Barfplaats.nl

Ikke niet, kan het echt niet over mijn hart verkrijgen.
Ik weet hoe die transporten in zijn werk gaan, ik heb gezien hoe die paarden op die fokkerijen behandeld worden.
Nu weet ik natuurlijk ook wel dat het met koeien, varkens, kippen en de hele mikmak meer niet beter is gesteld, en dat mijn weigering paard te eten of te eten te geven aan mijn dieren gewoon hypocriet is.
Ik heb er zelf ook moeite mee, maar ik kan het gewoon niet anders, is spiegeloogies hè.

Met lam had ik tot voor kort dezelfde ethische problemen, maar nu knijp ik mijn neus dicht en sluit mijn ogen. Voor mijn poesies, want zij hebben een veelzijdig menu nodig.
Maar ik moet wel iedere keer met mijzelf een hele discussie aangaan, voor ik in staat ben een stukje lamsvlees te kopen.

Ik vind paard niet anders dan koe, schaap, kip, geit enz. Het is een dier dat wij houden omdat het voor ons nuttig is. Wat dat nut dan is is verschillend, maar wij gebruiken een paard net zoals we een koe of een kip gebruiken, voor het rijden, voor de melk of voor de eieren. En ik vind dan dat je koeien en kippen net zo fatsoenlijk en diervriendelijk zou moeten behandelen als paarden. Bij alle door ons mensen gebruikte diersoorten wil het daaraan behoorlijk schorten helaas. Ik vind een kip in een legbatterij erg, maar een paard op een manege in een stand dat nooit daglicht ziet en de hele dag rondjes hobbelt met een of ander zak aardappels op z'n rug ook. Ik vind mijn voormalige kipjes, die een flink oppervlak hadden om te scharrelen met gras, kruiden, zand, een boom om in te zitten, biologisch voer, groenvoer, piertjes en miertjes om op te eten en een setje zussen plus een haan voor de gezelligheid niet zielig. Ik vind mijn IJslanders in hun kudde 24/7 in de wei met voldoende ruwvoer, ruimte om te lopen en te spelen, een mooi uitzicht  , geen ijzers en voldoende beweging zonder overdrijving met mens ook niet zielig.

Een dier doodmaken en dan niet opeten vind ik zonde. Toen ik te veel haantjes had hebben we die netjes afgemaakt en aan de honden gegeven. Recycling weetjewel. Als mijn ouwe gele paardje aan het eind van z'n leven is en hij kan zonder leed of narigheid naar een fatsoenlijke slager dan doe ik dat. Kan dat niet dan wordt hij in de wei ingeslapen en dan gaat z'n lijk helaas naar de Rendac.

Ik voer bij hele grote voorkeur biologisch, en sowieso graag restanten die anders naar de destructie zouden gaan. Op die manier worden ook de onderdelen van die arme bio-industriedieren die anders weggegooid zouden worden nog nuttig gebruikt. Zo voer ik bv ook spiervlees dat te lang in de vriezer heeft gelegen en dus niet meer voor menselijke consumptie verkocht mag worden. Of spul met vriesbrand. En verder dus karkassen en organen die anders naar de destructie zouden gaan. En ik voer ook zonder problemen onderdelen van paard waar ik aan kan komen. Beter opgegeten door mijn beesten dan weggegooid.

Zo denk ik er precies zo over, hier gaan een teveel aan hanen ook naar de honden, en voer ik paardjes die vrij rond hebben kunnen lopen.
Destructie is zo zonde.

Zoals jij het hier stelt, ga ik een heel eind met je mee.  Als dieren een goed leven hebben gehad, is het ook niet zielig dat zij na hun dood in iemand's bord terchtkomen.
Ik ben dat helemaal met je eens.
Als ik kippen in mijn tuin zou hebben, dan zou ik die geloof ik ook makkelijk zelf kunnen eten. Maar ik heb niet zo'n feeling met kippen en dus heb ik er geen moeite mee.
Alhoewel,... ik heb een stel wilde fazanten hier in de tuin als vaste gasten en goh, ik zou er niet aan moeten denken dat zij in mijn bord terecht kwamen. Ik vind ze zo lollig. Ik bedoel: ik zou niet in staat zijn, de fazanten speciaal af te schieten om ze aan mijn dieren te geven.
Zouden ze daarentegen een natuurlijke dood zijn gestorven, dan vind ik het misschien anders. Ja, dat denk ik wel, nu ik erover nadenk.
Sentimenteel? Ja, misschien wel.
Maar ik zou ook niet mijn dode kat of hond aan één van mijn honden kunnen geven. Jullie wel? Eigenlijk is dat precies hetzelfde, maar gevoelsmatig stel ik het gelijk aan kannibalisme. Ik begraaf mijn dode huisdieren in de tuin en zet er bloemetjes bovenop. Dan weet ik waar ze liggen, zodat er niet op dezelfde plaats weer een gat wordt gegraven, als er weer een dier begraven moet worden.

Ik probeer zelf ook zoveel mogelijk biologisch te voeren (ook onszelf), niet alleen omdat het gezonder is, maar ook omdat ik de levensomstandigheden van de slachtdieren gewoon belangrijk vind.
Onnodig leed kan worden voorkomen, en daar wil ik ook best wel meer voor betalen.

En die maneges zijn mij vaak ook een gruwel.

Hier wordt voor 95%biologische groenten/fruit/vlees en nog meer gegeten, de honden krijgen een deel biologisch.

Maar weet je het zijn meestal de mannelijke dieren die worden geslacht,alleen de soepkippen zullen uitgelegde hennen zijn.
Voor een groot deel worden dus overtollige dieren vet gemest en geslacht.
Mijn honden moeten eten net als wij,als ik goed diervriendelijk vlees kan kopen voor mijn honden wat betaalbaar is, dan zal ik dat zeker niet laten.
Maar soms ontkom ik niet aan bio-industrie vlees.

