Barfplaats.nl

Oh ja, bij de suikerdokter mocht ik ook geen vragen stellen toen ik vragen had ivm het nut van een tweede test bij de tweede zwangerschap nadat ik bij de eerste zwangerschapsdiabetes had gehad. Het was met dieet goedgekomen en dat dieet had ik gewoon hervat bij de 2e zwangerschap. Ik had dus weinig zin plots eens 100gr suiker in te gaan nemen en ik zag er ook het nut niet van in. Mijn pancreas zou niet hersteld zijn hé.
Nu weet ik ondertussen ook dat het genuanceerder is dan dat. Bij de derde zwangerschap heb ik de test toch gedaan en was negatief.

Maar de manier waarop ik toen, mijn vragen gesteld heb, afgewimpeld werd, ronduit genegeerd zelfs en mij duidelijk gemaakt werd dat ze er niet mee opgezet was, vind ik nog steeds ronduit onbeschoft.
Als ze mij zo'n berg suiker willen laten innemen terwijl mijn pancreas al bewezen afgezien heeft/het lastig heeft, dan vind ik dat ik minstens mag weten waarom. Dan verdien ik daar niet onbeschoft over behandeld te worden.
En daarna mocht ik ook nog 50 euro betalen...

Lizzy schreef:Ik denk eerlijk gezegd helemaal niet dat het hier wel meevalt in NL. Het is maar net welke arts je treft. En natuurlijk heb je ook hele goeie. Die zitten er in België ook. Maar in de regel is het hier ook nog steeds "bekkie houden, ik heb ervoor gestudeerd". Zie het bij dierenartsen, zie het als ik weer eens met mijn moeder naar het ziekenhuis moet.

En verder ben ik het echt ontzettend met jou eens. De groep echte anti-vaxx'ers is ontzettend klein. De groep kritische mensen (of de mensen die begint te twijfelen door wat de anti vaxx'ers schrijven, zeggen en soms schreeuwen - en nee, in mijn ogen kletsen die niet alleen maar onzin) groeit wel. Terecht toch? Hier in NL lijkt alles perfect geregeld maar een rondje Radar of Dokters van Morgen kijken en je weet gewoon dat het niet zo is

Dit soort opmerkingen heb ik dan weer moeite mee. Voor jou zijn artsen arrogant, voor mij ook collega’s die hun best doen in een soms best lastige baan, waarin ze gemiddeld 10 minuten per patient krijgen (en ook niet alle patiënten even netjes en vriendelijk zijn.) Eigenlijk zou je soms eens van stoel moeten kunnen ruilen. Dan zou best kunnen helpen. (Als dokter pt zijn is ook een eyeopener hoor, je vergeet als dokter soms hoe vanzelfsprekend dingen zijn, ik was met mijn vader vanwege galstenen bij de chirurg en die begin met ‘er zijn twee manieren om uw galblaas eruit te halen’ waarop ik zei ‘misschien moeten we nog even terug naar de vraag of en waarom mijn vader geopereerd wil worden’. Oh ja, sorry, was toen de reactie.)

Ik denk dat artsen het uitleggen soms ook weleens moe zijn, je zal als kinderarts het zoveelste kind met obesitas op de poli krijgen dat als lunch een zak chips krijgt en een blikje cola. En dat de ouders twijfelen over de menW vaccinatie want ‘op Facebook staat dat het gevaarlijk is’.

De groep anti vaxxers mag dan klein zijn, hun invloed potentieel groot. In Frankrijk zit de vaccinatie graad op 75%. Da’s te laag om uitbraken tegen te houden.
Mix in de cocktail nog de toenemen AB resistentie problemen (eerste penicilline resistente meningokokken zijn vorig jaar in nederland gevonden) en het wordt nog gezellig.

Siberienne schreef:Dit soort opmerkingen heb ik dan weer moeite mee. Voor jou zijn artsen arrogant, voor mij ook collega’s die hun best doen in een soms best lastige baan, waarin ze gemiddeld 10 minuten per patient krijgen (en ook niet alle patiënten even netjes en vriendelijk zijn.) Eigenlijk zou je soms eens van stoel moeten kunnen ruilen. Dan zou best kunnen helpen. (Als dokter pt zijn is ook een eyeopener hoor, je vergeet als dokter soms hoe vanzelfsprekend dingen zijn, ik was met mijn vader vanwege galstenen bij de chirurg en die begin met ‘er zijn twee manieren om uw galblaas eruit te halen’ waarop ik zei ‘misschien moeten we nog even terug naar de vraag of en waarom mijn vader geopereerd wil worden’. Oh ja, sorry, was toen de reactie.)

