Barfplaats.nl

Mag je niet bij haar? Ik bedoel, constant, eventueel afwisselen met je man? Ik ben opvanggezin voor buitenlandse zwerfhonden en mijn roedel wisselt dus behoorlijk. Na al die honden over de vloer heb ik gemerkt dat aan of afwezigheid van bepaalde mensen heel veel verschil kan maken. Het is zelfs zo erg dat ik heb gezien dat een van onze opvanghonden bij de DA lag en weigerde te eten. Toen ze onze hond door de telefoon hoorde blaffen ging ze spontaan eten.
Onze kruising Beauceron is heel sterk op ons gericht (ook een herplaatser met verleden uit Polen) en als ik jouw stukjes zo lees heeft jouw Bonnie dat ook. Misschien maakt dat net het kleine beetje verschil dat ze nu nodig heeft?
Hier blijven we in ieder geval flink doorduimen

Jemig Marlou wat vreselijk moeilijk voor jullie deze emotionele achtbaan 
Kan me goed voorstellen dat dit kl*te voelt 
Blijven hopen hoor en ik blijf duimen voor jullie, sterkte 

Zwerver schreef: Mag je niet bij haar? Ik bedoel, constant, eventueel afwisselen met je man? Ik ben opvanggezin voor buitenlandse zwerfhonden en mijn roedel wisselt dus behoorlijk. Na al die honden over de vloer heb ik gemerkt dat aan of afwezigheid van bepaalde mensen heel veel verschil kan maken. Het is zelfs zo erg dat ik heb gezien dat een van onze opvanghonden bij de DA lag en weigerde te eten. Toen ze onze hond door de telefoon hoorde blaffen ging ze spontaan eten.
Onze kruising Beauceron is heel sterk op ons gericht (ook een herplaatser met verleden uit Polen) en als ik jouw stukjes zo lees heeft jouw Bonnie dat ook. Misschien maakt dat net het kleine beetje verschil dat ze nu nodig heeft?
Hier blijven we in ieder geval flink doorduimen

Ik kan hier heel goed in vinden, wij hebben het zelf vroeger ook meegemaakt met onze boxer die in het dierenziekenhuis lag en ze ons opbelden dat we moesten komen omdat hij zoveel heimwee had.
Bel ze op en vraag het zou ik zeggen!

ons rade ze het ook af om op de bezoek te gaan......ze hebben hun energie hard nodig om te knokken tegen het ziek zijn....en wat denk je....je houd het niet droog...ze voelen je verdriet en onmacht.......ze doen zich beter voor dan dat ze zijn...en dan ga je weer.....moet je ze weer achterlaten.....weer verdriet.....en zouden ze je daarna minder missen? nee dat denk ik niet...het vuurtje is dan aangewakkerd....daarbij zijn ze in utrecht ontzettend meegaand met de dieren ze kroelen ze en gaan zo nu en dan bij ze zitten....
daarbij is het op de ic...daar liggen niet zomaar zieke dieren...nee daar liggen hele zieke dieren.....
stel je voor dat iedereen hun daar op zoekt.....de drukte het rumoer wat het met zich mee brengt....
wij hebben het toen geaccepteerd......zelfs kregen we geen webcam oid..
denk aan je bon! stuur goede en positieve kracht! brand een kaarsje en hoop hoop hoop maar hou in je achterhoofd.....ze is ziek en erg ziek ook....

marlou...ze kan ontzettend moe zijn omdat ze dr even hebben meegenomen....dat kost ontzettend veel energie......

Ik ( Jos ) schrijf even een stukje voor Marlou...
Ze snapt allebei jullie standpunt; wél gaan om haar te steunen, troosten en misschien zelfs aan het eten te krijgen. en Niet gaan, want natuurlijk is ze dan erg blij, misschien wel té blij en doet ze gekke dingen. ( afgelopen vrijdag waren we er al een keer maar toen was ze natuurlijk nog een stuk slechter, maar ook toen al reageerde ze op ons, heel duidelijk! waar ze dat bij vreemden niet deed ) en is het afscheid erg moeilijk, voor Bonnie en jezelf
En natuurlijk moet er een goede reden zijn om te gaan: als we denken dat ze nog (vol)bloed kan gebruiken of, zoals Marlou zegt, "als ik denk dat ze de moed opgeeft". Ik vind dat het zover zeker nog niet is. Ze is nog erg ziek, maar wordt steeds beter. Al voelt Bon dat misschien zelf juist niet omdat ze zich meer bewust is van de omgeving en haar situatie: in een klein, vaak vies hok ( ze ruimen voor haar niet vlug genoeg haar poep op ), de achterkant doet het nog niet zo goed, misselijk zijn ( neem ik aan; ze wil nog niet eten ) nu ook nog zo'n vervelend slangetje in je neus en een kap op. Nee, daar ga je niet vrolijker van kijken.
Eerst nog eens goed overleggen met de (dierenarts)vriendin, er een nachtje over slapen, Bonnie weer wat beter laten worden ( als het elke dag zó vooruit gaat mag je niet klagen ), en kijken hoe het morgen is.

