Barfplaats.nl

Wat lief van jullie allemaal dat raakt me enorm.

Reden is te onveilig..

Liever niet quoten, ik ga het straks weghalen ivm herkenning en openbaar forum enzo.

Sam nog even een


Want ik kan me voorstellen dat deze kerst gewoon extra moeilijk is. Het valt ook gewoon niet mee... zo’n eerste kerst na het overlijden van je dierbare hondenmeisje.

Hanny wat ben je toch een geweldig mens!

Sterkte lieve Sam, het leven is soms zo oneerlijk hard.

Zo'n aanbod geeft wel weer even een beetje hoop in de mensheid he, en een warm hart. Ook al lukt het niet om er gebruik van te maken.

Hartstikke lief van je, Hanny!
Knuffels voor sam

Dikke knuffel voor Sam!

En voor Hanny...

Wat een lieve reacties weer. Ik schaam me dan wat om hier weer te komen kijken omdat ik me wat heb laten gaan gister. Die reacties stellen me gerust.

Ik blijf je aanbod zo onwijs lief vinden Hanny, ik vind het heel jammer dat je woont waar je woont.

Sam, we kennen allemaal onze momenten van kracht en onze momenten van zwakte. Dat is alleen maar menselijk. Toevallig ben jij er ook één.

sam28 schreef: di 24 dec 2019, 13:44 Wat een lieve reacties weer. Ik schaam me dan wat om hier weer te komen kijken omdat ik me wat heb laten gaan gister. Die reacties stellen me gerust.

Ik blijf je aanbod zo onwijs lief vinden Hanny, ik vind het heel jammer dat je woont waar je woont.

Uhm? Ja? Er was me niks bijzonders opgevallen in je post. ik las gewoon iemand die terecht even flink verdrietig was. Afgelopen week hebben meerdere mensen bij me uitgehuild, ook omdat ze opzien tegen de feestdagen na een verlies. Ik luisterde gisteren naar een muziekstuk en ineens stroomden de tranen over mijn wangen. Volgens mij hoort naar binnen keren en even stilstaan bij verdriet ook bij deze tijd van het jaar. En dan komt de zonnewende en wordt het weer lichter.

Het muziekstuk staat trouwens hier, heet Solitude en een eerbetoon van de violist aan zijn leermeester, ik vind het zo mooi en ontroerend. Misschien ook omdat we allemaal wel eens eenzaam zijn en het even niet zien zitten, maar vaak komt er toch wel weer iets moois op ons pad.

Sterkte Sam

En wat een lief aanbod Hanny

De feestdagen zijn best moeilijk zonder familie. Dat lijkt nooit over te gaan
Maar gelukkig is het over een paar dagen alweer januari en worden de dagen ook weer langer.

Ik mis Yindra verschrikkelijk
Ze zat nog zo vol leven toen we haar moesten laten gaan.

Lieve Sam, ik wou dat ik er kon zijn voor je.... Maar ik stik zelf bijna in mijn eigen verdriet (en ben daarnaast nog eens ordinair grieperig en hoop voor morgen beter te zijn, kerst bij mams). Ik wens je heel veel sterkte lieverd want dit is gewoon kut, zo'n kerst

Hanny, wat ben je lief . Gefeliciteerd met je puppies ! Leven en dood is dicht bij elkaar. Heb je foto's van je pups ?

