Hoe is het met degenen die hun huisdier moeten missen ?

[Siberienne]

Wat een lieve reacties allemaal . Zo fijn, om een plekje te hebben waar je begrepen wordt!

Hij was er zeker bij vandaag! Het was een fantastische dag. Met de asielhonden die genoten en met Oscar in mijn hart.

Fijn! Prachtige foto !

[Kaela]

Jullie Oscar leeft voort door het boek van Monique Bladder. Toen ik het binnen kreeg en het las, dacht ik héé..die hond ken ik ergens van!
Goed boek..

Ja dat klopt! Hij is beroemd! Vond het zo fijn om mee te mogen werken aan het boek. Omdat Monique zoveel voor ons betekend heeft en omdat Oscar op deze manier zo'n mooi plekje heeft.

[Spikkelneus]

Vandaag is het alweer 4 jaar geleden dat we Dante moeten hebben laten gaan. In gedachten is hij nog steeds bij ons...

[zurca]

[Eef+Stippels]

Vandaag is het alweer 4 jaar geleden dat we Dante moeten hebben laten gaan. In gedachten is hij nog steeds bij ons...
IMG_0663.JPG

[Laika]

In het kader van dit topic wil ik graag met jullie delen dat ik een erg toepasselijk boek heb gelezen over dit onderwerp.
Het heet: Dan neem je toch gewoon een nieuwe, en is geschreven doot Antoinette Scheulderman.
Het boek gaat over de rouwverwerking van de schrijfster toen ze haar 8 jarige teckel moest laten inslapen. Ook staan er veel intervieuws in met BN ers die dit ook hebben ervaren. Het is een boek voor mensen die een dier (vooral honden en katten) hebben verloren maar ook mensen die een oudere of zieke hond hebben kunnen hier veel in herkennen of van leren. Ik kon het boek bij de bieb lenen en ik vind het een aanrader.

[Lizzy]

In het kader van dit topic wil ik graag met jullie delen dat ik een erg toepasselijk boek heb gelezen over dit onderwerp.
Het heet: Dan neem je toch gewoon een nieuwe, en is geschreven doot Antoinette Scheulderman.
Het boek gaat over de rouwverwerking van de schrijfster toen ze haar 8 jarige teckel moest laten inslapen. Ook staan er veel intervieuws in met BN ers die dit ook hebben ervaren. Het is een boek voor mensen die een dier (vooral honden en katten) hebben verloren maar ook mensen die een oudere of zieke hond hebben kunnen hier veel in herkennen of van leren. Ik kon het boek bij de bieb lenen en ik vind het een aanrader.

Ik zag Antoinette bij DWDD over dit boek. Aan het eind maakte Matthijs een vreselijk blunder opmerking , precies de reden waarom zij dat boek heeft geschreven. Ik wil het ook graag lezen. Je wordt gewoon geacht om na 2 weken niet meer te zeuren over de dood van je hond.....

[Siberienne]

Ik liep gisteren door Londen en passeerde de plek waar ik 7 jaar geleden het telefoontje vd dierenarts kreeg dat Janouk niet meer te redden was.

Ik was er helemaal niet mee bezig, liep gezellig met moeder en neef te kletsen en ineens, pats , liep ik te huilen. Zo bizar, hoe bij zoiets je ineens terug de tijd induikt. Dat verdriet was toen ook zo rauw en groot, wat heb ik zitten huilen op de stoep van de Strand. Ik moest de telefoon ml geven zodat de da het hem ook kon vertellen want ik kwam niet meer uit mijn woorden. Arm ‘noukje, mijn zachte sterke werkertje.. mijn bikkel. Voor ons hield je je groot, liep je door, at je wel maar toen we weg gingen besloot je dat het niet mer hoefde en glipte je er tussenuit.

[Lizzy]

Van de week liep ik in het bos, belt Leo me. Doet ie anders nooit. Ik kreeg een bijna een hartstilstand want de laatste keer dat hij mij belde was op 29 september. Met de woorden "het gaat niet goed met Linga, ze heeft een aanval, erger dan alle andere". Ik hoorde in zijn stem dat het he-le-maal mis was.....

Ik mis haar nog iedere dag. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet langs haar urn loop en er een kus op geef. Of m'n ashanger pak en er een kus op geef. En tegen haar klets over van alles en nog wat. Soms vraag ik ook "hoe is het nou met je meisje? Ben je al op de regenboog geland of kun je het ook nog steeds niet geloven?". Huilen doe ik ook nog geregeld. Er gaat geen week droog voorbij. Ik mis m'n meisje.....