Ik denk dat artsen het uitleggen soms ook weleens moe zijn, je zal als kinderarts het zoveelste kind met obesitas op de poli krijgen dat als lunch een zak chips krijgt en een blikje cola. En dat de ouders twijfelen over de menW vaccinatie want ‘op Facebook staat dat het gevaarlijk is’.

De groep anti vaxxers mag dan klein zijn, hun invloed potentieel groot. In Frankrijk zit de vaccinatie graad op 75%. Da’s te laag om uitbraken tegen te houden.
Mix in de cocktail nog de toenemen AB resistentie problemen (eerste penicilline resistente meningokokken zijn vorig jaar in nederland gevonden) en het wordt nog gezellig.

Het is me meerdere keren gewoon in mijn gezicht gezegd ("weet je wel hoe lang ik gestudeerd heb?" "ik weet niet hoor, maar IK ben hier diegene die hiervoor gestudeerd heeft"). Ik vind dat een ontzettend foute opmerking. En zij kunnen gestudeerd hebben, ik ben niet de eerste beste imbeciel. En volgens mij hebben we zelfs hier ook eens eerder soortgelijke discussie gehad waarin ik er dan op werd gewezen dat ZIJ jarenlang gestudeerd hebben. Ja, dus? En dit was er ook al lang en breed voordat gezichtsboek bestond. Als je geen zin hebt om met mensen om te gaan, kun je altijd nog wat anders gaan doen natuurlijk. Ik vind mijn werk ook wel eens vermoeiend en niet leuk . Ik heb dan een beetje moeite met dat eeuwige vergoelijken van dit (al jarenlange) vervelende gedrag. En dan noem ik het nog niet eens arrogant. Dat zijn jouw woorden.

Dat het een lastige baan kan zijn begrijp ik. Dat het vermoeiend kan zijn om 10 keer op een dag dezelfde vragen te krijgen ook. MAAR als je als patiënt vragen hebt moet je die toch kunnen stellen? Als het om mijn lijf of dat van mijn dieren gaat wil ik weten wat het plan is en ben ik diegene die beslist. Om te kunnen beslissen heb ik wel info nodig, want ik ben niet de expert, dat is (hopelijk) diegene aan wie ik de vragen stel.

Ik vind dokters zeker niet altijd arrogant, maar de opmerking van Lizzy is wel één die ik ook wel ervaren heb en dat vind ik wel arrogant. De arts heeft inderdaad de medische kennis, ik ben diegene om wie het gaat. Dat maakt dat ik het zie als onderling overleg en informatie verschaffen om samen de, voor mijn specifiek geval, beste keuze te maken. Verder ben ik niet achterlijk en geen analfabeet. Ik kom dus ook wel eens info tegen en dan vraag ik wel eens wat de arts er van denkt en of het nuttig zou kunnen zijn.

Iets wat ik bv waardeer aan mijn da's is dat ik vragen kan stellen en met info kan komen. Zo weten zij bv dat ik hier wel eens een vraag kom stellen als we er niet aan uit geraken of zelf op onderzoek ga en dat ik dan terugkoppel naar hen en samen met hen bekijk of en op welke manier we iets kunnen doen met de info die ik hier kreeg.

Mijn trommelvlies is kapot en mijn NKO arts is er ook één die samen met mij bespreekt wat de mogelijkheden zijn en wat het best is voor mijn situatie. Samen, in dialoog, met vragen en mogelijke oplossingen van beide kanten uit. Zo hoort het imo te zijn.

Artsen zijn mensen. Mensen met een erg lange intensieve opleiding achter de rug die lang niet iedereen aan kan, mensen met veel kennis, maar mensen. Soms maken die fouten en soms kunnen ze niet juist reageren. En zeker de oudere generatie is minder gewend aan mondige patiënten en kan daar soms minder goed mee omgaan.

Twee kanttekeningen die ik daarbij wil plaatsen:
1) Als je zoveel slechte ervaringen hebt met artsen, probeer je dan eens te bedenken hoe je zelf bent als patiënt. Gedrag kan getriggerd worden.
2) Hoe iets gecommuniceerd wordt staat los van de vraag of iemand gelijk heeft.

