivm mijn eigen seksualiteit ontwikkelen maar dat is uiteindelijk goed gelukt. In mijn dag dagelijkse beleving heb ik er zeker geen last meer van. En er zijn wel periodes met nachtmerries geweest maar dat was nooit erg lang en is ook alweer jaren geleden.

Maar ik ben dan ook erg goed opgevangen geweest door de psycholoog (die ik voorheen al kende en erg leuk vond) en mijn ouders. Ik heb nooit aan een vreemde het verhaal moeten doen. Ik heb van het moment dat ik het vertelde mijn grootvader ook nooit meer gezien en vrijwel niets over gehoord. Tot de begrafenis van m'n grootmoeder maar zelfs dan werden we afgeschermd, en dan was ik er al jaren goed over. Er zat 13 jaar tussen.
Het heeft mij trouwens wel deugd gedaan dat hij een zielig eenzaam en oud mannetje was geworden en ik een getrouwde, gelukkige vrouw die op dat moment zwanger was van haar eerste kindje. Maar ik was ook wel heel blij dat ik er niet alleen was en omringt door mijn familie en echtgenoot.

Het heeft mij getekend en gevormd, maar op zekere manier ook wel sterker gemaakt.
Ouders van mijn vriendinnen zeiden wel eens dat ik veel volwassener leek dan mijn leeftijdsgenootjes. En ik heb ook zelf altijd gevonden dat ik op 14 jaar volwassen geworden ben. Door op dat moment tegen hem in te gaan ( ook fysiek), recht te staan en mijn verantwoordelijkheid te nemen om mijn zusjes te beschermen.
Ik was 14, mijn ene zus 12 en mijn jongste zusje 4. En ja, hij had de jongste aangeraakt. En toen is er bij mij iets geknapt. Hij mag heel blij zijn dat ik 'maar' 14 was, want anders had hij misschien wel met een mes in zijn rug geëindigd. Zo kwaad was ik!
En ik heb, tot de dood van mijn grootmoeder, ook altijd bang geweest om hem terug te zien dat ik niet wist of ik hem niet zo doodslaan of zo. Hoe vaak ik dàt niet in mijn dromen gedaan heb! Daar had ik schrik van, want dat was hij niet waard geweest. Maar gelukkig heb ik het nooit hoeven ontdekken, hoe ik zou gereageerd hebben.

Ik moet ook zeggen dat het bij mij wel meeviel. Het was niet heel vaak, er zat veel tijd tussen en ik was al meer dan 10 jaar oud toen het begon.
Hij had ook een erectiestoornis, dus mijn maagdelijkheid heb ik kunnen behouden (sorry voor wie dat te direct vind, maar zo is het nu eenmaal) . Dat vond ik op dat moment veel waard, nu weet ik dat niet, maar goed.
Er zijn kinderen die veel ergere situaties meemaken. Naar wat ik van jou lees, kan ik inschatten dat het bij jou ook een stuk erger was.
Het is altijd vreselijk en tekenend, maar er zit wel verschil op. Daar moeten we eerlijk in zijn. Je hebt wonden die genezen en je hebt wonden die nooit meer dicht gaan....
En ik ben ook een zeer sterk karakter, ik was vrij weerbaar. Mijn zus was veel kwetsbaarder, is gebleken.

Ik moet er van huilen PoP.

Wat een ellende zeg.
Wat me nog het allermeeste raakt is dat je zegt dat je op je 14e jaar je verantwoordelijkheid hebt genomen om je zusjes te beschermen. Maar lieverd, je was helemaal niet verantwoordelijk! Ik vind dat zo verschrikkelijk om te lezen: dat jij denkt dat je je verantwoordelijkheid moest nemen. Maar het toont wel je kracht.

En dat je erin geslaagd bent om te herstellen zover als mogelijk is, een mooi leven op te bouwen en ook nog genoeg ruimte in je ziel te hebben om hier te zeggen dat het bij jou wel meeviel…. pffff. Dan word ik alleen maar heel stil.

Van mateloze bewondering.


Ik ga een zakdoek pakken.

Wat goed te lezen dat je er zo uit bent gekomen, wat een enorme steun heb je (gehad). Wat rot dat je zus veel kwetsbaarder was en er nog zo mee worstelt. Bedankt voor je openheid.
Ik snap heel goed wat je zegt over je maagdelijkheid. Kan me voorstellen dat het dubbel is. Was het de vader van je moeder?

