Rangorde fase pup

[pearlsofpassion]

Allereerst nogmaals mijn complimenten voor de wijze waarop je hem hierin begeleid en het vertrouwen wat je daardoor hebt kunnen opbouwen (en verdienen!)
Of dit betekent dat Oscar 'bepaald' is discutabel. In mijn ogen niet.. Jij geeft hem namelijk die ruimte, dat maakt jouw tot een betrouwbare leider! Hij weet dat hij niet geforceerd wordt in situaties die hij serieus angstig vindt.
Ik zie het tussen mijn eigen honden onderling: Merel staat echt aan het roer. Iedereen rekent er op dat als er 'stront aan de knikker' is, Merel de boel regelt/beschermd. En Merel neemt die taak zelf ook serieus, terwijl ze tegenover zo'n zelfde onbekende hond nóóit voor zichzelf zal opkomen.. Als de moeder die bibberend van angst voor spinnen, normaal gillend haar partner om hulp roepend, heldhaftig een spin in een doosje vangt en buiten zet omdat haar dochter er panisch voor is. Ik zelf die bij de aanschaf van mijn eerste hond 'viswijfkwaliteiten' in mijzelf ontdekte, want kom niet aan mijn maatje!
En vanuit die zorg en bescherming, geef jij Oscar de ruimte binnen situaties die hij vreselijk eng vindt. Dat begrijpt hij donders goed, het is n.l. wat een goede leider doet, óók honden onderling. Ik heb het hier ook heel duidelijk gezien na de aanval op Daantje, het begrip voor haar veranderde gedrag en dus behoeftes en mogelijkheden is onvoorstelbaar. Als ik zie hoe geweldig de oudsten haar begeleiden, zorgen dat als ze ruimte nodig heeft, zich even afzijdig wil houden, die mogelijkheid ook heeft/houdt.. Heel bijzonder en naar mijn idee héél waardevol voor haar herstel.
En volgens mij is dat wat jij ook doet voor Oscar: Op het moment dat hij aan geeft (of aangegeven heeft) iets te eng te vinden, kies jij er voor hem niet te forceren en biedt hem dus veiligheid. Ik denk dat een deel van zijn gevoel van veiligheid juist komt vanuit het krijgen van die ruimte, dus niet alleen vanuit het niet geforceerd worden, maar óók vanuit jouw géven van die ruimte.

Wauw, dat is mooi uitgelegd.
Super!
Wat leuk ook dat je het bij je honden zo mooi ziet.

[Spikkelneus]

De enige prik die hij ooit nog gaat krijgen is de roze. En ja, die zal ik moeten beslissen. Maar dat is in die zin anders, als ik besluit dat hij een injectie krijgt dan vernietig ik alle vertrouwen en afspraken die ik met hem heb gemaakt. Bij de laatste spuit doet dat er niet meer toe. Bij elke andere injectie doet het er alles toe.

Ik krijg hier echt een brok van in mijn keel. Dat jij nu al weet dat je op die manier zijn vertrouwen gaat beschadigen. En dat dat het laatste is wat hij mee krijgt in deze wereld. Ik hoop dat hij op dat moment beseft dat ook jij geen keuze hebt, en dat het uit liefde voor hem is.

[doranto]

Ik krijg hier echt een brok van in mijn keel. Dat jij nu al weet dat je op die manier zijn vertrouwen gaat beschadigen. En dat dat het laatste is wat hij mee krijgt in deze wereld. Ik hoop dat hij op dat moment beseft dat ook jij geen keuze hebt, en dat het uit liefde voor hem is.

Jij verwoordt precies hoe ik dat ook voel @Spikkelneus!

