Eef+doggies schreef:Dank je
Ga ik naar kijken, Feldenkrais. Nog nooit van gehoord.
Ik heb juist net een fysio-zorgverzekering genomen
Ik twijfel of ik ontstekingsremmers (ibuprofen) zal gaan nemen. Die ontsteking moet toch geremd worden zou je denken..? Fysio had het over een cortico injectie, maar dat lijkt me niet ideaal.
Heb jij nog iets tegen de ontsteking gedaan of supplementen genomen?
Ik lag vannacht wakker van de pijn. Maar de beperkingen vind ik het ergst. Oa kunnen autorijden is toch wel zo handig.
Fijn dat jij vooruit gaat!
Een cortiso injectie kan ik kort over zijn: heeft geen zin. Dat gaat echt niet helpen voor deze klachten.
Brufen deed bij mij nul. Ik heb wel een tijdje glucosamine/chondroitine etc geslikt (soort flexijoint voor mensen) en soms dacht ik "het helpt" maar ik ben er niet zeker van
Nou was er bij mij wel minder fysieke schade dan bij jou, dus ik denk dat je wel heel zeker moet weten dat er niks zodanig kapot is dat een operatie nodig is, ik neem aan dat er bij jou foto's en/of MRI zijn gemaakt?
Wat bij mij echt geholpen heeft: binnen de pijngrens blijven bij bewegen, 's nachts kussen onder mijn arm. En wat ik ben gaan doen is heel minimime bewegen binnen wat kan, maar wel blijven bewegen. Zowel schouder, nek als rug. Heel lief zijn voor jezelf.
Zoals een arts het mij uitlegde: je schouder zit in de paniek stand, er is geen relatie tussen de schade en de pijn. Die schade is wel weg, maar je lijf blijft aangeven "PAS OP PAS OP, NIET BEWEGEN, DOET ZEEEEEEER" en daardoor gingen ook alle spieren om mijn schouder vast zitten. Wat weer meer pijn gaf. En de fysio/manueel therapeut bleef aan die schouder manipuleren, wat weer zeer deed, waardoor de paniek stand aan bleef staan.
Ik aai nu af en toe ook mijn schouder en spreek hem geruststellend toe
Wat helpt helpt he? Ook op yoga manier naar de pijn toe ademen en afblazen hielp bij mij wel om het ergste weg te krijgen.
Daarnaast ben ik gaan Nordic walken om de boel soepel te houden (binnen de pijngrens uiteraard!)
En die Feldenkrais is een oefen therapie zonder inspanning en het mag niet zeer doen, eigenlijk leer je opnieuw bewegen met je lichaam. Bij mij lijkt het wel te helpen. Ik word ook minder bang om wat met die arm te doen, houdt hem minder krampachtig. Dat scheelt. Het is voor mij ook wel een les hoor, om er niet doorheen te willen douwen want dat werkt dus averechts.
Autorijden lukt wel, langere stukken eigenlijk sinds december, kan inmiddels ook weer makkelijk bij mij knipperlichten. Eventueel zou je hulpstukken kunnen overwegen om met 1 hand te rijden?
En ja, het kost tijd, is super frustrerend en ik heb ook gevloekt en gejankt af en toe. Vooral omdat ik niet kan fietsen en steppen met de mannen, dat vind ik wel heel frustrerend... maar goed, zoals ik zei, we gaan vooruit en zolang en vooruitgang is is er hoop...
ik wil vrij zijn!!!