Ik had hier een heel verhaal staan en na nadenken weggehaald omdat dit een openbaar forum is, er niet veel dalmaten Ziva heten en ik tot voor kort nog werd gebeld en gevolgd door daders.


voor iedereen die ook te maken heeft met geweld op welk vlak dan ook.

MillyMol schreef:Wat me nog het allermeeste raakt is dat je zegt dat je op je 14e jaar je verantwoordelijkheid hebt genomen om je zusjes te beschermen. Maar lieverd, je was helemaal niet verantwoordelijk! I

Ik snap dat je dat zegt, maar als er niemand is die het weet of ingrijpt, wie gaat het dan doen? Technisch gezien is het natuurlijk nooit de verantwoordelijkheid van PoP of mij om anderen te beschermen maar ik heb dat wel gedaan, om ellende te voorkomen. Ze moesten het maar met mij doen om anderen hopelijk te sparen.

Ik weet dat het niet mijn verantwoordelijkheid was, maar ik heb ze toch genomen. Ik heb het mijn verantwoordelijkheid gemaakt en tegen hem opgestaan om hen te beschermen. Begrijp je dat?
Ik kon er iets aan veranderen, ik kon hen redden. En dus heb ik dat gedaan.

Ik wil trouwens ook nog eens zeggen dat je als kind idd niet beseft wat je aangedaan wordt. Ik zag wel hoe mijn zus ervan afzag. Veel meer dan ikzelf vond dat ik er zelf vanaf zag. Die impact op mezelf is maar achteraf gekomen. En het besef..
Ik had (onbewust natuurlijk hé) een beschermingsmechanisme in die zin dat ik niet echt aanwezig was tijdens. Ik trad als het ware uit mijn lichaam en het was alsof het niet met mij gebeurde. Ik voelde ook vrijwel niets tijdens. Geen emoties.
Later, tijdens de verwerking, komt dan het besef dat het wel degelijk met mij was, en wat er gebeurd was, en dan komen die emoties keihard binnen.
Wat die zaken voor effect hadden op mijn seksbeleving ga ik jullie besparen. En het feit dat je tegen je eerste vriendjes moet liegen over je 'ervaring' en toneel moet spelen bij zoiets, maakt het allemaal nog erger natuurlijk.
Dat is wel, als het misbruik stopt, is het niet voorbij. Dan moet alles nog beginnen.

Ik wist als kind goed dat het fout was en niet mocht. Ik kende de term pedofilie zelfs, na een tijdje. Ik heb wel stilgestaan bij het feit dat dat gebeurde en dat het erg was, maar ik kon echt totaal niet vatten of begrijpen wat dat echt wilde zeggen. De impact en de ernst kon ik echt niet inschatten op die leeftijd.
Je hebt ook totaal geen referentiekader, zonder enige seksuele ervaring. Zonder te weten wat het hoort te zijn. Zonder te kunnen inschatten wat een effect het zal hebben op de rest van je leven.

Ja, dat begrijp ik.

sam28 schreef:Wat goed te lezen dat je er zo uit bent gekomen, wat een enorme steun heb je (gehad). Wat rot dat je zus veel kwetsbaarder was en er nog zo mee worstelt. Bedankt voor je openheid.
Ik snap heel goed wat je zegt over je maagdelijkheid. Kan me voorstellen dat het dubbel is. Was het de vader van je moeder?

Ik had hier een heel verhaal staan en na nadenken weggehaald omdat dit een openbaar forum is, er niet veel dalmaten Ziva heten en ik tot voor kort nog werd gebeld en gevolgd door daders.


voor iedereen die ook te maken heeft met geweld op welk vlak dan ook.

OH jee, je miet nog bang voor hen zijn?
Brrrr... Ik moet er niet aan denken.
Het is idd een openbaar forum. Dus let maar op.
Ik ben me daar erg bewust van. Maar ik vind het zelf heel belangrijk om op te komen om het taboe te doorbreken. En op te komen voor slachtoffers die niet kunnen spreken. Want dat kan ik dus wel.
En het valt me niet erg zwaar meer. Tegenwoordig kan ik het met opgeheven hoofd, zonder schaamte. Dat is ook maar de laatste jaren het geval.

