Na een huwelijk van 22jr waarvan we de laatste 7jr niet mee bij elkaar woonde, lang leve de stacaravan toendertijd.
Heb ik ook de perikelen van het daten gekend
na ettelijke "wonderlijke" dates waar ik wel een boek van kan schrijven.....
1tje dan, geloof ik nu 4jr geleden, via Lexa, een gezellig kletsende man, zag er goed uit lange man donker haar baardje.
Dus afgesproken in Ridderkerk bij een restaurantje waar ik vaker kwam(lekker veilig, iedereen kent me daar....)
Ik stond buiten te wachten en er kwam iem op me aflopen, donker haar...
En met dat donkere haar was alles mee gezegd
Klein mannetje, zelfs kleiner dan mij met mn 1.67!
Baardje was weg maar goed dat maakt niet uit tot ie voor me stond en gelijk wilde lebberen
Dus ik zei gelijk van; jongen daar gaan we niet mee beginnen he..
Toon was gezet, ik was lelijk, dik, rot stem ed....dus ik vriendelijk gezegd

dat hij eens in de spiegel moest kijken en heb hem toen sterkte gewenst met zijn miserabele leventje.....vond ie niet zo leuk
Later voor de liefde verhuisd, alles maar dan ook alles achtergelaten .......dat sprookje veranderde rap.
Was bang van hem, werd mega onzeker, at niet meer en ben alles kwijt geraakt.
Nu weet ik hoe dat heet.......geen eigenwaarde meer(bij een psycholoog gelopen), al mn geld kwijt, was een schim van mezelf geworden.
weggaan en hoe dat laat ik maar, 6 weken uit een koffer geleefd, mn jongens naar ex moeten brengen, half jaar op een flat gezeten(met mn jongens weer).
Daar moest ik ook uit en zo weer terecht gekomen in Goedereede dankzij mijn bazin toendertijd daar.
Maar nu, nu heb ik zo n ongelooflijke lieverd, hij draagt me nog net niet letterlijk op zn handen.
We doen super leuke dingen, zelfde hobby s, gek op honden(ik had toen Vinnie nog)
Kortom ik geloof in hem en hij wel in mij hahahaha.
Samenwonen wil ik niet, nog niet.
Dus is het pendelen tussen Papendrecht en Goedereede en dat bevalt ons goed!
Lieve, gezellige, goede mannen bestaan echt nog!