Nee als je gaat moet je ook niet meer weg gaan want dat geeft idd. te veel onrust. En je moet het gevoel hebben dat je het zelf aan kan en dat je hond daar steun aan ervaart, anders maak je het alleen maar erger. Niet iedereen zal dat kunnen en niet voor elke hond zal dat goed zijn. Het is een afweging die je alleen als baas kan maken denk ik.
Heel veel sterkte voor jullie, en Bon kom op, je kunt het!

tja, ik kan daar niet 2 dagen ofzo blijven.... (ja, IK kan dat wel hoor ;-) ) maar dat vinden ze vast niet erg de bedoeling daar ;-)

door vrijdag weet ik dat ik absoluut bij haar kanzijn en haar kan helpen door mijn aanwezigheid. Bonnie enik hebben een bizar close band en ik weet dat zij erg op mijn gemoedstoestand reageert. vrijdag was ik natuurlijk erg verdrietig en geschrokken maar het bizarre was dat ik extreem rustig ben geweest toen ik bij haar was. even tranen toen ik haar zag en ze acuut reageerde met optillen koppie, maar blijkbaar was dát juist voor mij zo`n bevestiging dat ik vervolgens gewoon kalm ben geweest en gebleven. terwijl ik best een paniekvogel kan zijn soms (en Bon daar dus erg op kan reageren). ik ben helemaal niet bewust dit kalme gedrag gaan `doen`. het ging vanzelf en daar verbas ik me over maar ben er erg blij mee. geweest en nog
dus ik weet dat ik als ik bij haar zal zijn dat ik dan gewoon eer voor haar kan zijn en mezelf goed `aan de kant kan schuiven` op dat moment

tis dus alleen dat weggaan..
nu is ze wakker, helder en alert
dat was ze vrijdag niet. helemáál niet. ik heb voordat we weg gingen eerst een tijdje geprobeerd hoe ze zou reageren als we er niet waren, zij ons niet konzien.. ze was zo moe dat ze gewoon in slaap viel dus er was geen probleem
maar nu gaat zij heel anders reageren... en dat moet even niet. geen stress!!

anderszijds.. als ik haar een extra boost kan geven door mijn aanwezigheid.... dan moet ik dat doen. zeker als het niet lekker gaat en ze de moed op geeft..
daar ben ik nog helemaal niet zeker van hoor, maar soms vliegt dat gewoon door je hoofd als je haar daar ziet liggen.. nu weer een kap om..
maar wat jij zegt, Elle, is helemaal waar en zie en weet ik ook; soms is ze zooooo moe.... maar dat kun je dan ook verklaren doordat je gezien hebt; dat ze iets met haar gedaan hebben dat vermoeiend is
en dat is dan ook meteen het `verslavende` van de cam. je hebt de neiging om alles te moeten volgen want anders kun je niks meer interpreteren....

pff, ze komt binnen en verliest meteen weer bloed druppels uit anus....



ze is net, 5 minuten geleden overigens wel mét kap heel vlotjes aan het jachtlijntje mee naar buiten genomen.. weer goed teken ;-)

Langzaam maar zeker lijkt het beter te gaan.
Dat ze zo moe is na zo'n wandelingetje dat verbaasd me niets.
Moet je zelf eens een stukje gaan lopen als je net geopereerd bent en al een paar dagen enkel maar gelegen hebt.

Ze heeft echt al haar energie keihard nodig voor haar herstel.
Er is nog al het eea met het meisje gebeurd.

Ik weet het niet, of zo'n camera een zegen is of juist niet.
Zelfs ik heb al de neiging om te pas en te onpas te gaan kijken.
En ook mij bekruipt regelmatig het gevoel dat ik haar ee aai of een knuffel wil geven.
Ik kijk regelmatig even mee, en schrik met de pestpokkepleuris als dat ding effe uit is.
En krijg dan de neiging om Marlou weer te bellen van wat is da waarom is die camera uit????

Maar Marlou, is het wellicht een idee dat je een door jou gedragen T-shirt of kussen sloop brengt, dat geeft misschien wel een wat huiselijker gevoel voor haar en wellicht ervaart ze dan dat je in de buurt bent.

Hhhhmm met dat ik het schrijf besef ik dat het ook weer zo dubbel is.

Ik wens jou en haar heel veel sterkte om door deze lastige dagen heen te komen.
En tegen Bonnie zeg ik, kom op moeder overste, je kan het!!
Die kerels zitten thuis op jou te wachten om weer ens een lekker pak op hun falie van je te krijgen!!!!

Jos zegt:
heel goed geschreven, Jeroen!! allemaal waar.
en hier wordt niet te pas en te onpas gekeken maar 24/7.
Ik vroeg me ook net af hoe de afgelopen dagen zouden zijn verlopen als we geen webcam hadden om naar te kijken... ik was er nog niet uit...

:

Ik weet niet goed wat te zeggen maar voor juliie allemaal 

en ik duim gewoon door.

Herstel gaat met pieken en dalen, toch.
Bonnie laat haar wil en haar kracht zien tijdens de pieken, tijdens de dalen zien we hoe ernstig ziek ze is.

Ze is een vreselijk dappere en krachtige meid en alle hulp die ze krijgt heeft ze keihard hard nodig.

Kom op Bonnie go for it, ik ken je niet maar ik ben trots op je Topper!

Mijn kater heeft een keer kritiek gelegen bij de da en ik mocht 2x per dag bellen en had geen cam. Gelukkig maar ik zou er echt niet goed van zijn geweest om het via een cam te volgen. En met mijn honden heb ik een veel hechtere band dan met mij  katten.....het lijkt me vreselijk zwaar zo' n cam.

Bojgelezen, kaarsjes aangestoken voor Bonnie.
Het gaat langzaam beter, maar het gaat nog lang niet goed.
Gelukkigis Bonnie een volhoudertje 

Een herstel heeft tijd nodig, ook bij honden. We blijven hopen en duimen