Overigens zijn honden en katten in Nederland huisdieren, en niet bedoelt voor consumptie.
Zouden ook dure consumptie dieren zijn. ???

Nee, dooie honden of katten voer ik niet aan hun soortgenoten. Ik denk ook dat ze het niet zouden eten. De meeste dieren die hier overlijden krijgen een spuitje en zitten dus vol met narcosemiddel en euthanasaat, niet leuk om te voeren. Daarnaast zijn het ouwe en vooral hele zieke dieren, en die ziektes kunnen nou net voor soortgenoten gevaarlijk zijn of iig problemen opleveren. Dat is een reden om af te zien van kannibalisme trouwens. Er zijn hele stammen kannibalen uitgeroeid doordat ze zieke mensen opaten en daar zelf ziek van werden.

De levende dieren hier willen meestal ook niks weten van hun overleden huisgenoten. Die ruiken vreemd, doen vreemd en zien er raar uit, al tijdens de laatste ziekte-periode mijden ze elkaar heb ik gemerkt. Toen Tara overleden was en thuis op haar bed lag wilde Kátur absoluut niet in de buurt komen en ook tijdens het begraven bleef hij op grote afstand.

''Nee, dooie honden of katten voer ik niet aan hun soortgenoten. Ik denk ook dat ze het niet zouden eten''
Dat is waar joh, jaren geleden is een hond van ons doodgegaan aan de bijtwonden van een door ons onbekend dier, het is een rotverhaal, dus ik zal jullie de details verder besparen.
De andere honden hebben haar al die tijd niet aangeraakt, en zijn op een behoorlijke afstand gebleven.

Tussen hond en kat ben ik er niet geheel zeker van. Een kat kwam niet meer terug van weggeweest, maanden later heb ik hem gevonden onder een rozemarijnstruik.
Ik heb hem daar gevonden omdat de hond iedere keer op botjes lag te kluiven, botjes die ik noooooit gaf en dus ook niet in huis had. Ik heb de hond op een dag betrapt toen zij triomfantelijk onder de rozemarijn vandaan kwam, met weer een bot in haar bek. Heb toen eens goed onder de struik gezocht, en daar lagen de zielige resten van onze dikke Zorro zaliger, nog herkenbaar aan zijn korte staart.

Maar hoe zit het dan met je paarden? Ze leven dan wel niet IN je huis, maar je hebt er toch een heel innige band mee toch? Net als met je huisdieren, hond/kat. Paard kan je dus best indelen in de groep huisdieren.
Zou je die, mits door slager geslacht, en niet ziek maar alleen oud, dan opvoeren aan je eigen beesten?

Annemarie Rijnveld schreef: ''Nee, dooie honden of katten voer ik niet aan hun soortgenoten. Ik denk ook dat ze het niet zouden eten''
Dat is waar joh, jaren geleden is een hond van ons doodgegaan aan de bijtwonden van een door ons onbekend dier, het is een rotverhaal, dus ik zal jullie de details verder besparen.
De andere honden hebben haar al die tijd niet aangeraakt, en zijn op een behoorlijke afstand gebleven.

Tussen hond en kat ben ik er niet geheel zeker van. Een kat kwam niet meer terug van weggeweest, maanden later heb ik hem gevonden onder een rozemarijnstruik.
Ik heb hem daar gevonden omdat de hond iedere keer op botjes lag te kluiven, botjes die ik noooooit gaf en dus ook niet in huis had. Ik heb de hond op een dag betrapt toen zij triomfantelijk onder de rozemarijn vandaan kwam, met weer een bot in haar bek. Heb toen eens goed onder de struik gezocht, en daar lagen de zielige resten van onze dikke Zorro zaliger, nog herkenbaar aan zijn korte staart.

Maar hoe zit het dan met je paarden? Ze leven dan wel niet IN je huis, maar je hebt er toch een heel innige band mee toch? Net als met je huisdieren, hond/kat. Paard kan je dus best indelen in de groep huisdieren.
Zou je die, mits door slager geslacht, en niet ziek maar alleen oud, dan opvoeren aan je eigen beesten?

Jakkes, da's niet fijn allebei, zowel de hond als de kat. Dat honden dode katten eten geloof ik wel, da's een heel andere soort. Maar dan nog geef ik mijn dode katten niet aan de honden aangezien dat zieke oude katten vol met medicatie etc. waren en in mijn ogen dus bepaald niet gezond om op te eten. Niet gekeurd ook trouwens, zoals consumptiedieren wel.

Antwoord op jouw vraag: zie mijn eerdere bericht:

Als mijn ouwe gele paardje aan het eind van z'n leven is en hij kan zonder leed of narigheid naar een fatsoenlijke slager dan doe ik dat.

En dan zou ik hem ook aan de honden en katten voeren. Daar heb ik geen problemen mee, dood is dood, de ziel is al lang weg. Zelf slachten zou ik dan weer niet kunnen geef ik eerlijk toe.

Ik voer inmiddels alleen nog maar biologisch vlees en organen, ook kippenlooppootjes en lamslong (om te drogen, want anders lust madam het niet). Dit geschreven hebbend moet ik wel zeggen dat ik niet zeker weet hoe het met het paardenvlees zit, want dat koop ik bij een andere slager. Ik ga eens informeren hoe dat zit, want daar ben ik wel benieuwd naar.
Als ik in Drenthe ben kan ik zelfs ergens looppootjes en lamslong afhalen......helemaal gratis! Maar ja, om nu ook nog de Bomann mee op vakantie te nemen.......