[Kaela]

Allereerst nogmaals mijn complimenten voor de wijze waarop je hem hierin begeleid en het vertrouwen wat je daardoor hebt kunnen opbouwen (en verdienen!)
Of dit betekent dat Oscar 'bepaald' is discutabel. In mijn ogen niet.. Jij geeft hem namelijk die ruimte, dat maakt jouw tot een betrouwbare leider! Hij weet dat hij niet geforceerd wordt in situaties die hij serieus angstig vindt.
En volgens mij is dat wat jij ook doet voor Oscar: Op het moment dat hij aan geeft (of aangegeven heeft) iets te eng te vinden, kies jij er voor hem niet te forceren en biedt hem dus veiligheid. Ik denk dat een deel van zijn gevoel van veiligheid juist komt vanuit het krijgen van die ruimte, dus niet alleen vanuit het niet geforceerd worden, maar óók vanuit jouw géven van die ruimte.

Dank je wel Parelridden.

Ik ben het tot op zekere hoogte met je eens. Maar dat is het punt niet. PoP stelt dat baasjes geen eisen van hun hond zouden accepteren. Martine en ik geven aan dat onze honden best in wat zaken een eisende stem hebben. Ze stelt:

Das anders. Niet op de manier waarop jij wat van hem vraagt. Jij hebt altijd het laatste woord, hij nooit. En natuurlijk is dat geen zuiver eenrichtingsverkeer, tuurlijk is er wisselwerking. Dat zeg ik nu al de hele tijd.

En

Hem zijn zin of ruimte geven en met wat hij wil rekening houden, is niet hetzelfde als dat hij het laatste woord heeft. Bij dat laatste heb jij geen keuze, hij beslist. Dat is dat hij iets wil, wat jij NIET wil, en hij krijgt toch zijn zin.

Maar ik geef het op. Ik denk niet dat ik het je ooit uitgelegd krijg...

En daar ben ik het niet mee eens. Hoeveel het nog met rangorde te maken heeft weet ik inmiddels ook niet meer. Maar ik ben dus van mening dat honden vaak genoeg het laatste woord hebben. Maar dat komt misschien ook omdat ik je hond iets gunnen óók als "het laatste woord hebben" zie. Ik begrijp niet waarom bij het laatste woord hebben je als baas geen keuze meer zou mogen hebben. Andersom ook niet, je hond heeft negen van de tien keer keuzes te over als wij bazen het laatste woord menen te hebben, ze kiezen er gewoon voor om te doen wat jij vraagt.

En ik wil niet per see gelijk hebben hoor, we mogen het heel fijn oneens zijn met elkaar. Voor mij schuilt hier echter de sleutel in tot harmonieus samenleven. In normale situaties, nog niet eens speciaal vanwege mafklapper Oscar.

Je hebt namelijk geen gelijk in het feit dat ik Oscar die ruimte geef uit keuze. Ik heb geen keuze. De enige keuze die ik zou hebben is mijn wil opleggen en zijn vertrouwen breken. Dat zou betekenen dat Oscar na die vertrouwensbreuk gevaarlijk wordt, omdat hij ons niet meer kan vertrouwen en dan alleen zijn angstagressie nog over heeft. Onze vertrouwensband houdt hem in leven, ik kan op basis van dat vertrouwen heel veel met hem. Is dat weg, keert hij zich tegen ons en is het einde verhaal. Dus dat is geen keuze, ik moet hem het recht op nee zeggen geven, dat is het enige wat zijn bestaansrecht overeind houdt.
En omdat dit principe niet alleen tot medische handelingen te beperken is, geldt dit voor alles. Hij hoeft nooit iets te doen wat hij niet wil, hij heeft altijd het laatste woord als hij aangeeft iets niet te willen. Al moet ik ook toegeven dat ik dit voor al mijn dieren toepas, ik vind hun nee respecteren heel natuurlijk en logisch. Het enige verschil is dat ik er bij Oscar een kunst van heb gemaakt op communicatieniveau en bij de rest van de dieren een zeer incidenteel "nu heb je helaas pech" niet zulke vervelende gevolgen heeft.

