Vandaag een update.
Het zat me allemaal niet lekker. Mijn paard dat alleen op de hoogste dosering buut een redelijk normaal leven kan lijden. En dat terwijl de rugfoto's er nou echt zo heel dramatisch niet uitzagen. Het werd/word met de week slechter.
Een ongetraind oog, zal niks aan haar zien. Ja, dat ze heel lekker rustig is. Maar mij begonnen kleine dingen op te vallen. Dat ze niet meer in de zon wil staan, bijvoorbeeld. Dat ze altijd graast met het linkse been voor (normaal is het hapje-stapje linkerbeen-hapje-stapje rechterbeen. Mijn meisje doet hapje-stapje links, rechts, links-hapje). En dat ze chagrijnig is. Terwijl ze normaal gewoon de grootste knuffelkont is van Brabant.
En dus ging ik vandaag voor een second opinion naar een andere kliniek. Nieuwe foto's, nieuw kreupelheidsonderzoek, gewoon alles opnieuw. En jemig, ik schrok er zelf van. Ze liep als een shetlander van 34 met spierpijn.
Daarna de foto's. Deze da maakte ook foto's van hals en hoofd. En nu lijkt het erop dat daar het probleem zit.
Ik heb altijd gezegd: dat paard is achterover gevallen toen ze haar knie brak. Mijn eigen da zegt dat daar geen aanwijzingen voor waren. Gewoon een klap gehad. Maar nu blijkt dat ik gelijk heb.
Haar halswervels staan uit verband. De eerste wervel staat niet recht en véél lager dan de rest. Zó laag dat het beenmerg onmogelijk in een fatsoenlijke lijn door kan lopen.
Het ziet er zo absurd uit op de foto's, dat de da de foto's naar de faculteit in Gent gaat sturen om verder te laten beoordelen. Als het is wat we denken dat het is, dat die eerste wervel echt zwaar beschadigd is, dan is er gewoon simpelweg niets meer te doen voor mijn mooie, lieve meid. Het is zo ernstig dat een osteopaat, chiropractor of wie dan ook, die wervel nooit of te nimmer op de plek kan krijgen zonder het risico op totale verlamming of een breuk. Als het al zou lukken om een halswervel van een paard te verplaatsen.
Als het echt zo is als we nu denken, dan doet elke beweging van haar hoofd naar beneden haar voor altijd gruwelijk pijn. En voor een grazer is dat gewoon geen leven. Dat kan gewoon niet.
Morgen of overmorgen krijg ik telefoon uit Gent. Ik hoop op een wonder.
We hebben zoveel meegemaakt samen. We hebben vier jaar gevochten om haar happy en blij te krijgen. Alles spookt door mijn hoofd. Had ik toen maar... Als die verrekte da niet zo eigenwijs was geweest...
Heeft mijn paard vier lange jaren gehad? Waren al mijn pogingen om haar op de been te helpen zinloos? Had ik haar niet aan die knie moeten laten opereren?
Ik weet het. Het heeft geen zin om zo te denken. Ik heb werkelijk waar nooit gemerkt dat ze zoveel pijn had, want dan had ik meteen actie ondernomen. Maar ze was lange tijd zo verdrietig... En iedereen, inclusief ikzelf, weet het aan haar gruwelijke ervaringen met het onder narcose gaan. Maar signalen van pijnn, nee, die waren er niet.
Pffff dit wordt een hele lange nacht.
Mijn meisje