Het is gewoon kut met peren

[MillyMol]

Ik vind dit wel een van de mooiste hoekjes van BP: een soort rouwkapelletje waar iedereen die daar behoefte aan heeft even binnen komt wippen om gedachten te delen, herinneringen over die verloren liefdes -die eigenlijk helemaal niet verloren zijn omdat je ze in elke vezel van je wezen met je meedraagt totdat je zelf ook een herinnering wordt- op te halen en foto’s te delen als ware het de kostbaarste schatten.

Waar je verdrietig mag zijn, zonder dat iemand zegt: “Het is toch al xxx geleden?”

Mooi vind ik dat. Wilde ik gewoon even zeggen.

[KarenH]

In het kader van dit topic wil ik graag met jullie delen dat ik een erg toepasselijk boek heb gelezen over dit onderwerp.
Het heet: Dan neem je toch gewoon een nieuwe, en is geschreven doot Antoinette Scheulderman.
Het boek gaat over de rouwverwerking van de schrijfster toen ze haar 8 jarige teckel moest laten inslapen. Ook staan er veel intervieuws in met BN ers die dit ook hebben ervaren. Het is een boek voor mensen die een dier (vooral honden en katten) hebben verloren maar ook mensen die een oudere of zieke hond hebben kunnen hier veel in herkennen of van leren. Ik kon het boek bij de bieb lenen en ik vind het een aanrader.

Ik heb hem gereserveerd bij de bieb, toen ik het interview bij Ruud de Wild hoorde wilde ik dat boek gelijk lezen.

Ik vind dit wel een van de mooiste hoekjes van BP: een soort rouwkapelletje waar iedereen die daar behoefte aan heeft even binnen komt wippen om gedachten te delen, herinneringen over die verloren liefdes -die eigenlijk helemaal niet verloren zijn omdat je ze in elke vezel van je wezen met je meedraagt totdat je zelf ook een herinnering wordt- op te halen en foto’s te delen als ware het de kostbaarste schatten.

Waar je verdrietig mag zijn, zonder dat iemand zegt: “Het is toch al xxx geleden?”

Mooi vind ik dat. Wilde ik gewoon even zeggen.

Helemaal mee eens, ontroerend en met een lach en een traan.

[miik]

DIt weekend een obedience trainings weekend gehad, 2 dagen trainen met Doortje en mn pupje.... wat doet ze het goed.... Maar dan loop je naar buiten en stromen de tranen, het hoort niet- Abby was 9- ik had er met Ab moeten staan... pfff. Ik vind het nog steeds echt heel erg moeilijk. Over een paar weken gaan we op vakantie, naar het huisje waar ik vorig jaar naartoe ging met mn roedeltje, waarvan er 3 nu niet meer zijn- ik zie er bijna tegenop.... Hoop dat 2019 makkelijker wordt !

[constance.blokzijl]

Ik vind dit wel een van de mooiste hoekjes van BP: een soort rouwkapelletje waar iedereen die daar behoefte aan heeft even binnen komt wippen om gedachten te delen, herinneringen over die verloren liefdes -die eigenlijk helemaal niet verloren zijn omdat je ze in elke vezel van je wezen met je meedraagt totdat je zelf ook een herinnering wordt- op te halen en foto’s te delen als ware het de kostbaarste schatten.

Waar je verdrietig mag zijn, zonder dat iemand zegt: “Het is toch al xxx geleden?”

Mooi vind ik dat. Wilde ik gewoon even zeggen.

Je hebt het zo mooi omschreven!

[Eef+Stippels]

Yindra is inmiddels alweer 2,5 jaar overleden en ik mis haar nog vaak. Wandor is er al 4,5 jaar niet meer en daar heb ik wel meer vrede mee. Geen idee waarom.. Misschien omdat hij echt een opaatje was geworden en Yindra nog vol levenslust zat..?

Het is in ieder geval heel verdrietig dat geliefde hondenkinderen waarmee je zoveel jaar van je leven deelt en waarvoor je je leven op hun behoeften aanpast er ineens niet meer zijn.

[Joyce1985]

Ik mis Zuko zo vreselijk erg

Vandaag kreeg ik het operatieverslag in mijn mail (daar heb ik uiteraard zelf om gevraagd).
Jeetje zeg, wat heeft dat ventje allemaal moeten doorstaan.
En het dan toch niet redden.. zo pijnlijk