Kan er met m'n pet niet bij

[dinky89]

Wat ik wel goed vind van de moeder van dat meisje is dat ze doodsbedreigingen aan dat jongetje wel openlijk afkeurt. Ze vraagt vooral schadevergoeding en Hulp voor dat jongetje.
Las in reacties wel dat het jongetje vaker een 'enge' blik in de ogen had van andere buurtbewoner (s). Zo las ik dat jongetje en moeder er nog niet lang woonden nadat ze in andere buurt overlast veroorzaakten.
Hondje was mede om verdriet overlijden vader van meisje te verzachten....

Het is wat mij betreft voor alle partijen een triest verhaal

[Sonja]

Wat ik wel goed vind van de moeder van dat meisje is dat ze doodsbedreigingen aan dat jongetje wel openlijk afkeurt. Ze vraagt vooral schadevergoeding en Hulp voor dat jongetje.
Las in reacties wel dat het jongetje vaker een 'enge' blik in de ogen had van andere buurtbewoner (s). Zo las ik dat jongetje en moeder er nog niet lang woonden nadat ze in andere buurt overlast veroorzaakten.
Hondje was mede om verdriet overlijden vader van meisje te verzachten....

Het is wat mij betreft voor alle partijen een triest verhaal

Ach ja, op dat soort verhalen kun je altijd wachten als er ergens iets is gebeurd. Misschien is het waar hoor, dat dat kind raar uit z'n oogjes heeft gekeken. Maar er zijn ook altijd genoeg buurtbewoners die het bijzonder interessant vinden om achteraf iets te verklaren in de trant van 'Jahaaaa, dat had ik al gezien hoor!'

[Sonja]

En als ik dan de versie van het verhaal lees zoals die op MSN staat dan zakt mijn broek ook nog af.

http://www.msn.com/nl-nl/nieuws/wereld/ ... id=UP97DHP

Met wat voor belangrijks was moeder dan bezig dat ze gewoon in eerste instantie helemaal niks heeft gedaan toen haar dochtertje kwam melden dat een jongetje er met het hondje vandoor was gegaan?
Ik geloof maar niet dat ik nog op de fb-pagina van deze vrouw moet gaan kijken. 

[Mieke L.]

Met wat voor belangrijks was moeder dan bezig dat ze gewoon in eerste instantie helemaal niks heeft gedaan toen haar dochtertje kwam melden dat een jongetje er met het hondje vandoor was gegaan?
Ik geloof maar niet dat ik nog op de fb-pagina van deze vrouw moet gaan kijken. 

Dat is toch raar? Dan ga je toch meteen mee naar buiten?

[Sonja]

Dat is toch raar? Dan ga je toch meteen mee naar buiten?

Tja, ik kan me voorstellen dat er momenten zijn dat je niet binnen enkele seconden buiten staat. Als ik bijvoorbeeld net David in bad sta te doen ofzo, dan kan ik dat ook niet. Maar op zulke momenten zou ik dus, als ik nog meer kinderen zou hebben, deze niet zonder toezicht buiten laten spelen. Niet met en niet zonder hond. Niet op de leeftijd van 6 jaar in ieder geval.

[Mieke L.]

Tja, ik kan me voorstellen dat er momenten zijn dat je niet binnen enkele seconden buiten staat. Als ik bijvoorbeeld net David in bad sta te doen ofzo, dan kan ik dat ook niet. Maar op zulke momenten zou ik dus, als ik nog meer kinderen zou hebben, deze niet zonder toezicht buiten laten spelen. Niet met en niet zonder hond. Niet op de leeftijd van 6 jaar in ieder geval.

Nee precies.

[Esther Q]

Ik vind vooral de reacties van ons mensen op dit soort verhalen interessant. Met een hele berg mensen springen we er bovenop. En we gaan van het ene 'drama' waar we niks vanaf weten naar het andere. Verbazing, verbolging, plaatsvervangend verdriet en schaamte en haat, verkettering en hup, er gebeurt weer iets anders en we duiken daar weer op. Wat is dat toch? Geeft dat ons een gevoel van saamhorigheid? Of bevrediging? Wat brengt ons, of die ander, dat voor goeds?

