Barfplaats.nl

Boeffie Blafmans schreef: Iets bestaat niet bij de gratie van het gesproken of geschreven woord. Er niet over praten of op reageren is niet hetzelfde als je kop in het zand steken. Los daarvan, voor mezelf, als ik het gevoel heb dat mijn reactie mij verwijdert van de personen die dit aangaat, de directe betrokkenen dus, dan haal ik daar niks positiefs uit en die betrokken persoon ook niet. Erover praten draagt absoluut bij tot bewustwording (Hope), maar afwijzing denk ik niet.
Het is toevallig een onderwerp waar ik vaak mee bezig ben. Wat het nut is van oordelen, veroordelen, genoegdoening, ons rechtssysteem, etc. Er was een aflevering van in de ziel van de rechter (ofzo), erg interessant. In relatie tot dit onderwerp moet ik denken aan een aflevering van Oprah, waarin een vrouw vertelde dat haar man vermoord was. De dader gevonden en veroordeeld, in de gevangenis levenslang. Dit laatste was voor haar niet nodig geweest. Zij is de dader gaan opzoeken en uit hun contacten is uiteindelijk een vriendschap ontstaan. Prachtig verhaal waarin ik mij erg goed kon vinden. Al kan ik natuurlijk niet zeggen dat ik hetzelfde zou kunnen of willen en ik weet ook niet meer de omstandigheden waarin de dingen gebeurde. Maar toch, heel mooi vond ik het. En volgens mij geeft die uitkomst ook de meeste vrede over wat er gebeurd is.
Een heel interessant gegeven vind ik bv ook dat je er niet altijd zelf voor kunt kiezen om wel of geen aangifte te doen van iets dat gebeurt, ervoor te kiezen dat ergens geen rechtszaak van gemaakt wordt. Het is nl ook de omgeving, en niet enkel direct betrokkenen, die behoefte hebben aan genoegdoening. Dat blijkt ook uit dit soort topics. Maar als genoegdoening, of oordelen leidt tot afwijzing en verwijdering van mensen, is dat dan een positieve uitkomst?

*Marga* schreef: Pfffffffffffff wat ingewikkeld allemaal...

*Marga* schreef: Dat wel, maar soms vind ik het zo zwaar op de hand allemaal...

Boeffie Blafmans schreef: Ik vind vooral de reacties van ons mensen op dit soort verhalen interessant. Met een hele berg mensen springen we er bovenop. En we gaan van het ene 'drama' waar we niks vanaf weten naar het andere. Verbazing, verbolging, plaatsvervangend verdriet en schaamte en haat, verkettering en hup, er gebeurt weer iets anders en we duiken daar weer op. Wat is dat toch? Geeft dat ons een gevoel van saamhorigheid? Of bevrediging? Wat brengt ons, of die ander, dat voor goeds?

Boeffie Blafmans schreef: Iets bestaat niet bij de gratie van het gesproken of geschreven woord. Er niet over praten of op reageren is niet hetzelfde als je kop in het zand steken. Los daarvan, voor mezelf, als ik het gevoel heb dat mijn reactie mij verwijdert van de personen die dit aangaat, de directe betrokkenen dus, dan haal ik daar niks positiefs uit en die betrokken persoon ook niet. Erover praten draagt absoluut bij tot bewustwording (Hope), maar afwijzing denk ik niet.
Het is toevallig een onderwerp waar ik vaak mee bezig ben. Wat het nut is van oordelen, veroordelen, genoegdoening, ons rechtssysteem, etc. Er was een aflevering van in de ziel van de rechter (ofzo), erg interessant. In relatie tot dit onderwerp moet ik denken aan een aflevering van Oprah, waarin een vrouw vertelde dat haar man vermoord was. De dader gevonden en veroordeeld, in de gevangenis levenslang. Dit laatste was voor haar niet nodig geweest. Zij is de dader gaan opzoeken en uit hun contacten is uiteindelijk een vriendschap ontstaan. Prachtig verhaal waarin ik mij erg goed kon vinden. Al kan ik natuurlijk niet zeggen dat ik hetzelfde zou kunnen of willen en ik weet ook niet meer de omstandigheden waarin de dingen gebeurde. Maar toch, heel mooi vond ik het. En volgens mij geeft die uitkomst ook de meeste vrede over wat er gebeurd is.
Een heel interessant gegeven vind ik bv ook dat je er niet altijd zelf voor kunt kiezen om wel of geen aangifte te doen van iets dat gebeurt, ervoor te kiezen dat ergens geen rechtszaak van gemaakt wordt. Het is nl ook de omgeving, en niet enkel direct betrokkenen, die behoefte hebben aan genoegdoening. Dat blijkt ook uit dit soort topics. Maar als genoegdoening, of oordelen leidt tot afwijzing en verwijdering van mensen, is dat dan een positieve uitkomst?

*Marga* schreef: Pfffffffffffff wat ingewikkeld allemaal...

Dagmar S schreef: Ik snap denk ik wat je bedoeld, zelf kijk ik al geen journaals meer, lees geen krant. Ik heb geen behoefte aan al het zogenaamde (vooral negatieve) nieuws mee te krijgen. Voor mij is dat niet de kop in het zand steken maar een bewuste keuze om het negatieve geen aandacht te geven want dat wat je aandacht geeft groeit, dan wil ik liever het positieve laten groeien.

