Barfplaats.nl

Jemig wat een tegenslag 
Duimpjes draaien!

We duimen voor je 

Dames, jullie duimen hebben geholpen hoor!

op de rontgen waren geen grote problemen te zien

Wel wat te zien dat de botstructuur nog iets beter kon van het buitenste teentje en dat de aanhechting banden zich nog aan het herstellen is.

Kortom: kwestie van geduld en nog even wachten met zwaar springwerk. Over 2 maanden mogen we wel zwaarder werk doen, maar dan met tapen we het voetje even in voor extra stabiliteit. Verder mag ie gewoon alles blijven doen, ook de grondoefeningen en het werk om de spiermassa te verbeteren

Verder was er voor mij nóg beter nieuws: Didot's rechter voetje is nog steeds tiptop inorde!
Dat maakt voor mij de beslissing of hij weer terug mag op wedstrijdniveau een stuk eenvoudiger, want dan ligt het dus niet aan mijn manier van trainen en werken met Didot


Voor Nox was er ook goed nieuws, maar dat zet ik even in een ander topic

Wow! Hoera! Ik las net nox haar topic. Jullie zijn met zijn allen een wonderteam!

Wat een geruststelling en wat een goed nieuws. Geweldig!

Antonia schreef: Wat een geruststelling en wat een goed nieuws. Geweldig!

"kan ik tenminste weer gewoon slapen" was het eerste van Paul te horen kreeg na al deze goede berichten

en hij terug: " ik ook" 

Wat een mooie berichten voor zowel Didot als Nox! (Ik las het in het topic van Nox, wat een goed bericht zeg!)
Jullie hebben twee toppers!! 

Wat fijn dat het toch steeds beter gaat. Pff wat is het lastig om zo'n werkhond rustig aan te laten doen he, maar volgesn mij doen jullie het helemaal super!

wat een goed nieuws.  Komt helemaal goed dus.

pallas schreef: "kan ik tenminste weer gewoon slapen" was het eerste van Paul te horen kreeg na al deze goede berichten

en hij terug: " ik ook"   :biggrin2:

Maar wat ontzettend fijn joh!

Weer een tijd voor een update:

Na heel wat weken therapie mocht Didot weer gaan springen. Helaas gaf hij toch regelmatig pijn aan. Zijn voetje blijft iets te slap en de buitenste teen wordt niet geweldig goed gebruikt (tenslotte heb je er nog meer hè...)

Om ervoor te zorgen dat hij zijn teentje wel goed gaat gebruiken hebben we een aantal keer tape aangelegd en daarna gesprongen, dat ging erg goed!

Omdat ik ook kost wat kost wil vorkomen dat hij nog een keer dezelfde blessure krijgt zijn we gaat puzzelen wat we er aan konden doen.
Samen met de ortho besloten om voor een soort brace te gaan die net als een bandage werkt bij paarden. Deels moet ie doorlopen onder het voetje zodat de teentjes bijeen worden gehouden. Vastzetten doen we met een klitteband.
As maandag mag hij komen om ze aan te meten. Ik ben reuze benieuwd wat het gaat worden en of het gaat werken.
Voorlopig zetten we Didot voor het werken dus even in het verband met een tape erover.
Volgends de ortho was de teen al iets aan het opspannen en lijkt het dus te werken


Wordt vervolgd!

Goed hoor !

Ik heb even terug gerekend en we zijn nu bijna een half jaar verder. Pfffft
Ik hoop zo dat we voor de wintercompetitie weer allebei fit zijn hè. Meedoen is misschien nog teveel of anders alleen voor een jumping ofzo. Maar ik mis het trainen nog wel het meeste. Even lekker de knop om zetten zou wel lekker zijn.......
We genieten wel van de dagelijkse sprong training, maar omdat dat veel aandacht vergt van Didot moet hij dat allemaal zelfstandig doen en sturen van mij is er dus nog niet bij. Maar oww wat is het verleidelijk om nog nét dat beetje meer te vragen, zeker als ie mij zo aankijkt met die pretoogjes van hem 

pallas schreef: We genieten wel van de dagelijkse sprong training, maar omdat dat veel aandacht vergt van Didot moet hij dat allemaal zelfstandig doen en sturen van mij is er dus nog niet bij. Maar oww wat is het verleidelijk om nog nét dat beetje meer te vragen, zeker als ie mij zo aankijkt met die pretoogjes van hem 

ik weet hoe ontzettend dol jij bent op Didot en het beste met hem voort hebt!
Toch vraag ik me af of ik na al dat getob het met hem aan zou durven om weer te sporten...
Gelukkig voor Didot en mij, is dat niet mijn probleem, maar het lijkt me een lastig dilemma.
Ik wens jullie heel veel succes en plezier samen