Lizzy schreef:Het is me meerdere keren gewoon in mijn gezicht gezegd ("weet je wel hoe lang ik gestudeerd heb?" "ik weet niet hoor, maar IK ben hier diegene die hiervoor gestudeerd heeft"). Ik vind dat een ontzettend foute opmerking. En zij kunnen gestudeerd hebben, ik ben niet de eerste beste imbeciel. En volgens mij hebben we zelfs hier ook eens eerder soortgelijke discussie gehad waarin ik er dan op werd gewezen dat ZIJ jarenlang gestudeerd hebben. Ja, dus? En dit was er ook al lang en breed voordat gezichtsboek bestond. Als je geen zin hebt om met mensen om te gaan, kun je altijd nog wat anders gaan doen natuurlijk. Ik vind mijn werk ook wel eens vermoeiend en niet leuk . Ik heb dan een beetje moeite met dat eeuwige vergoelijken van dit (al jarenlange) vervelende gedrag. En dan noem ik het nog niet eens arrogant. Dat zijn jouw woorden.

Even nieuwsgierig; arrogant is idd mijn kwalificatie (beetje getriggerd door de zin met bekkie in je vorige post) maar hoe beleef jij dat dan, als een arts zoiets zegt? Was het trouwens een recente ervaring in een ziekenhuis? Of bij de dierenarts?

En ik moest ineens denken ‘een dwaas kan meer vragen stellen dan tien wijzen kunnen beantwoorden toch? Ik moest soms echt schakelen als ik met iemand praat die niks van mijn vak weet bv. Ik vind dat niet erg, juist wel een leuke uitdaging maar soms snap je niet waar een vraag vandaan komt.

En ik vind het spijtig dat je al jarenlang vervelend gedrag ervaart, ik denk juist dat er in de afgelopen pakweg 15 jaar in de mensen-geneeskunde veel is veranderd.
In de afgelopen jaren ook in de voorlichting over vaccinaties. Ik vind de info op de site van het RIVM best uitgebreid en netjes. Heb je dat gezien? Bv het stuk over de hulpstoffen in vaccins?


En de opmerking over geen zin hebben om met mensen om te gaan of over werk slaat denk ik niet op mij? Ik heb de leukste baan vd wereld namelijk

kakocavi schreef:Twee kanttekeningen die ik daarbij wil plaatsen:
1) Als je zoveel slechte ervaringen hebt met artsen, probeer je dan eens te bedenken hoe je zelf bent als patiënt. Gedrag kan getriggerd worden.
2) Hoe iets gecommuniceerd wordt staat los van de vraag of iemand gelijk heeft.

Is die opmerking/vraag (ook) aan mij gericht?

frodo quin schreef:Is die opmerking/vraag (ook) aan mij gericht?

Volgens mij is dit een algemene vraag.. althans zo lees ik 'm.

Los van dit onderwerp is het sowieso een legitieme vraag in (gespreks)situaties die anders verlopen dan je verwacht

Too schreef:Volgens mij is dit een algemene vraag.. althans zo lees ik 'm.

Los van dit onderwerp is het sowieso een legitieme vraag in (gespreks)situaties die anders verlopen dan je verwacht

Ja, en heel herkenbaar. Ik heb in de afgelopen jaren geleerd om eerst de emotie bij mezelf na te gaan. Waarom roept het bij mij boosheid en wat zit daaronder, dat vooral.
En daar dan naar te kijken en te denken, ok, hier kan ik wat mee. Da’s soms best pijnlijk maar wel heel leerzaam.

Had ‘t laatst nog met erg bitse reactie bij telefoontje aan collega, vroeger zou ik aan mezelf zijn gaan twijfelen, of denken ‘zie je wel, arrogante eikel, altijd hetzelfde met die mannetjes’ waarbij ik dan eigenlijk zeg ‘ik als blonde vrouw wordt vast niet serieus genomen’. Nu heb ik op rustiger moment de dag erna gevraagd of mijn advies vervelend overkwam? En toen bleek dat het niks met mij te maken had.

‘Anger is the tip of the iceberg’. Onder boosheid zit bijna altijd wat anders....

frodo quin schreef:Dat het een lastige baan kan zijn begrijp ik. Dat het vermoeiend kan zijn om 10 keer op een dag dezelfde vragen te krijgen ook. MAAR als je als patiënt vragen hebt moet je die toch kunnen stellen? Als het om mijn lijf of dat van mijn dieren gaat wil ik weten wat het plan is en ben ik diegene die beslist. Om te kunnen beslissen heb ik wel info nodig, want ik ben niet de expert, dat is (hopelijk) diegene aan wie ik de vragen stel.

Ik vind dokters zeker niet altijd arrogant, maar de opmerking van Lizzy is wel één die ik ook wel ervaren heb en dat vind ik wel arrogant. De arts heeft inderdaad de medische kennis, ik ben diegene om wie het gaat. Dat maakt dat ik het zie als onderling overleg en informatie verschaffen om samen de, voor mijn specifiek geval, beste keuze te maken. Verder ben ik niet achterlijk en geen analfabeet. Ik kom dus ook wel eens info tegen en dan vraag ik wel eens wat de arts er van denkt en of het nuttig zou kunnen zijn.

