Hope schreef:
Het gaat prima!
Nou heb ik het in die zin super makkelijk. Ik ben natuurlijk aan de ene kant bezig met deze sugar-challenge, maar het is ook echt de 40-dagen vastentijd. De meeste vrienden doen daar ook aan mee en zetten nu dus niets op tafel dan een pot thee.
Vrienden van buiten de kerk zeggen hooguit dat ze of niet wisten dat ik gelovig ben, of dat ze niet wisten dat ik meedoe aan de vastentijd. Er is er niet één die me alsnog iets zoets aanbiedt.
Fysiek vind ik het vooral vreemd dat ik stik van de honger. Gewoon echt de hele dag heb ik honger. Niet eens zozeer trek (al was het best lastig om van de chips af te blijven toen manlief naast me zat met wokkels
) maar gewoon echt honger als een paard.
Eerder was dat met een koek over. Nu eet ik rozijnen, noten, fruit of rijstwafels maar vijf minuten later heb ik weer honger
Dat is het afkicken. Dat gaat weer over hoor.
Echt waar.
Daarna is het net omgekeerd en krijg je van suiker net meteen weer honger. Ale, zo ging het hier toch.
Fruit is inderdaad iets speciaals.
Als je het altijd gecombineerd of vlak na iets anders (en dan bedoel ik niet gewoon groenten zoals in groene smoothie, maar echt koolhydraten of vet) blijft eten, leert je lichaam het nooit als energiebron zien. Je eet het wel, maar je honger blijft.
Het is pas door het als iets aparts te eten, dat het, na een tijd!, wel energie oplevert die je merkt.
Fruit en fruit is trouwens ook twee, zo zullen bananen en perziken (en vast nog een aantal stukken) wel een suikerspiegelverschil geven omdat er een hoog zetmeelgehalte is, terwijl andere stukken fruit geen invloed hebben op je insuline. Het is dus net daardoor dat je in eerste instantie honger blijft hebben op fruit. Als je lichaam gewend is van insulinepieken en dalen te hebben (zoals wanneer je snelle koolhydraten en suikers eet), dan heeft fruit daar geen invloed op en blijft je honger. In fruit zit namelijk fructose en geen glucose (bloedsuiker) en fructose wordt door je lichaam niet waargenomen en opgevangen met insuline. Het glipt door de mazen van het net, als het ware. Eet je een boterham, gaat je bloedsuiker omhoog omdat het zetmeel of suikers bij de vertering omgezet worden in glucose en zo in het bloed terechtkomen. Je lichaam neemt dat waar, en je honger gaat over.
Dat is als je op die manier leeft en je lichaam gewend is om steeds de energie aan te wenden van wat je net gegeten hebt. Je lichaam haalt geen energie uit je vetreserve's en als de tijdelijke energie van de vorige maaltijd op is, wil het weer eten. De enzymen om vet te verbranden worden niet aangemaakt omdat je lichaam daar geen gebruik van maakt en dus wordt het moeilijk/onmogelijk lichaamsvet te verbranden. Zelfs bij erge honger of inspanningen ga je nog eerder van je stokje dan dat je vet verbrand wordt (eigen ervaring).
Als je echter gewend wordt om de hele dag door energie te halen uit je reserve's en te eten wanneer je in rust bent, dan leef je niet op constante bloedsuikerschommelingen. Je hebt een piek wanneer je eet, je lichaam slaat dan al die energie op en door de rest van de dag wordt die energie beetje bij beetje vrijgemaakt. Naarmate je ze nodig hebt. Het lichaam is nu gewend om vet te verbranden en dat gaat dus heel vlot en eenvoudig. Je krijgt dus veel minder honger, want zolang je reserve hebt, is er energie.
Dat is wat er gebeurt als je op een lege maag gaat sporten 's ochtends. Als je dan gegeten hebt, kan je vaak minder lang sporten, net omdat je maar enkel je tijdelijke reserve kan aanspreken. Daarna is het op.
Suiker geeft insulinepieken en zorgt dat je lichaam altijd meer gaat opslaan en minder vrijmaken maar gewoon om meer voedsel gaat vragen. Het staat in opsla-modus, geen verbrandingsmodus. Vandaar dat je er zo gemakkelijk dik van wordt.
Fruit (los van bananen en perziken) doet dat dus niet.
Vandaar dat het weglaten van suiker in je dieet, vaak al voldoende is om af te vallen. Je lichaam gaat iets minder in opslag-modus en het wordt mogelijk om vet te gaan verbranden. Nog niet meteen zeker dat het gebeurt, maar het wordt niet meer compleet onmogelijk gemaakt. Je lichaam een beetje aanzetten door beweging is daarom bevorderlijk.
Maar je lichaam is wel gewend aan het effect van suiker en moet daar serieus van afkicken. Je stofwisseling moet zich aanpassen, anders gaan werken en bovendien is suiker ook nog eens verslavend zoals drugs dat zijn. 2 keer afkicken dus. En dat vraagt tijd. Honger krijg je dan door de stofwisseling-verandering, heel erge trek in suiker door de verslaving in je hersenen.
Dat fruit niet helpt op je honger wil dus niet meteen zeggen dat je er bloedsuikerschommelingen van krijgt, integedeel. Het wil juist zeggen dat je lichaam niet opmerkt dat je iets gegeten hebt en het geen effect heeft op je bloedsuiker. En als je lichaam gewend is wel schommelingen door te maken, is het dus compleet in de war.
De hele dag door heel kleine beetjes eten, zorgt ook voor een relatief stabiele bloedsuiker, maar dan zorg je daar zelf voor en je lichaam volgt nog steeds jouw eetpatroon. Een paar keer per dag goed suikervrij eten en de rest van de tijd niet, laat je lichaam de kans (na aanpassing) om zelf vrij te maken wat het nodig heeft.
Dat doen al je honden trouwens ook, 's avonds eten en uitbuiken en de volgende dag de hele dag rennen op wat ze de avond voordien opgeslagen hebben. Niet dat we honden zijn, maar bij mensen kan dat ook zo. Al is elke mens natuurlijk anders, hebben we een andere stofwisseling van geboorte uit en zorgen ieder zijn specifieke eetgewoonten voor net die veranderingen die een groot verschil kunnen maken. De huidige norm qua eetgewoonten maakt het heel lastig om eraan uit te kunnen, want beïnvloeden op zovele manieren de natuurlijke stofwisseling van de mens.
), was dat weer een week of twee afkicken, maar dan wist ik waarvoor ik het deed en kostte me dat eigenlijk relatief weinig moeite. Als het té moeilijk gaat, ben je beter een beetje zachtjes af te bouwen. Je moet het tenslotte volhouden en jezelf er goed bij voelen.