Het was de vader van m'n vader.
En toch heb ik het tegen m'n vader gezegd ja.
Die heeft geen moment aan m'n verhaal getwijfeld. Geen seconde gedacht: dit kan niet. Dat vind ik zo bijzonder.
Mijn zus haar eerste reactie toen ze hoorde dat ik het verteld had, was er een van angst: oh nee Valerie, wat heb je gedaan?
Zie je hoe ze daar nog in zat dat het absoluut geheim moest blijven? Das heel typisch.
Zelfs als ze er zo van af zien.

Ik vind het belangrijk om open te zijn. Doordat mijn tante van ons verhaal wist, heeft ze de signalen bij haar eigen dochters herkend en tijdig (ale eigelijk net te laat natuurlijk, maar toch) kunnen ingrijpen toen zij slachtoffer werden.
Dat is wel een goed gevoel.
En ik heb zelf een vriendin bijgestaan en geholpen toen de muziekleraar iets bij haar probeerde. Die vriendin was toen wel al 16 jaar, dus wist zelf ook wel dat het een engerd was en vertrouwde hem al niet. Das niet echt kind meer, dat was meer aanranding dan misbruik.
Maar toch... Je gaat dingen herkennen en het is leuk als je daarmee kan helpen.

Wat bij mij ook wel anders was is dat mijn grootvader eigenlijk geen pedo was. Hij heeft zijn hele leven de jonge maar volwassen meisjes op de fabriek waar hij werkte lastig gevallen. En toen hij met pensioen ging, waren wij de enige waar hij toegang tot had. Dat we maar kinderen waren, trok hij zich dan maar niet aan.
Toen ik dat hoorde, toen dat jaren later uitkwam, heb ik het daar heel lastig mee gehad. Voorheen had ik nog het idee dat hij het tenminste uit liefde gedaan had. Toen voelde ik me plots pas echt misbruikt. Als een voorwerp.
Gewoon als hetgene wat voor handen was.

Ik weet niet precies hoe, maar ik kan me voorstellen dat slachtoffer zijn van een echte pedofiel, iemand die het doet omdat je een kind bent, wel anders is.
Zeker weten doe ik dat natuurlijk niet.

sam28 schreef:Ik snap dat je dat zegt, maar als er niemand is die het weet of ingrijpt, wie gaat het dan doen? Technisch gezien is het natuurlijk nooit de verantwoordelijkheid van PoP of mij om anderen te beschermen maar ik heb dat wel gedaan, om ellende te voorkomen. Ze moesten het maar met mij doen om anderen hopelijk te sparen.

Vreselijk he.

Hoe krom het ook klinkt, ik vind het mooi om te lezen dat jij anderen hebt kunnen helpen de signalen te herkennen Valerie
En wat vind ik het erg om te lezen dat je nog last hebt van de daders sam28

Zelf wel voor de keuze gestaan om wel/niet aangifte te doen maar dat viel niet onder pedofilie zoals het in de volksmond wordt gezien (ik was net 15, hij was 18). Ik heb toen geen aangifte gedaan omdat ik hem absoluut niet meer wilde zien. Daarnaast inderdaad het op zien tegen het verhaal te moeten doen tegenover een vreemde waarvan je niet weet wat die zal denken. In het achterhoofd speelde ook nog mee dat ik de dader had beloofd geen aangifte te doen want hij besefte wel dat seks met iemand onder de 16 jaar strafbaar was.
Maar ik kan mij dus echt niet voorstellen hoe het is wanneer zoiets gebeurd wanneer je nog echt een kind bent. Dat moet helemaal vreselijk zijn

Wat een heftige verhalen allemaal, heel dapper van jullie hoe jullie ermee verdergaan
Ik wordt er best stil van als ik het allemaal lees en besef dat heel veel mensen dit moeten meemaken, en er daarna mee verder moeten leven


Ik heb de docu niet gezien, wel wat delen van Oprah gekeken. En ik had toen al zo van dit verzin je niet ( of het zijn werelds grootste acteurs wat ik echt niet geloof he) , en samen met jullie verhalen is het wel duidelijk dat het niet makkelijk is om je er van los te maken en meteen de waarheid te verkondigen.
Tja en MJ, ja hij was een heel vreemde snuiter, of hij dit deed uit bewust slecht zijn of dat ie nou ergens in zijn zieke geest dacht dat dit goed was? Geen idee, weet ook niet of dat iets uitmaakt voor de slachtoffers.

pearlsofpassion schreef:Het was de vader van m'n vader.
En toch heb ik het tegen m'n vader gezegd ja.