Iets wat ik bv waardeer aan mijn da's is dat ik vragen kan stellen en met info kan komen. Zo weten zij bv dat ik hier wel eens een vraag kom stellen als we er niet aan uit geraken of zelf op onderzoek ga en dat ik dan terugkoppel naar hen en samen met hen bekijk of en op welke manier we iets kunnen doen met de info die ik hier kreeg.

Mijn trommelvlies is kapot en mijn NKO arts is er ook één die samen met mij bespreekt wat de mogelijkheden zijn en wat het best is voor mijn situatie. Samen, in dialoog, met vragen en mogelijke oplossingen van beide kanten uit. Zo hoort het imo te zijn.

Wat leuk: NeusKeelOor is in Nl KNO; keel neus oor. Ik vind jullie keuze wel logischer. En dit klinkt als fijn overleg. Ik heb dat met mijn huisarts ook. Dierenartsen heb ik dat iha ook had ik dat ook maar helaas is de fijnste met pensioen. Heb ook weleens gehad dat de da er niet uit kwam en zei ‘ik moet dit nazoeken, kan ik je morgen even bellen’ en dat vind ik ook prima.

De vraag is soms wel hoe de opmerking bedoeld wordt. Op jou komt het over alsof de ander denkt dat jij dom bent. Of bedoelt de ander het om te zeggen ‘vertrouw er nu maar op dat ik weet wat ik doe’ omdat hij/zij het niet goed voor het voetlicht krijgt en daardoor gefrustreerd raakt - dit in het kader van het zijn net mensen. Het prettige is dat als je het zo op kan vatten, dat het minder vervelend voor jou voelt. Het feit blijft hetzelfde ; er moet meer uitleg komen maar jouw rotgevoel (hij denkt dat ik dom ben) is minder. Tenminste, zo ervaar ik dat, en dan kan ik ook rustiger reageren.

En verder; Ik heb dat zelf ook weleens, in mijn werk, dat ik denk ‘doe nou gewoon wat ik zeg’ Vaak zit daar tijdgebrek onder, soms omdat ik iets aan die persoon al ‘tig keer uitgelegd heb, een enkele keer omdat ik echt denk dat de ander mijn uitleg niet gaat begrijpen of omdat ik weet dat de ander zo eigenwijs is dat ik kan l*llen als brugman maar het niet over gaat komen en ik geen puf meer heb er energie in te steken.

Ik moest ook ineens aan dat topic op BP denken met de vragen over kvv en vervolgens kreeg de pup knakworst. Toen kwamen de irritatie van het scherm afspatten. Dat idee bedoel ik met mijn laatste zin.

Siberienne schreef:De vraag is soms wel hoe de opmerking bedoeld wordt. Op jou komt het over alsof de ander denkt dat jij dom bent. Of bedoelt de ander het om te zeggen ‘vertrouw er nu maar op dat ik weet wat ik doe’ omdat hij/zij het niet goed voor het voetlicht krijgt en daardoor gefrustreerd raakt - dit in het kader van het zijn net mensen. Het prettige is dat als je het zo op kan vatten, dat het minder vervelend voor jou voelt. Het feit blijft hetzelfde ; er moet meer uitleg komen maar jouw rotgevoel (hij denkt dat ik dom ben) is minder. Tenminste, zo ervaar ik dat, en dan kan ik ook rustiger reageren.

Op mij komt het niet perse over alsof die persoon mij dom vindt, maar eerder als arrogant. Het, imo, oubollige idee dat een arts (voor mens of dier) meer is dan de patiënt. Ik heb een hekel aan dat soort hiërarchische zaken. Uitspraken als "ik ben diegene die er voor gestudeerd heeft, doe gewoon wat ik zeg", "daar heb jij je niet mee te moeien, ik ben diegene die er voor gestuurd heeft", "denkt mevrouw dat ze ook een diploma geneeskunde heeft misschien"... in omstandigheden waar ik vraag wat ze gaan toedienen en waarom of wat de diagnose is. Ja dat ervaar ik als arrogant en erg onbeschoft. En ja het kan voor een arts vervelend overkomen dat ik mijn arm weg trek als die een prik wil geven van iets waarvan ik niet weet wat het is of bij een da mijn hand tussen hem en mijn dier steek.