Ik krijg hier echt een brok van in mijn keel. Dat jij nu al weet dat je op die manier zijn vertrouwen gaat beschadigen. En dat dat het laatste is wat hij mee krijgt in deze wereld. Ik hoop dat hij op dat moment beseft dat ook jij geen keuze hebt, en dat het uit liefde voor hem is.

Als hij de roze spuit gaat krijgen, stoppen we hem eerst nokkie vol met verdovende pillen. Dat durven we nu niet als middel in te zetten, wegens het wegvallen van de agressiedrempel bij die pillen. Maar die ene keer gaat er genoeg in, dan maakt het niet meer uit. Hij gaat niets meekrijgen van die spuit en ook niet van zijn aartsvijand (de dierenarts) die bij hem zal komen en hem zetten zal. Dat plan ligt al 1,5 jaar klaar, daar mogen we de dierenarts tijdens kerstmis voor uit zijn vakantiebed bellen en daar maar ik me ook geen zorgen meer over. Een beter oplossing is er niet en daar kan ik niets aan veranderen. Hij weet wel dat alles wat we doen uit liefde is. Zo'n hond kruipt zó diep in je hart, ik kan me niet voorstellen dat ik niet net zo diep in het zijne zit.

Ik snap wat je bedoelt! Moeilijk!

Anderhalf jaar geleden ging het zo slecht, toen had ik nooit gedacht dat ie 6, laat staan 7 zou worden. Hij is herstelt, heeft al die tijd geen poot gebroken, geen oorontsteking gehad, geen verwondingen of iets anders wat niet met creativiteit op te lossen was. Hij krijgt medicijnen voor dingen die je bij een normale hond veel beter op zou kunnen lossen met andere methodes, maar who cares. Hij is blij en vrolijk en fysiek in een zo goed mogelijk staat als enigszins te hopen valt. Elke dag is er een, we zijn blij dat we er al zoveel gehad hebben en behalve op momenten als deze sta ik er maar zo min mogelijk bij stil.

[pearlsofpassion]

Dank je wel Parelridden.

Ik ben het tot op zekere hoogte met je eens. Maar dat is het punt niet. PoP stelt dat baasjes geen eisen van hun hond zouden accepteren. Martine en ik geven aan dat onze honden best in wat zaken een eisende stem hebben. Ze stelt:



En



En daar ben ik het niet mee eens. Hoeveel het nog met rangorde te maken heeft weet ik inmiddels ook niet meer. Maar ik ben dus van mening dat honden vaak genoeg het laatste woord hebben. Maar dat komt misschien ook omdat ik je hond iets gunnen óók als "het laatste woord hebben" zie. Ik begrijp niet waarom bij het laatste woord hebben je als baas geen keuze meer zou mogen hebben. Andersom ook niet, je hond heeft negen van de tien keer keuzes te over als wij bazen het laatste woord menen te hebben, ze kiezen er gewoon voor om te doen wat jij vraagt.

En ik wil niet per see gelijk hebben hoor, we mogen het heel fijn oneens zijn met elkaar. Voor mij schuilt hier echter de sleutel in tot harmonieus samenleven. In normale situaties, nog niet eens speciaal vanwege mafklapper Oscar.

Je hebt namelijk geen gelijk in het feit dat ik Oscar die ruimte geef uit keuze. Ik heb geen keuze. De enige keuze die ik zou hebben is mijn wil opleggen en zijn vertrouwen breken. Dat zou betekenen dat Oscar na die vertrouwensbreuk gevaarlijk wordt, omdat hij ons niet meer kan vertrouwen en dan alleen zijn angstagressie nog over heeft. Onze vertrouwensband houdt hem in leven, ik kan op basis van dat vertrouwen heel veel met hem. Is dat weg, keert hij zich tegen ons en is het einde verhaal. Dus dat is geen keuze, ik moet hem het recht op nee zeggen geven, dat is het enige wat zijn bestaansrecht overeind houdt.
En omdat dit principe niet alleen tot medische handelingen te beperken is, geldt dit voor alles. Hij hoeft nooit iets te doen wat hij niet wil, hij heeft altijd het laatste woord als hij aangeeft iets niet te willen. Al moet ik ook toegeven dat ik dit voor al mijn dieren toepas, ik vind hun nee respecteren heel natuurlijk en logisch. Het enige verschil is dat ik er bij Oscar een kunst van heb gemaakt op communicatieniveau en bij de rest van de dieren een zeer incidenteel "nu heb je helaas pech" niet zulke vervelende gevolgen heeft.