Volgens mijn beleving is het vooral een soort "afleiding" van je eigen leven waarom er zo volop wordt gereageerd op dit soort dingen, kijken wat een ander overkomt zodat je even niet met je eigen dingen bezig hoeft te zijn, of zoiets. Verder snap ik het ook niet helemaal.

Blijkbaar is het nog steeds zo dat de negatieve dingen die anderen doen of overkomen de meeste aandacht krijgen want dat levert de meeste kijkcijfers op. Jammer dat er nog steeds zo massaal meegegaan wordt met het "nieuws" wat wij voorgeschoteld krijgen.

Iemand die jou iets aan heeft gedaan kunnen vergeven dat geeft jezelf zo'n stuk vrijheid terug. Blijf je namelijk met wrok zitten zet je de gebeurtenis helemaal vast in je geest en lijf. Daarnaast ongeacht wat voor straf degene ook krijgt het draait de gebeurtenis niet terug, het maakt niet ongedaan wat er gebeurt is.

Ik heb het nooit belangrijk gevonden om te weten wat voor straf de bestuurder, die het dodelijk ongeval van mijn zus veroorzaakt heeft, gekregen heeft want daarmee zou ik haar nooit terug krijgen. Maar door niet boos op hem te zijn/blijven kon ik wel gemakkelijker doorgaan met mijn leven.

Ik stuur liever alle betrokkenen bij dit voorval licht en liefde om de juiste dingen te kunnen doen dan dat ik oordelen enz hun kant op stuur.

Boeffie Blafmans schreef: Jee, wat ontzettend mooi vind ik dat, echt!  Ik ben nu even heel benieuwd, ben jij een van de weinigen in jouw omgeving die daar zo mee om gaat?

Dagmar S schreef: Dank je wel. 
Binnen mijn familie ben ik de enige die er zo mee om kan gaan maar ook dat is goed. Ook de rest van mijn omgeving snapt er meestal niet veel van. Van deze gebeurtenis heb ik een mooie en belangrijke les geleerd en daarvoor (hoe raar dat voor sommigen ook zal klinken) ben ik heel erg dankbaar. Het heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben en ik ben heel blij met wie ik nu ben.
Wel voel ik mij heel gezegend omdat ik de laatste jaren steeds meer mensen leer kennen die een gelijke "zienswijze" hebben.

Het zou denk ik al schelen als mensen zich zouden afvragen waarom reageer ik zo op deze gebeurtenis, wat raakt dit nu eigenlijk precies in mij, wat is er uit balans, hoe kan ik dat bij mijzelf aanpassen. Om het even nog iets ingewikkelder te maken. 

Boeffie Blafmans schreef: Ja, dat bedoel ik inderdaad
Jee, wat ontzettend mooi vind ik dat, echt!  Ik ben nu even heel benieuwd, ben jij een van de weinigen in jouw omgeving die daar zo mee om gaat?

Kaela schreef: Dat vind ik ook mooi en ik voel dat zelf ook zo (zij het nooit in zo'n heftige situatie mee hoeven maken).

Ik begrijp alleen nog steeds niet het verband naar het koffiepraatje over gebeurtenissen. Leg eens uit, wat is dat verband dan? En dan doel ik niet op extreme reacties als zijnde bedreigingen en doodswensen via facebook naar onbekenden. Ik bedoel dan gewoon met je vrienden of collega's iets bespreken wat je op het nieuws hebt gezien en daar je verwondering, verbazing, medeleven, boosheid of onmacht bijvoorbeeld over uitspreken. Wat is het verband tussen zo'n koffiepraatje en ???? Wat eigenlijk?

Dagmar S schreef: Dank je wel. 
Binnen mijn familie ben ik de enige die er zo mee om kan gaan maar ook dat is goed. Ook de rest van mijn omgeving snapt er meestal niet veel van. Van deze gebeurtenis heb ik een mooie en belangrijke les geleerd en daarvoor (hoe raar dat voor sommigen ook zal klinken) ben ik heel erg dankbaar. Het heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben en ik ben heel blij met wie ik nu ben.
Wel voel ik mij heel gezegend omdat ik de laatste jaren steeds meer mensen leer kennen die een gelijke "zienswijze" hebben.

Het zou denk ik al schelen als mensen zich zouden afvragen waarom reageer ik zo op deze gebeurtenis, wat raakt dit nu eigenlijk precies in mij, wat is er uit balans, hoe kan ik dat bij mijzelf aanpassen. Om het even nog iets ingewikkelder te maken. 

Kaela schreef: Dat vind ik ook mooi en ik voel dat zelf ook zo (zij het nooit in zo'n heftige situatie mee hoeven maken).

Ik begrijp alleen nog steeds niet het verband naar het koffiepraatje over gebeurtenissen. Leg eens uit, wat is dat verband dan? En dan doel ik niet op extreme reacties als zijnde bedreigingen en doodswensen via facebook naar onbekenden. Ik bedoel dan gewoon met je vrienden of collega's iets bespreken wat je op het nieuws hebt gezien en daar je verwondering, verbazing, medeleven, boosheid of onmacht bijvoorbeeld over uitspreken. Wat is het verband tussen zo'n koffiepraatje en ???? Wat eigenlijk?