Wat een shit bericht zeg....
En natuurlijk wil je jouw hond niet kwijt, maar probeer met je verstand keuzes te maken, niet met je gevoel....
Ik wens je sterkte in je besluit enook sterkte voor Bailey.
heftig....heel heftig....
helaas weet ik waar je doorheen gaat.Mijn Shunka heeft de laatste 3 jaar van zijn leven op 3 poten doorgebracht. Ook voorpoot + schouder, hond van 35 kg.
Honden kunnen zich vaak uitstekend aanpassen (hangt ook van het karakter van de hond af) maar je hebt wél een gehandicapte hond. Laat je ook niet misleiden door leuke filmpjes op you tube, zo'n filmpje duurt nooit de hele dag en zeker geen jaren achtereen. Toch zeg ik ook niet dat je het niet zou moeten doen, het hangt van veel af.
Het is de moeilijkste beslissing van mijn leven geweest.
Ben in de Wagenrenk uitstekend begeleid trouwens.
Als je meer van me wilt weten over het leven met een 3-poot of een andere reden hebt mag je me gerust eens bellen. Stuur dan maar even een pb.
Veel sterkte
mijn eerste hond had ook 3 poten, daar hebben we vanwege een tumor zijn achterpoot laten amputeren...
ging echt heel goed, super zelfs die jongen kon me rennen met zijn 3 pootjes!!
maar helaas was ie wel vaak de klos, er werd regelmatig door andere honden een poging gedaan om hem te pakken, daar waakte ik wel voor natuurlijk.....
helaas was het bij hem toch uitgezaaid en moesten we hem hetzelfde jaar nog laten gaan...
ik weet niet of een achterpoot of voorpoot te vergelijken is...
Shunka deed het ook prima, maar was er ook qua karakter heel geschikt voor. Bij mijn Pleun zou ik het bijvoorbeeld nooit doen. Ik vind het karakter van de hond een heel belangrijke in de beslissing al kun je het nooit helemaal voorspellen hoe je hond zal reageren.
Shunka is alleen de eerste 2 weken wat onzeker geweest maar herstelde zich daarna. Hobbelde voor mij uit de kliniek in voor zijn chemo's, was altijd vol vertrouwen naar iedereen inclusief dierenartsen, was een zelfverzekerde hond, stond zijn mannetje naar andere honden (je weet wel, zo'n natuurlijk rustig overwicht), uitstekend gesocialiseerd. Toen we zover waren dat hij op de wandelingen afwisselend in en naast een kar meeging en hij de eerste keer in de kar ging klapte hij om. Schram op z'n kop, ff schudden: tsja zo is 't leven, die dingen gebeuren, en hup de kar weer in. Zo'n hond dus.
Hij stond prachtig in een driehoek, maar belastte zijn poot dus wel scheef waardoor er artrhose ontstond op den duur. Het is ook erg vermoeiend, ga zelf maar eens hinkelen. Jouw leven en dat van je hond verandert radicaal en je moet er altijd rekening mee houden. Jammer genoeg kunnen ze niet praten. Als mijn Shunka 1 keer in zijn leven 1 woord nederlands had mogen spreken dan had ik dat op het moment van die beslissing willen horen.
Ik heb er geen spijt van, maar weet nog steeds niet of het de juiste beslissing is geweest. Het gekke is dat ik daar wel van overtuigd ben wat betreft het moment dat ik hem 3 jaar later heb laten inslapen.
Oh meid, ik hoop dat je eruit komt...
Ik heb ook een hond gehad met 3 poten,haar voorpoot heb ik moeten laten amputeren wegens een verkeersongeval na meer dan 1 jaar proberen om er toch nog beweging in te krijgen (maar dit lukte dus niet) en ze had veel last dat haar poot eraan bengelde,ze stompte het constant open(daar had zij geen last van want ze voelde dat niet maar was geen mooi zicht) maar ze bleef er overal achter hangen met die poot en stond mij dan aan te kijken van zeg ik kan niet weg,help mij!
Ze heeft 5 jaar met 3 poten rond gelopen en moet wel zeggen gecrost dat ze heeft dat mensen nadat ze rond rende zei als ze gewoon ging van hé je hond mankt (ja dat gaat moeilijk anders hé met 3 poten zei ik dan en dan schrikte de mensen en zeiden ja maar ze rende daar juist toch :-))
Zij was 1 jaar dat ik ze had over genomen van mensen die zeiden dat ze een pit bul was,ja ergens ver weg denk ik,je zag duidelijk windhond in haar doen en laten alleen een beetje groter en ze woog rond de 20kg voor de amputatie.
Ik heb ze moeten laten inslapen wegens darmkanker en niet omwille van haar poten,ze is 9 jaar geworden en kon nog goed 1 uur wandelen en daar genoot ze met volle teugen van. :-)
De dag voor ze in slaap moest voor een onderzoek van haar darmen had ik al een slecht voorgevoel dat het niet goed zou verlopen met de diagnose en had dit al bij mijn da gezegd en die zei wacht maar eerst de diagnose af en een 30min later belde die met de diagnose darm kanker en ik had zoiets van ik wil haar niet verder laten lijden,want daarvoor kon ze ook al moeilijk afgaan en nu was ze al in het slaap toen heb ik ineens de knoop doorgahakt.
Dus in laten slapen maar niet vanwege haar 3 poten en zij kon er echt goed mee overweg en ook met andere honden maar ik denk ook wel dat het van hond tot hond verschilt hoe ze erop reageren,zij was ook een zelfzekere hond die nog steeds respect kon krijgen van andere honden zonder daar veel voor hoeven te doen!
Wel een beetje lang verhaal geworden maar misschien heb je er iets aan.
Veel sterkte!
Grtjs Gerda
Bedankt voor de verhalen met de 3 poten kanjers. Bailey kennende blijft hij net zo lomp als hij altijd is:)
Bailey is echt een vrolijke joep de clown in huis, voor andere honden ben ik niet bang heb nog 2 kanjers een reu en een teef die de baby(Bailey) in huis altijd al beschermen. Bailey zoekt ook altijd Safri op die de roedel leider in huis is.
We wachten nog steeds op de uitslag van de bot biopsie, wat zo raar is dat Bailey inmiddels alweer loopt te rennen, jumpen en vliegen of er niets aan de hand is hij heeft een grote snee van de operatie die ook alweer helemaal dicht is en ook zijn haren groeien al terug.
Het is dat we het zelf gezien hebben op de CT Scan anders zou ik niet geloven dat hij ernstig ziek is.....
Mijn gevoel blijft ook zeggen dat het een bloeduitstorting is van het uitglijden... ben dus totaal in ontkenning.
En wat me dwars blijft zitten is dat die arts na de bot biopt zei dat zelfs hier niets uit kan komen. Iemand ooit gehoord van een tumor die zich niet laat zien, heb al dagen heel internet afgestruind maar kan er niets over vinden.