Als hij de roze spuit gaat krijgen, stoppen we hem eerst nokkie vol met verdovende pillen. Dat durven we nu niet als middel in te zetten, wegens het wegvallen van de agressiedrempel bij die pillen. Maar die ene keer gaat er genoeg in, dan maakt het niet meer uit. Hij gaat niets meekrijgen van die spuit en ook niet van zijn aartsvijand (de dierenarts) die bij hem zal komen en hem zetten zal. Dat plan ligt al 1,5 jaar klaar, daar mogen we de dierenarts tijdens kerstmis voor uit zijn vakantiebed bellen en daar maar ik me ook geen zorgen meer over. Een beter oplossing is er niet en daar kan ik niets aan veranderen. Hij weet wel dat alles wat we doen uit liefde is. Zo'n hond kruipt zó diep in je hart, ik kan me niet voorstellen dat ik niet net zo diep in het zijne zit.



Anderhalf jaar geleden ging het zo slecht, toen had ik nooit gedacht dat ie 6, laat staan 7 zou worden. Hij is herstelt, heeft al die tijd geen poot gebroken, geen oorontsteking gehad, geen verwondingen of iets anders wat niet met creativiteit op te lossen was. Hij krijgt medicijnen voor dingen die je bij een normale hond veel beter op zou kunnen lossen met andere methodes, maar who cares. Hij is blij en vrolijk en fysiek in een zo goed mogelijk staat als enigszins te hopen valt. Elke dag is er een, we zijn blij dat we er al zoveel gehad hebben en behalve op momenten als deze sta ik er maar zo min mogelijk bij stil.

Das niet waar!
Ik zeg hetzelfde als Parelridder. Alleen kan zij het blijkbaar uitleggen dat je het snapt en ik niet.

[Kaela]

Das niet waar!
Ik zeg hetzelfde als Parelridder. Alleen kan zij het blijkbaar uitleggen dat je het snapt en ik niet.

Nou ja, dan zit het hem in de woorden. En nogmaals, het is helemaal prima als we het niet met elkaar eens zijn! Dat mag!

Maar ik begrijp dan echt niet waar ik jou niet begrijp. En ik was het met Parelridder trouwens ook niet helemaal eens.

Nu begrijpt niemand het meer

[Martine-Tom]

Ik zat hier over door te filosoferen, maar ook ons "leiderschap" bestaat alleen maar bij de gratie dat de hond luistert. Elke hond heeft ook de mogelijkheid gewoon niet te luisteren. Het feit dat ze ons zo leuk vinden dat ze ons willen pleasen en doen wat we zeggen....wie heeft er dan eigenlijk het veel besproken laatste woord en wie is de baas?

Kijk Tom weegt 8 kilo, als die de bus niet in wil dan til ik hem (bij wijze van spreken) als je een leonberger hebt en die wil de bus niet in....dan ga je dus gewoon niet de bus in *punt*
Dus als je traint en je leert dat hond dat het leuk is en de hond gunt het jou als het ware....dan zou je dus ook kunnen stellen dat de hond de baas is.
Als ik de situatie dus omdraai vanuit "Tom wil naar huis en ik kies ervoor om hem zijn zin te geven" ervanuit gaande dat een hond een zelfstandig denkend wezen is met een eigen ik en een eigen wil (en zo zie ik het) dus als ik zie hoeveel ik van Tom vraag en hoe vaak hij eigenlijk gewoon doet wat ik wil....mss is hij wel de baas en niet ik

[Parelridder]

Ik zat hier over door te filosoferen, maar ook ons "leiderschap" bestaat alleen maar bij de gratie dat de hond luistert. (...)