Ik vroeg dit omdat, als het de vader van je moeder was geweest, zij wellicht ook dingen had meegemaakt met hem. Ik vind het echt super om te lezen dat je vader dit ook zo heeft opgepakt. En wat fijn dat je nu mensen kunt bijstaan. Dat is heel waardevol!
Ik begrijp ook heel goed dat je je nadat dingen uitkwamen je je echt misbruikt hebt gevoeld. Ik denk niet dat er een verschil is tussen slachtoffer van het een of het ander. In beide gevallen gaat een vertrouwenspersoon enorm over de schreef met alle gevolgen van dien.

pearlsofpassion schreef:OH jee, je miet nog bang voor hen zijn?

Tot voor kort in ieder geval wel, hopelijk is het nu klaar en ben ik gewoon nog bang omdat die angst erin zit. Ik heb er iig alles aan gedaan, (niet overdreven) 17x verhuist in 18 jaar, geen contact meer met familie enz enz. Ik heb ondertussen een goede en lieve club vrienden om me heen verzameld en een enkeling daarvan weet ietsje meer, voor mocht er wat zijn. Ik ben overall ook wat sterker geworden en bijna klaar met mijn studie.

dinky89 schreef:In het achterhoofd speelde ook nog mee dat ik de dader had beloofd geen aangifte te doen want hij besefte wel dat seks met iemand onder de 16 jaar strafbaar was.

Ach wat rot Dinky. Ben je nog oke met dat je geen aangifte gedaan hebt? Hopelijk heb je het een plek kunnen geven.

Kaio schreef:en samen met jullie verhalen is het wel duidelijk dat het niet makkelijk is om je er van los te maken en meteen de waarheid te verkondigen.

Dat heeft inderdaad jaren en jaren nodig. En dan nog, herinner ik me het wel goed, verzin ik het niet, maak ik het niet erger dan dat het was? Ik ben altijd bang om te liegen, dat komt ook omdat ik heel weinig herinneringen heb maar wel bepaalde heftige herbelevingen. Alleen 2 vriendinnen en mijn therapeut weten hier iets meer vanaf omdat ik zo bang ben dat ik lieg, om te overdrijven, me aan te stellen. Dat van de angst voor daders is zo'n voorbeeld. Ik sta erachter wat ik schreef maar tegelijk word ik heel bang ook. Stom eigenlijk.

Iedereen reageert ook gewoon heel anders.
Ik heb het in de loop der jaren zeker niet erger gemaakt in mijn herinneringen. Eerder minder erg.
Maar emoties liegen niet, en af en toe zijn er dingen gebeurd die emoties losgemaakt hebben ivm het misbruik. Dan lag ik te trillen of zo.
Dus dat is wel wat.
Maar de laatste jaren denk ik er echt vrijwel nooit meer aan...
Ik heb er wel bij stilgestaan wanneer de feiten verjaarden. Niet dat ik er nog iets mee wilde, maar ik heb het wel bedacht op dat moment. Misschien dat het nu weeral veranderd is, maar 15 jaar geleden was dat 10 jaar nadat het slachtoffer 18 werd. Bij mij was dat dus 3 jaar terug, voor m'n zus vorig jaar.

Ik besef dat ik tot de weinigen behoor die hier echt goed doorheen gekomen zijn en eigenlijk, nu 17 jaar verder, bijna niets aan overhoudt. Mijn zus is er, uiteindelijk, ook vrij goed door. Ze heeft er langer over gedaan maar ik heb soms het gevoel dat zij het grondiger verwerkt heeft dan ik. Dat er bij mij nog ergens iets verdrongen zit, en bij haar niet. Zij heeft hem vb zo'n 7 jaar geleden nog eens teruggezien, op bezoek bij m'n grootmoeder. Ik kon bij het idee alleen al, 3 nachten niet slapen....
Mn jongste zusje heeft er gelukkig helemaal niets aan overgehouden. Hij heeft (thank god) niet de kans gekregen verder te gaan dan iets te laten zien. En m'n zusje (4 jaar) zat net in de fase waarop ze in de kleuterklas allemaal moeten giegelend kijken bij elkaar wat de verschillen zijn tussen jongens en meisjes, dus die heeft dat in die context als een onschuldig spelletje ervaren. Ze herinnert zich dat gelukkig zelfs niet meer.