[Angelique]

We springen er bovenop...nounou, wat is er zo verkeerd aan om bij de koffie het nieuws te bespreken. Want meer doen we hier volgens mij niet. Met "wij mensen" kan ik niks, veel te generaliserend.
En het nieuws komt nu eenmaal onze huiskamer binnen vanaf alle kanten, zou toch raarder zijn als niemand nog ergens van opkeek, de schouders ophaalde en doorgaat met koffie roeren. En nieuws volgt zich nu eenmaal op. Terwijl men nog praat over verdronken pupjes vallen er 2 kranen op een paar huizen en dan kan dat zomaar het vorige nieuws overschaduwen en je bent natuurlijk ook een keer ergens over uitgepraat.

[Esther Q]

We springen er bovenop...nounou, wat is er zo verkeerd aan om bij de koffie het nieuws te bespreken. Want meer doen we hier volgens mij niet. Met "wij mensen" kan ik niks, veel te generaliserend.
En het nieuws komt nu eenmaal onze huiskamer binnen vanaf alle kanten, zou toch raarder zijn als niemand nog ergens van opkeek, de schouders ophaalde en doorgaat met koffie roeren. En nieuws volgt zich nu eenmaal op. Terwijl men nog praat over verdronken pupjes vallen er 2 kranen op een paar huizen en dan kan dat zomaar het vorige nieuws overschaduwen en je bent natuurlijk ook een keer ergens over uitgepraat.

Ok, gewoon als koffiepraatje dus voor jou, ter vermaak zeg maar? Zo werkt dat bij mij niet. Als ik op zoiets reageer is dat omdat ik niet begrijp wat er gebeurd is en eigenlijk mijn onmacht daarover uit. Maar omdat ik weet dat ik daarmee niet beter ga begrijpen wat er is gebeurd reageer ik steeds minder op dit soort dingen. Mijn conclusies en oordelen zijn toch allemaal voorbarig zolang ik het naadje van de kous niet weet en dragen enkel maar bij tot extra olie op het vuur.

[keetje]

Maar is het verkeerd om erover te praten? Dat vind ik altijd nog beter dan je kop in het zand steken.

[Hope]

Ok, gewoon als koffiepraatje dus voor jou, ter vermaak zeg maar? Zo werkt dat bij mij niet. Als ik op zoiets reageer is dat omdat ik niet begrijp wat er gebeurd is en eigenlijk mijn onmacht daarover uit. Maar omdat ik weet dat ik daarmee niet beter ga begrijpen wat er is gebeurd reageer ik steeds minder op dit soort dingen. Mijn conclusies en oordelen zijn toch allemaal voorbarig zolang ik het naadje van de kous niet weet en dragen enkel maar bij tot extra olie op het vuur.

Maar is praten over dingen, niet de eerste stap naar bewustwording, is bewustwording niet de eerste stap naar signalen opvangen en kan dat uiteindelijk dit soort dingen niet helpen voorkomen? Ook al is het maar 1 kip, eend, pup, kitten?

[Angelique]

Ok, gewoon als koffiepraatje dus voor jou, ter vermaak zeg maar? Zo werkt dat bij mij niet. Als ik op zoiets reageer is dat omdat ik niet begrijp wat er gebeurd is en eigenlijk mijn onmacht daarover uit. Maar omdat ik weet dat ik daarmee niet beter ga begrijpen wat er is gebeurd reageer ik steeds minder op dit soort dingen. Mijn conclusies en oordelen zijn toch allemaal voorbarig zolang ik het naadje van de kous niet weet en dragen enkel maar bij tot extra olie op het vuur.

Wat heet vermaak, dat komt over alsof ik me suf lach om dit soort dingen. Je kan ook tijdens de koffie je verbijstering uitspreken of gewoon je mening ergens over kunnen geven. Maar "met z"n allen erop duiken" komt over alsof we over elkaar heen rollebollen wie de stille tocht mag organiseren en of we van het neiuwsleed ons leed maken. En idd veel nieuws is lastig een mening vormen omdat "we" ook goed weten dat nieuwsfeiten vaak incompleet of vertroebeld zijn. Maar goed, dat neemt niet weg dat ik iets, of een deel ervan leuk of naar kan vinden.

[Esther Q]

Maar is het verkeerd om erover te praten? Dat vind ik altijd nog beter dan je kop in het zand steken.