Ontzettend waar! Iedere leider die niet middels een sollicitatiecommissie die funktie heeft bemachtigd, heeft die rol omdat de groepsgenoten (collega's, klas, gezin, vrienden, team..) hem/haar als goede leider herkennen.
Er wordt vaak gedaan alsof dat een benijdenswaardige positie is, zoals we het nu ook hebben over 'bij de gratie', maar leider zijn geeft en hoop verantwoordelijkheden en dus zorgen en plichten. Als ik kijk naar mijn eigen honden, dan is Merel van nature (al in het nest) een dame die de boel graag regelt. Maar zo lang haar moeder leefde, t/m de periode waarin die in hartfalen was en fysiek dus zonder enige moeite 'van de troon te stoten' was. Merel vond het heerlijk dat mama 't regelde als er een imponerende hond kwam terroriseren. als Merel dacht "Oh je, die vind ik niet pluis", dan ging ze 'toevallig' aan die kant van haar moeder lopen dat haar mama tussen haar en de engerd wandelde, terwijl ze nadrukkelijk een hel andere kant uit keek "Grote honden?? oh ja, niet gezien..". Dát is het grote voorrecht van al diegenen die de leider niet zijn.. Er is dan ook niemand van mijn honden die Merels leiderschap betwist of ambieert het over te nemen. Dat eerste begrijp ik: ze doet het goed, ze voed de door mij gekochte pups met alle geduld en begrip op en is tegenover haar eigen maatjes niet boos te krijgen. Dat ook niemand haar positie ambieert, terwijl geen van allen sufferdjes zijn, kan ik maar op 1 manier verklaren: het is geinig om je zegje te doen, maar je kunt veel meer lol trappen als iemand anders de eind verantwoordelijke is! En dat zie je dan ook meteen als Merel niet mee kan op wandeling, want dan neemt Maartje onmiddellijk waar en dat zijn niet haar favoriete wandelingen. Dan loopt de anders altijd op avontuur zijnde malloot vooral bij me in de buurt, deze 8 jarige puber speelt dan weinig en zeker niet met onbekende honden en - wat ze anders nóóit laat zien, in de verste verte niet! - ze 'regelt' spannende hond-hond contacten voor de jongste 2. Zodra Merel weer van de partij is stapt ze vrolijk in haar gebruikelijke lolbroeken-rol. Dus ja, de funktie van leider moet je niet alleen op je nemen maar vervolgens ook toegekend krijgen, je moet 'm verdienen. Maar de meesten (welke diersoort dan ook) zullen het zalig vinden om onder een goede leider te functioneren en die klus niet zelf te hoeven klaren

[pearlsofpassion]

Zoals ik al eerder aangaf heb je aangeboren leiders. En zoals je aanvoelt is het inderdaad aangetoond dat de leiders en diegene helemaal onderaan de meeste stress ervaren. Er tussenin is dat minder.
Als zal diegene onderaan bij een huishond ook niet zoveel stress hebben omdat er geen competitie is over voedsel of dergelijke. Iedereen krijgt nl alles wat hij nodig heeft.

Ik vind je verhalen wel echt mooi.