Ik heb wel iemand gekend op de middelbare school die zelfmoord heeft gepleegd omdat ze er niet overheen raakte. Die was misbruikt door haar vader, nadat het uitkwam zijn haar ouders gescheiden maar ze moeten wel nog bang geweest zijn want ze hadden een pistool in huis. Toen ze 17 was heeft dat meisje zich door het hoofd geschoten. De moeder heeft haar gevonden en haar gevolgd.
Dat is de andere kant van de spectrum. En ook echt niet zo uitzonderlijk. Veel slachtoffers van misbruik hebben later zelfmoordneigingen.
Waar ik zo van walgde is dat het meisje vrij erg gepest werd omdat ze onzeker en een beetje anders (ook meer volwassen) was. Maar toen dat gebeurd was, was ze plots 1 of andere heilige en deed iedereen of ze haar graag gezien hadden. Zo hypocriet! Dat moet ook ontzettend pijnlijk geweest zijn voor haar echte vriendinnen (ze maakte deel uit van een groepje van 6-tal meisjes die echt om haar gaven).
Er werden dan ook gedichten van haar rondgegeven en een leraar zei dan ook (vind ik ook hypocriet) hoe je daarin toch zag welke last ze meedroeg en hoe volwassen ze al was. Achteraf ja.
Maar hetgene dat ze eruit hadden moeten leren: dat het veel voorkomt en wat voor leed dat veroorzaakt. En dat je het niet weet, wie rondom jou allemaal slachtoffer is maat dat je er zeker meerdere kent. Daar hebben ze het niet over gehad ze.
Daar wordt ik wel kwaad van..
En nee, toen kon ik echt nog niet zelf opstaan en dat zeggen. Dat kon ik niet en durfde ik ook niet. Schrik om vreemd bekeken te worden, of weer zo'n pijnlijke opmerking te krijgen die ik de rest van m'n leven meedraag. Ze zouden het ook niet begrepen hebben en me wss uitgesloten hebben, als ik het wel had gedaan. Dat denk ik wel.

Zelfmoord, ik kan er een boek over schrijven. Ik zeg wel eens Poes Lea heeft me in leven gehouden (hoewel ik nog wel pogingen gedaan heb toen) en Ziva heeft me weer wat laten leven (uit mijn isolement getrokken), ik heb sinds Ziva geen poging meer gedaan, vind het ook vreselijk dat ze deze week 12 wordt. Mijn dieren betekenen alles voor me.
En ja, als je anders bent word je gepest. Helaas werkt dat vaak zo. Bij mij iig wel en ik hoor het te veel helaas.
En dat je het idee hebt dat er nog iets verdrongen zit is heel naar. Hopelijk zit het je niet teveel in de weg.

Heb meegelezen en een paar keer begonnen wat te typen maar wist niet zo goed wat te zeggen.

Dappere dames hier, die het bespreekbaar maken. Ik heb jullie verhalen gelezen met tranen in mijn ogen maar ook met bewondering voor de veerkracht.

Ik moest ook denken aan een paar prachtige intense boeken die ik las over trauma en traumaverwerking en hoe dat je tekent.

Vooral het boek ‘the body keeps the score’ van Bessel van der Kolk heeft mij veel geleerd, was ook heel heftig om te lezen wat mensen elkaar aandoen.. hij legt wel heel mooi uit hoe dat zit met geheugen en herbelevingen.

En er is ook een boek ‘The education of Will’ geschreven door Patricia McConnell, bekend als hondentrainster maar ook slachtoffer van seksueel geweld. Zij vertelt in dit boek hoe het feit dat zij een hond kreeg met onvoorspelbare angst aanvallen, zij ook met haar eigen angsten aan de slag moest. Ik vond het wel een bijzonder verhaal.

@PoP je maakte eerder een opmerking over de kerk in Belgie en of dat in NL ook zo was? Antwoord is ja, en daar komen ook nu nog steeds meer mensen met verhalen naar buiten over wat daar gebeurde. Wat ik nog het ergste vond: als het aan het licht kwam en mensen durfden hun mond open doen, dan werd meneer pastoor overgeplaatst naar een andere parochie. Er werd wel met hem gepraat, hij biechtte, kreeg vergiffenis en kon elders zo weer verder gaan. Sommigen zijn wel 4 x verplaatst voordat ingegrepen werd. En in een bepaald seminarie kregen de slachtoffertjes een gouden kruisje om. Dan konden de andere priesters zien wie makkelijke slachtoffers waren. Ik vond dat zo ongelofelijk laaghartig. Staat zo’n pastoor daar op de kansel en predikt ‘laat de kinderen tot mij komen’ hoe ziek kan je zijn.