Intussen zijn we ruim een jaar verder.
In april dit jaar en in augustus dit jaar had ze weer zo'n aanval.
Vandaag zijn het er 2 op 1 dag.
Trillen, angstig, een beetje de weg kwijt en in een hoekje gaan liggen.
Het doet pijn om te zien.
Haar moeder, bijna 14 was vandaag ook de weg kwijt, maar dat kwam door wat anders, verklaarbaar.
Morgen moet ik de puppen laten enten, dan zal ik het bespreken met Carlo.
Helaas zullen we ook over haar moeder moeten praten, want dat is duidelijk een aflopend iets.
Zij kan nauwelijks lopen en krijgt nu metacam. Haar gezwel wordt steeds groter en steekt nu vanachter haar ribben een heel stuk uit naar buiten.
Zaterdag komt Margreet hier en neemt Guusje mee, in de hoop, dat we toch nog een 4-generatie's foto kunnen maken.
Als je denkt, dat alles even tot rust komt hier, krijgen we dit.
Bah bah