[Martine-Tom]

De reden dat Tom ooit mijn hulphond is geworden is dat hij uit zichzelf (en toen was hij een maand of 5 he!) de leiding nam als hij voelde dat het met mij niet goed ging.
Even kort en snel, toen ik Tom kreeg was ik psychisch heel erg ziek ik zat midden in een burnout met angst en depressie en de hele reut. Ik had bijv paniekaanvallen waardoor ik amper naar buiten durfde omdat ik dan ahw stil viel en mijn lijf niet meer aan kon sporen te bewegen.
En dan krijg je een pup en moet je lopen.
Tom was dus een maand of 5 toen het buiten fout ging, en hij wilde al niet lopen, hij bleef mij blocken en naar me kijken, omdraaien en naar huis willen.
Toen kreeg ik midden op een kruispunt een paniekaanval met absense erachteraan. Als vanzelf nam Tom het heft in handen en loodste me naar de overkant blockte me en dreef me als het ware terug naar huis.
Dankzij Tom en de wetenschap dat hij dit aanvoelde ben ik waar ik nu ben. En als je had geweten hoe ik er toen aan toe was is dat echt een godswonder

Ik geloof om deze reden dus niet in een absolute vorm van leiderschap, ik denk dat het vloeibaar is en ik denk dat als meer mensen hun dieren niet vanuit baas oogpunt maar vanuit gelijkwaardigheid zouden bekijken het hebben van dieren nóg leuker word.

[Siberienne]

De reden dat Tom ooit mijn hulphond is geworden is dat hij uit zichzelf (en toen was hij een maand of 5 he!) de leiding nam als hij voelde dat het met mij niet goed ging.
Even kort en snel, toen ik Tom kreeg was ik psychisch heel erg ziek ik zat midden in een burnout met angst en depressie en de hele reut. Ik had bijv paniekaanvallen waardoor ik amper naar buiten durfde omdat ik dan ahw stil viel en mijn lijf niet meer aan kon sporen te bewegen.
En dan krijg je een pup en moet je lopen.
Tom was dus een maand of 5 toen het buiten fout ging, en hij wilde al niet lopen, hij bleef mij blocken en naar me kijken, omdraaien en naar huis willen.
Toen kreeg ik midden op een kruispunt een paniekaanval met absense erachteraan. Als vanzelf nam Tom het heft in handen en loodste me naar de overkant blockte me en dreef me als het ware terug naar huis.
Dankzij Tom en de wetenschap dat hij dit aanvoelde ben ik waar ik nu ben. En als je had geweten hoe ik er toen aan toe was is dat echt een godswonder

Ik geloof om deze reden dus niet in een absolute vorm van leiderschap, ik denk dat het vloeibaar is en ik denk dat als meer mensen hun dieren niet vanuit baas oogpunt maar vanuit gelijkwaardigheid zouden bekijken het hebben van dieren nóg leuker word.

Dat ben ik met je eens. Het is veel leuker als het in goede verstandhouding en wederkerigheid en wederzijds respect kan. Ik vind jouw verhaal ook een prachtig voorbeeld van wat kan in de relatie mens en hond (kn je het boek 'possibility dogs' ? Ook zulke mooie verhalen.

Ik zou ook totaal niet terug willen naar de oude 'ik ben de baas en jij moet altijd luisteren, en luister je niet dan krijg je op je donder' tijd. Sterker nog; die manier van opvoeden heeft onze eerste herplaatser veel schade berokkend. (((Overigens, als je oudere boeken leest over mensen en honden, zeg maar voor 'mech' wordt er ook anders met honden om gegaan. Veel losser vaak, die periode van eten voor je hond en door de deur voor je hond is eigenlijk maar relatief kort in de hele periode waarin mensen honden hielden, krijg ik soms het gevoel. Hoewel ik mij ook geen illusies maak dat honden het vroeger nou altijd zo goed hadden... dat dan ook weer niet))))))

Wat ik probeer te zeggen is dat er momenten zijn dat een hond, en zeker een jonge opgroeiende pup, dingen doet om te testen waar hij staat in de relatie. En dat je daar bewust van zijn, kan helpen in de opvoeding.

