Barfplaats.nl

Kaela schreef:Daarom ga ik naar een hondenschool die geen examens afneemt, dat is een doel dat een ander verzonnen heeft en ik hecht daar geen waarde meer aan. Ik vind het hartstikke fijn voor anderen als ze beter, sneller, deskundiger, vaardiger, mooier enz zijn dan mij. Dat kan mij inspireren, maar het legt mij niets op.

Lil schreef:Ja precies mij viel meteen op waarom het in werk vastloopt en in hobby's zo extreem goed gaat. Bij het een wordt mij een resultaat opgelegd en zeer dwingend. Het andere geniet ik van de weg en kijk ik wel waar ik kom en frappant dat juist daar veel meer resultaat is, terwijl het daar nul komma nul om resultaat draait maar om de weg want die is zo lollig.

Kaela schreef:Dit is een instelling waar ik het echt spaans benauwd van krijg!

Met deze instelling ben je nooit goed genoeg. En met deze instelling is het doel belangrijker dan de weg. Ik vind de weg veel belangrijker als het doel.

Ik vind je best doen belangrijker dan het resultaat. Echt véél belangrijker. We kunnen niet allemaal de beste zijn, we hoeven ook niet allemaal de beste te zijn. Nergens voor nodig. De beste zijn is zó relatief en zo vergankelijk. Vandaag win je de olympische medaille, morgen is een ander beter dan jou. En als we allemaal meedoen aan de olympische spelen, dan is er ook geen ene zak meer aan.

In mijn eerste post gaf ik aan dat ik er trots op ben dat meneer K en ik heel gelijkwaardig zijn, omdat ik uit zo'n ongelijkwaardig nest kom. Ik ben ook groot gebracht met resultaat-gerichte liefde. Als mijn cijfers of sportresultaten niet goed genoeg waren, had dat consequenties, ook al had ik heel erg mijn best gedaan. Dat heeft er voor gezorgd dat ik jaren onder mijn niveau heb gepresteerd, want ik werd er zo vreselijk bang en onzeker van. En dat koste zoveel energie dat ik helemaal niet meer presteren kon. Ik vind het een vreselijke manier van iemand beoordelen. Je laat zo veel ontzettend waardevolle en belangrijke dingen links liggen.

Ik ben ontzettend blij dat het me steeds beter lukt om de dingen te bekijken zoals Boeffie Blafmans het beschrijft. Kijken naar mezelf en mijn eigen weg. Naar mijn eigen groeiproces en ontwikkeling. En hoe zich dat verhoudt tot anderen doet er niet toe. Daarom ga ik naar een hondenschool die geen examens afneemt, dat is een doel dat een ander verzonnen heeft en ik hecht daar geen waarde meer aan. Ik vind het hartstikke fijn voor anderen als ze beter, sneller, deskundiger, vaardiger, mooier enz zijn dan mij. Dat kan mij inspireren, maar het legt mij niets op.

Het is uiteraard heel erg goed mogelijk dat ik door mijn eigen gekleurde visie jou post totaal verkeerd interpreteer. En als het voor jou wel werkt is dat ook helemaal oke. Ik schrijf enkel mijn visie, niets meer en niets minder .

Ik word eigenlijk een beetje verdrietig dat er in deze draad mensen zijn die zeggen een grijs muisje te zijn en niets goed te kunnen. Iedereen kan iets goed, iedereen is de moeite waard! En als je moeite hebt om ze van jezelf te benoemen, dan is de eerste al een flinke dosis bescheidenheid!
Wat ik interessant vond om te lezen gaat over de kernquadranten van D Offman (als ik het goed schrijf). Daarin wordt uitgelegd dat al je goede eigenschappen ook een valkuil hebben. En dat zie je hier in dit topic ook terug, mensen gaan gelijk hun goede eigenschap doortrekken naar hun valkuil. "Ja ja, ik ben wel heel behulpzaam, maar ik kan daardoor ook geen nee zeggen." Je valkuil doet NIETS af aan de goedheid van je goede eigenschap! Je valkuil is dat waar jij zelf last van hebt en wat voor jou een signaal is om beter op jezelf te passen. Maar je goede eigenschap blijft nog steeds gewoon goed en dikke kans dat anderen die eigenschap enorm waarderen.
Mijn valkuil is om bot te worden. Iets wat ik heel erg vind en waar ik jaren heel erg mee in mijn maag heb gezeten. Totdat ik doorkreeg dat bot worden mijn valkuil is bij een hele goede eigenschap, ik ben namelijk heel eerlijk en direct. En ik vind eerlijkheid een eigenschap die ik héél hoog waardeer. Sindsdien ben ik blij met mijn botheid, al doe ik nog steeds mijn uiterste best om bij mijn goede eigenschap te blijven en niet in mijn valkuil te stappen.

Boeffie Blafmans schreef:Oh, wat fantastisch! Zo zouden er ook scholen moeten komen. Zonder examens en toetsen en cijfers. Of zijn die er al? Vast wel. En ja, voor mij geldt hetzelfde, ik kan ontzettend geïnspireerd raken door wat anderen doen, maar ik zie het toch echt los van wat ik zelf doormaak. Helemaal los staat het niet natuurlijk, want inspiratie heeft invloed, maar er is geen opkijken naar, of neerkijken op, of een gevoel van anderen voorbij te moeten streven, of in de ogen van anderen iets moeten presteren, enkel zelf mijn best doen, omdat ik dat wil en daar plezier uit haal en het mijn leven mooier maakt.