Ik ervaar dus dat het de laatste jaren wel beter is geworden en dat je van doorgaans die ervaring naar een meer afwissend beeld komt en zelfs meer de positieve dingen tegen kom. Zolang ik niet bij een huisarts moet zijn ten minste. Die lopen nogal achter.

Rustig reageren op het moment zelf is nooit een probleem. Ik haat confrontaties en onbeschoftheid, dus ik ga er altijd aardig op in en begin meestal mijn zin met "jij bent natuurlijk de expert", maar ik hou er inderdaad wel een vervelend gevoel aan over. Het zal het Belgische zijn zeker Ik laat me te makkelijk van het kastje naar de muur sturen opdat ik eigenlijk nooit op tafel zal kloppen, zeker in een face to face situatie niet. Ruzie maken heb ik er namelijk ook niet voor over.

frodo quin schreef:Is die opmerking/vraag (ook) aan mij gericht?

Hij is zeker niet specifiek aan jou gericht Ik probeerde wat bewustzijn te kweken voor veel voorkomende valkuilen in de redenatie, omdat mensen toch geneigd zijn te redeneren vanuit zichzelf. Dat stukje bewustzijn is voor iedereen handig, dus het was in principe algemeen bedoeld.

kakocavi schreef:Hij is zeker niet specifiek aan jou gericht Ik probeerde wat bewustzijn te kweken voor veel voorkomende valkuilen in de redenatie, omdat mensen toch geneigd zijn te redeneren vanuit zichzelf. Dat stukje bewustzijn is voor iedereen handig, dus het was in principe algemeen bedoeld.

Ik nam het niet aanvallen op hoor

En ja bij jezelf nagaan of je er zelf een aandeel in hebt is natuurlijk wel zo handig als iets vervelend loopt.

frodo quin schreef:Ik nam het niet aanvallen op hoor

En ja bij jezelf nagaan of je er zelf een aandeel in hebt is natuurlijk wel zo handig als iets vervelend loopt.

Ik denk dat bij jou dat besef wel goed zit als ik je posts zo eens lees. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat kanttekening 1 vooral met Lizzy in het achterhoofd is geplaatst.

Nr 2 slaat op een logische 'allergische' reactie op je gepasseerd of slecht behandeld voelen, je hebt dan de neiging je af te sluiten. Artsen moeten mijns inziens zeker rekening houden met dat soort stukjes psychologie, maar wat Siberienne zegt snijdt ook hout; als arts ben je ook maar eens mens, en ook een arts kan zich gepasseerd voelen door een patiënt die een studie van 10+ jaar exclusief bijscholing en jaren vakervaring gelijk lijkt te stellen aan iets wat ze een keer op facebook hebben gelezen (even héél gechargeerd natuurlijk ). En dan heb je ook nog de uitdaging om de serieuze mensen daar los van te herkennen, uit alle soorten en maten van mondige patiënten, en die de juiste aandacht te geven. En dat in 10 minuten consult per patiënt. Het is een lastig vak.

kakocavi schreef:Ik denk dat bij jou dat besef wel goed zit als ik je posts zo eens lees. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat kanttekening 1 vooral met Lizzy in het achterhoofd is geplaatst.

Nr 2 slaat op een logische 'allergische' reactie op je gepasseerd of slecht behandeld voelen, je hebt dan de neiging je af te sluiten. Artsen moeten mijns inziens zeker rekening houden met dat soort stukjes psychologie, maar wat Siberienne zegt snijdt ook hout; als arts ben je ook maar eens mens, en ook een arts kan zich gepasseerd voelen door een patiënt die een studie van 10+ jaar exclusief bijscholing en jaren vakervaring gelijk lijkt te stellen aan iets wat ze een keer op facebook hebben gelezen (even héél gechargeerd natuurlijk )

En dat snap ik perfect. Ik kan natuurlijk enkel over mijn eigen ervaringen spreken en ik weet dat ik wel let op de manier hoe ik vragen stel en hoe ik reageer als ik een botte of geen reactie krijg. Soms maakt de manier van reageren na een botte reactie alsnog het verschil en komt er een verontschuldiging en antwoord op je vraag hoor.

Ik snap ook wel dat je het als arts druk kan hebben en je misschien niet altijd in "people modus" zit, maar het blijft een belangrijk onderdeel van de job en ja dat is zeker niet altijd makkelijk, maar als het echt je ding niet is, dan kan het raadzaam zijn om je te heroriënteren of desnoods een assistent aan te nemen om daar een deel van op zich te nemen.

Mijn punt is dus dat er imo nog steeds een probleem zit rond patiëntvoorlichting en informatieverstrekking, al merk ik ook al veel beterschap tov pakweg 15 jaar geleden.