Waar het dan ook nog eens om gaat, is (h)erkennen wat voor de hond belangrijk is. Toen wij Chenak en Janouk nog hadden, was Chenak de leider. Iig van de honden maar hij liet Janouk altijd eerst drinken. Of dat een vorm van zorgzaamheid was of dat het hem niet uitmaakte, geen idee? Maar over eten... Janouk hoefde daar echt niks te proberen, en die deed dat ook niet. En hij liep nooit voorop, althans bijna nooit. Want Chenak moest en zou voorop. Tot hij het op oudere leeftijd niet meer trok en te moe werd. Rangorde onder honden heeft ook zijn fluïde kanten.

Ik koppel rangorde ook niet aan autonomie voor het lijf. Daar moest ik trouwens wel aan wennen; mijn honden zijn niet zo'n borstel fans en soms moet die vacht er toch even uit. Meestal pak ik de hond, de borstel en is het even doorzetten. Chenak vond dat niet leuk. Jammer dan... maar toen ik Spot ging masseren werkte dat uiteraard niet. Want een hond die niet wil, kun je niet masseren. Werken aan dat vertrouwen heeft onze band verbeterd. Kijken 'als ik dit doe, is dat OK voor jou? En als het dat niet is, hoe kan ik dat ok maken?'

Op andere vlakken ben ik weer heel streng; wij doen niet aan zelf wandelingen kiezen. Ik heb daar ooit mee geëxperimenteerd en dat beviel slecht. Want dan doen ze dat nl met 30+ km per uur voor de step ook en dan weet ik niet meer waar ik eindig. Bovendien is dat blijkbaar voor hen een belangrijk ding: want als ik daarmee ga schipperen, als ik mij ga laten sleuren van hot naar her, dan gaan ze dus op ander terrein ook minder luisteren. En dat weet ik ook van een vriendin van mij die een anders soort hond had, nl een zelfstandige waker. Als zij ruimte haf op terreinen die hij als belangrijk ervoer, ging hij dat op andere plekken ook nemen. Ook op plekken, manieren en momentend dat hij zichzelf en zijn omgeving in gevaar bracht. Want dat ging niet om angst agressie maar om regel-agressie. Naar mensen. En dan is autonomie heel leuk en eigen keuzes maken, maar even niet gewenst. Overigens had zij deze hond dus ook niet van pup af aan, maar als mishandelde en sterk verwaarloosde herplaatser. Juist omdat hij zich niets liet vertellen bijna was daarop met agressie gereageerd door eigenaren. Met averechts effect.

Voor mij staan de begrippen rangorde en leiderschap dan ook los van hardhandig optreden. Hoewel sommige mensen mij misschien niet hadden moeten zien, die keer dat ik dwars in de braamstruiken hing om S2 daaruit te vissen omdat ze achter een fazant aan aren gegaan...

[pearlsofpassion]

De reden dat Tom ooit mijn hulphond is geworden is dat hij uit zichzelf (en toen was hij een maand of 5 he!) de leiding nam als hij voelde dat het met mij niet goed ging.
Even kort en snel, toen ik Tom kreeg was ik psychisch heel erg ziek ik zat midden in een burnout met angst en depressie en de hele reut. Ik had bijv paniekaanvallen waardoor ik amper naar buiten durfde omdat ik dan ahw stil viel en mijn lijf niet meer aan kon sporen te bewegen.
En dan krijg je een pup en moet je lopen.
Tom was dus een maand of 5 toen het buiten fout ging, en hij wilde al niet lopen, hij bleef mij blocken en naar me kijken, omdraaien en naar huis willen.
Toen kreeg ik midden op een kruispunt een paniekaanval met absense erachteraan. Als vanzelf nam Tom het heft in handen en loodste me naar de overkant blockte me en dreef me als het ware terug naar huis.
Dankzij Tom en de wetenschap dat hij dit aanvoelde ben ik waar ik nu ben. En als je had geweten hoe ik er toen aan toe was is dat echt een godswonder

Ik geloof om deze reden dus niet in een absolute vorm van leiderschap, ik denk dat het vloeibaar is en ik denk dat als meer mensen hun dieren niet vanuit baas oogpunt maar vanuit gelijkwaardigheid zouden bekijken het hebben van dieren nóg leuker word.