Kaela schreef:Ik besef me dat het niet zo heel eenvoudig is, maar ik zou dus gillend gek wegrennen van jou werk. Geen salaris op de wereld zou het me waard zijn om zoveel uur van mijn week in zo'n cultuur door te moeten brengen. Na mijn jeugd heb ik die keuze heel bewust gemaakt en dat heeft (zeker financieel) soms hele grote gevolgen gehad. Niet makkelijk, niet iets wat je zomaar doet, maar wel iets wat mij altijd het gevoel heeft gegeven eigenaar van mijn eigen geluk te zijn geweest.

Lil schreef:Eh ja die neiging zit er wel in. Mijn ouders waren namelijk wel heel liefdevol: je best doen was goed genoeg.

Helaas boeffie blafmans er bestaat nog geen onderwijssysteem zonder examens. Sterker nog ze doen tegenwoordig al op de kleuterschool examen; het wordt steeds zotter. Dus tja het schoolsysteem kneedt de mensen wel in het denken dat goed niet goed genoeg is.

Kaela schreef:Ja die zijn er zeker! Maar nog niet veel. Ik heb het nooit begrepen hoor, 10 lessen en dan moet hondjelief oefening A t/m G perfect uitvoeren onder streng toeziend oog van de examinator. Iedereen stik nerveus, hondjes dus van de kaart want baasje doet zo gek. Opeens mag je niet meer belonen, moet je halsband zus of tuig zo aan. En de prestatie tijdens het examen staat zelden tot nooit in verhouding tot de gehoorzamheid en opvoeding thuis, wat meestal nou juist de reden is om aan zo'n cursus te beginnen. Ik vraag me dan zo af waarom er niemand op het idee komt dat het doel de plank dus zo ontzettend mis slaat.

Op de hondenschool waar ik naar toe ga hebben we dus geen examens. De lessen zijn gemixt qua niveau. Ze zijn wel gesorteerd op wat je wil, dus hoopers, gehoorzaamheid, detectie enz. Maar toen ik de fun-gehoorzaamheids lessen met Oscar deed, zaten we met van alles en nog wat in de les. Van puppy tot super ervaren hond. Soms vonden de puppy eigenaren de ervaren honden heel inspirerend, soms heel frustrerend als hun puppy alleen maar trossen bananen in de oren hadden. En dan konden wij weer mooi vertellen dat wij dezelfde weg hebben afgelegd, dat het bij ons ook niet vanzelf is gegaan en dat het echt heus goed komt als ze lekker aan het werk bleven. Met hoopers idem. Al zat ik de laatste tijd in een vast groepje met honden met gezondheidsproblemen. Wat ontzettend fijn was, we hielpen elkaar heel erg, met elkaar meedenken, blij zijn met elkaars succes enz. Ik mis dat echt heel erg, meer nog dan het hooperen zelf.

Lil schreef:Eh ja die neiging zit er wel in. Mijn ouders waren namelijk wel heel liefdevol: je best doen was goed genoeg.

Helaas boeffie blafmans er bestaat nog geen onderwijssysteem zonder examens. Sterker nog ze doen tegenwoordig al op de kleuterschool examen; het wordt steeds zotter. Dus tja het schoolsysteem kneedt de mensen wel in het denken dat goed niet goed genoeg is.

Martine-Tom schreef:De zoon van een vriendin heeft zich gister aangemeld op zijn middelbare school waar hij in sept gaat beginnen. Heb eens even op de site van die school gekeken en stond versteld van de veranderingen, ze hebben in hun stamlokaal een eigen werkplek waar ze eigenlijk de hele dag zitten, sommige lessen zijn nog met docent en het overgrote deel zelfstandig werken waarbij er iemand in het stamlokaal aanwezig is voor vragen...
Geen idee wat ik ervan vind hoor, maar ik ben nu 36, kwam dus 20 jaar geleden van de MAVO af...onvoorstelbaar hoe erg het veranderd is in die tijd!

Kaio schreef:Mee too!

Altijd maar verbeteren, dat betekent dus dat je nooit tevreden mag/kunt zijn.
Waarom moet je altijd meer willen? Waarom mag je niet tevreden zijn met hetgeen je doet? Waarom moet je meer?
En dat is bij iemand als mij ook extra moeilijk, omdat ik zelf nooit iets goed genoeg vind, (en als anderen dat ook nog eens zeggen) en daar heb ik nog steeds last van, "gek" dat ik hier ook niet op kan noemen waar ik echt in uitblink

@Saskia, goh het zou al heel fijn zijn als ze het meebewegen zouden noemen, dat klinkt tenminste niet alsof je het niet goed genoeg doet, zo klinkt verbeteren wel. Ik vind meebewegen of wat wil je ook nog kunnen? zo veel positiever!

eelke schreef:Ik vind ontwikkelen een prima woord. Of gewoonweg leren. Je bent nooit te oud om te leren, dus dat kun je altijd blijven doen, en dat kan ik heeeeel veel vormen

Kaio schreef:JA theoritisch maar toch voor mij ook een minder fijne nasmaak gekregen, ontwikkelen, je moet je verder ontwikkelen etc. Misschien doordat het altijd met moet gezegd werd?
Ik ben het met je eens je bent natuurlijk nooit uitgeleerd. Maar het was alsof je nooit een moment mag stilstaan en tevreden zijn met wat je wel hebt bereikt en daar gewoon van te genieten en tevreden zijn met waar je staat i.p.v. nog meer willen. Als je op dat moment nog de druk krijgt ja maar je moet nog ontwikkelen doe je wat je wel bereikt hebt een beetje teniet. Begrijp je? Tenminste zo komt dat bij mij aan, kritiek komt harder binnen, alsof iets nooit goed genoeg is. Ik ben er van overtuigd dat dat lang niet bij iedereen is, maar dat bedoel ik ook, ieder indivdu werkt dat anders bij