Wij proberen hier een beetje door de dagen heen te bikkelen . Ik heb een nieuw hoekje gemaakt voor Frou Frou (met nep kaarsjes, lekker kitsch... maar dat leek me in die houten kratjes wel veiliger dan echte kaarsjes).
Dus daar ga ik dan een paar keer per dag bij zitten en geef een aai over de urn. Dit is echt niet te taaien . Ik heb gisteren het boek "dan neem je toch gewoon een nieuwe" gelezen. Mooi boek. Herkenbaar ook. Ik moet zeggen, Frou Frou is de vijfde hond waar wij afscheid van hebben moeten nemen en dit verdriet slaat wel alles.... Ik denk toch dat de onacceptabele leeftijd waarop Frou is gestorven daar wel de hoofdreden van is. Dat, samen met de snelheid waarmee alles gegaan is. En nog steeds het ongeloof, mijn lieve mooie Frou, zo gezond als een vis en dan ineens dood aan kanker . En door het verdriet en de rollercoaster waar we in hebben gezeten grijpen de twijfels me regelmatig bij de strot. Hebben we het allemaal weg goed gedaan? Gisterenavond kwam ik tot het besef dat ik ook dingen ben vergeten door alle verdriet en door de rollercoaster. Dingen dat Frou Frou al een dikke week antibraakmiddelen kreeg geïnjecteerd (eerst Emeprid en daarna Cerenia) en ze zelfs door de antibraakmiddelen heen braakte. Zondag was ze zo ziek en had ze aanvallen van misselijkheid waarbij het leek alsof je een waterkraan had open gezet, straaltjes kwijl liepen eruit . Maar het doet zo'n pijn dat ik me 1000 keer per dag afvraag "hadden we niet dit?" of "hadden we niet dat?" (en dan vliegt alles voorbij, ook de twijfel om geen chemo meer te proberen - ik weet verstandelijk wel dat we geen chemo wilde, omdat dit nergens toe zou gaan leiden/lijden).

Het hoort erbij, zeggen ze, bij het rouwproces..... Maar als je me dus vraagt "hoe gaat het?" zeg ik "nou, ontzettend kut". Ik sta met Frou op, ik ga met Frou naar bed, ik word 10 keer per nacht wakker en denk aan Frou, ik denk de hele dag door aan Frou en huil mijn ogen uit mijn hoofd . Frou Frou was zo lief, zo grappig, zo'n pretletter, zo'n vrolijk lekker ding dat het gemis als een zware donkere deken in huis hangt. Zelfs Fritzi vindt me niet leuk meer . Ze ging gisterenavond serieus in de bench liggen, een heel eind van me vandaan, terwijl ze 's avonds altijd op haar kussen ligt, onderaan mijn voeten

God, wat mis ik mijn kleine lieve stoute gekke malle mooie schattige smurf . Ze was me zo lief

Lizzy schreef:Lieve Sam, ik wou dat ik er kon zijn voor je.... Maar ik stik zelf bijna in mijn eigen verdriet (en ben daarnaast nog eens ordinair grieperig

Right back atcha... Echt hoor. Ik moet ook zoveel aan jou en jullie denken. Het is niet te verteren.
Je hebt een prachtig hoekje voor Frou, ik zit ook nog elke dag even bij Ziva.

Herken zo alles wat je schrijft, de vertwijfeling, de snelheid, het schuldgevoel, het ongeloof, het had ik niet beter dit of dat...

En ik weet zeker dat Fritzi je nog steeds fantastisch vind maar Fritzi voelt jouw verdriet en misschien was dat even teveel gisteravond...

Grote knuffel!!!!!!!

Inmiddels is het alweer 2 jaar geleden dat wij afscheid moesten nemen van onze lieve 'Kiki'. Echt nog bijna dagelijks dat we het over haar en Tous hebben. Het verdriet, het gemis dat is er nog altijd. Minder heftig en pijnlijk als eerst maar het is er nog altijd.

Zo herinner ik mij haar het liefst, vrij... rennen, hard en nog harder... vrij als een vogel... Sam, Lizzy en iedereen die het deze dagen moeilijk hebben:

Sterkte voor iedereen voor wie deze dagen even teveel zijn. [emoji8]
Ik voel jullie pijn. Het is gewoon niet te bevatten hoe veel pijn het doet als je allesje uit je leven gerukt wordt. Hier al meer dan 8 jaar geleden. Ik kan nog steeds niet over zijn laatste paar dagen praten zonder te huilen. Het gemis blijft, maar het hele heftige verdriet gaat gelukkig weg.

Verstuurd vanaf mijn SM-G960F met Tapatalk

Een dikke knuf van mij
Voor iedereen die het moeilijk heeft met deze dagen