Ah kijk. Op dát moment was Tom hoger dan jij. Jouw leider. Tuurlijk kan het veranderen onder omstandigheden.
Fijn verhaal ook, wat goed dat hij die taak op zich nam toen je hem nodig had. In eerste instantie was jij het nog niet met hem eens als ik het goed lees, maar hij gaf niet op. Ik vind het mooi, zo'n zaken.

[Kaela]

Ik koppel rangorde ook niet aan autonomie voor het lijf. Daar moest ik trouwens wel aan wennen; mijn honden zijn niet zo'n borstel fans en soms moet die vacht er toch even uit. Meestal pak ik de hond, de borstel en is het even doorzetten. Chenak vond dat niet leuk. Jammer dan... maar toen ik Spot ging masseren werkte dat uiteraard niet. Want een hond die niet wil, kun je niet masseren. Werken aan dat vertrouwen heeft onze band verbeterd. Kijken 'als ik dit doe, is dat OK voor jou? En als het dat niet is, hoe kan ik dat ok maken?'

Grappig. Als ik een euro had gekregen voor elke keer dat ik te horen kreeg dat Oscar alle medische handelingen maar gewoon toe moest laten, want wie is er hier nou de baas! Dan had ik wel zo'n beetje quitte gespeeld met zijn medische kosten.
Ook zo'n leuke: dan doe je hem toch gewoon even een muilkorf om. Ja dat werkt, ik doe hem een muilkorf om en opeens heeft hij geen doods-paniek meer als ie een injectie moet

Ik heb helemaal geen moeite met even doorpakken hoor, als een hond niet zo dol is op bortselen. Ik denk ook niet dat je dan al echt hoeft te spreken van autonomie over het lichaam. Want die hond baalt een beetje maar dat is het dan ook wel. Die hond is nog wel bereid om "ja oke dan maar" te zeggen, op basis van jullie relatie. Het wordt pas een autonomie kwestie als de hond NEE gaat zeggen. En je echt moet gaan kiezen of je het echt af wilt gaan dwingen of niet.

[pearlsofpassion]

Ik heb een kater die dan weer blokkeerde en paniekeerde op borstelen. Op alles met dwang trouwens.
En.ik heb 1 keer hem vastgehouden omdat ik bijna klaar was en dacht dat hij nog wel even kon wachten. Ik ben er 3 jaar mee bezig geweest omdat heel voorzichtig terug recht te trekken. En ik moet nog steeds opletten.

Ik vind dat soort baas spelen ook onzin.
Voor de bestwil wil ik nog wel iets forceren en als het gewoon balen is of geen zin, maar geen angst of pertinente weigering, dat doe ik ook door. Maar ik grijp ze vb nooit bij hun nekvel (of het moet niet anders kunnen) wat veel mensen wel doen. Met een zachte hand en wat geduld kom je veel verder, ook als deze standvastig is.

[Lil]

Over hondenomgang vroeger kan ik zeggen dat in de tijd van opa en oma (tussen beide wo in) men vaak zei: ook een hond krijgt niet graag slaag en als je wilt dat hij iets doet dan moet je iets er tegenover stellen. Voerbeloning (helaas soms in de extreme vorm niet werken is niet vreten) maar ook dingen als hij heeft ondanks slecht weer goed gewerkt en ligt nu warm en zacht bij de kachel of de rest van de dag heeft ie vrij waren heel gewoon. Dus niet het extreme sla de hond voor de kar verrot en wurg hem voor elke foute blik met zijn wurgketting. Ook niet clickeren en schoothond zijn zoals nu (hoewel er vast al verwende schoothondjes bestonden haha). Gewoon een middenweg tussen hond moet luisteren en je moet dan wel goed voor hem zorgen en lief voor hem zijn.