Iets bestaat niet bij de gratie van het gesproken of geschreven woord. Er niet over praten of op reageren is niet hetzelfde als je kop in het zand steken. Los daarvan, voor mezelf, als ik het gevoel heb dat mijn reactie mij verwijdert van de personen die dit aangaat, de directe betrokkenen dus, dan haal ik daar niks positiefs uit en die betrokken persoon ook niet. Erover praten draagt absoluut bij tot bewustwording (Hope), maar afwijzing denk ik niet.
Het is toevallig een onderwerp waar ik vaak mee bezig ben. Wat het nut is van oordelen, veroordelen, genoegdoening, ons rechtssysteem, etc. Er was een aflevering van in de ziel van de rechter (ofzo), erg interessant. In relatie tot dit onderwerp moet ik denken aan een aflevering van Oprah, waarin een vrouw vertelde dat haar man vermoord was. De dader gevonden en veroordeeld, in de gevangenis levenslang. Dit laatste was voor haar niet nodig geweest. Zij is de dader gaan opzoeken en uit hun contacten is uiteindelijk een vriendschap ontstaan. Prachtig verhaal waarin ik mij erg goed kon vinden. Al kan ik natuurlijk niet zeggen dat ik hetzelfde zou kunnen of willen en ik weet ook niet meer de omstandigheden waarin de dingen gebeurde. Maar toch, heel mooi vond ik het. En volgens mij geeft die uitkomst ook de meeste vrede over wat er gebeurd is.
Een heel interessant gegeven vind ik bv ook dat je er niet altijd zelf voor kunt kiezen om wel of geen aangifte te doen van iets dat gebeurt, ervoor te kiezen dat ergens geen rechtszaak van gemaakt wordt. Het is nl ook de omgeving, en niet enkel direct betrokkenen, die behoefte hebben aan genoegdoening. Dat blijkt ook uit dit soort topics. Maar als genoegdoening, of oordelen leidt tot afwijzing en verwijdering van mensen, is dat dan een positieve uitkomst?

[Hope]

Iets bestaat niet bij de gratie van het gesproken of geschreven woord. Er niet over praten of op reageren is niet hetzelfde als je kop in het zand steken. Los daarvan, voor mezelf, als ik het gevoel heb dat mijn reactie mij verwijdert van de personen die dit aangaat, de directe betrokkenen dus, dan haal ik daar niks positiefs uit en die betrokken persoon ook niet. Erover praten draagt absoluut bij tot bewustwording (Hope), maar afwijzing denk ik niet.
Het is toevallig een onderwerp waar ik vaak mee bezig ben. Wat het nut is van oordelen, veroordelen, genoegdoening, ons rechtssysteem, etc. Er was een aflevering van in de ziel van de rechter (ofzo), erg interessant. In relatie tot dit onderwerp moet ik denken aan een aflevering van Oprah, waarin een vrouw vertelde dat haar man vermoord was. De dader gevonden en veroordeeld, in de gevangenis levenslang. Dit laatste was voor haar niet nodig geweest. Zij is de dader gaan opzoeken en uit hun contacten is uiteindelijk een vriendschap ontstaan. Prachtig verhaal waarin ik mij erg goed kon vinden. Al kan ik natuurlijk niet zeggen dat ik hetzelfde zou kunnen of willen en ik weet ook niet meer de omstandigheden waarin de dingen gebeurde. Maar toch, heel mooi vond ik het. En volgens mij geeft die uitkomst ook de meeste vrede over wat er gebeurd is.
Een heel interessant gegeven vind ik bv ook dat je er niet altijd zelf voor kunt kiezen om wel of geen aangifte te doen van iets dat gebeurt, ervoor te kiezen dat ergens geen rechtszaak van gemaakt wordt. Het is nl ook de omgeving, en niet enkel direct betrokkenen, die behoefte hebben aan genoegdoening. Dat blijkt ook uit dit soort topics. Maar als genoegdoening, of oordelen leidt tot afwijzing en verwijdering van mensen, is dat dan een positieve uitkomst?

Tja een aai over de bol helpt nou eenmaal niet altijd.
En als mijn geliefde wat vreselijks wordt aangedaan, dan mag de straf daar ook naar zijn. Fijn dat die ene mevrouw de behoefte niet had, maar ik zou die wél hebben misschien. Dan lijkt het mij toch beter dat een rechter een vonnis bepaald dan dat we allemaal eigen rechtertje gaan spelen.

[Mieke L.]

Op zich denk ik echt dat mijn mening er geen ene bal toe doet voor een ander.  Ik zal dan ook niet reageren op de face-book pagina van die mevrouw om mijn ''geweldige mening'' aan haar te verkondigen.  Maar op zich heb ik wel een mening en vind het best interessant om de mening van mijn mede Barfplaatsers te lezen hierover. Niets meer en niets minder eigenlijk