Borke schreef: ik weet hoe ontzettend dol jij bent op Didot en het beste met hem voort hebt!
Toch vraag ik me af of ik na al dat getob het met hem aan zou durven om weer te sporten...
Gelukkig voor Didot en mij, is dat niet mijn probleem, maar het lijkt me een lastig dilemma.
Ik wens jullie heel veel succes en plezier samen

( het dik gedrukte zal ik maar niet zo opvatten als dat ik het lees, vast niet zo bedoeld neem ik aan... ik neem aan dat je "gelukkig voor mij" had willen schrijven)

Weet je, ik voel me nu wel verplicht om mijn beslissing uit te leggen
Wat jij getob noemt, dat noem ik een uitstippeld er doortimmerd revalidatie proces. Iets waar veel mensen geen zin, tijd en geld voor zouden hebben. Gelukkig zijn wij in de omstandigheden dat we dat wel kunnen.
Er zijn al heel wat uren overleg geweest tussen mij, de orthopeed en meer mensen. Niet omdat hun twijfels hadden maar omdat ik zoveel mogelijk zeker en zorgvuldig wil zijn in mijn beslissingen. Ook op Bp ben ik daar open in geweest. Dat is een bewuste keuze geweest en ik hoop dat ik daar geen spijt van krijg.

Uit de diverse gesprekken zijn een aantal dingen uit gekomen:
1 Didot's eerste blessure is uit de sport, ik weet ook wanneer het hoe dat gekomen is.
2 Didot is afgelopen winter ook onder een auto gekomen en het is net zo goed mogelijk dat het breukje in de andere voet daarvan komen is.
3 als hij in de winter oven een bevroren veld sjeest of in de zomer over een hard en droog weiland levert dat dezelfde risico's op. afgelopen winter is dat ook een paar keer gebeurd. Moet je hem dan eeuwig aan de lijn houden om dat te voorkomen?
4 als je Didot geen werk bied is dat voor hem niet te doen (hebben we ervaren in de tijd dat hij echt op rust stond)
hij is nou eenmaal een werkhond en niks anders dan dat. Andere sporten aanbieden kan wel, maar geven nagenoeg dezelfde risico's. Zelfs het dagelijks 'hond zijn' geeft dezelfde risico's, hij zal van nature niet voorzichtig zijn met zijn lijf.

De keus is dus tussen Didot voortaan altijd maar rustig houden en dus aanlijnen óf hem de hond laten zijn die hij verdiend. Leven opzich is al een risico, shit happens. Je weet nooit wanneer je hond er niet meer zal zijn en de enige verantwoording die je hebt is het leven wat ie heeft zo optimaal mogelijk laten zijn.

Dus heb ik besloten om er voor te knokken dat hij de beste kans krijgt om voor 100% te herstellen én ervoor te zorgen dat de risico's zo minimaal mogelijk zijn in het trainen.
Dat we daar zeer vernieuwend is zijn roept bij anderen kennelijk twijfels op.
Daarom nog even een paar overdenkingen:

*Mensen krijgen uitgebreid fysio als ze een peesblessure hebben. We weten dat herstel vaak beter gaat als je in beweging blijft die wel ondersteund wordt.
* in de paardensport zien we niet anders dan dat er met een bandage gewerkt wordt tijdens het springen
* in de behendigheid leren we steeds meer om goede info uit de paardensport te halen en deze kennis te intergreren in de hondensport
* ervaringen met braces zijn er genoeg, alleen in NL nog niet toegepast in de behendigheid.(wel in de fly ball)
* als ik Didot zonder tape/brace zou laten werken, zou ik dan dezelfde reactie krijgen?
* als Didot een gewone huishond zou zijn dan was hij allang weer helemaal genezen verklaard. Ondanks dat hij ( nu nog) een wat slap buiten teentje heeft.

Verder wil ik nog maar eens melden dat je wel voornemens kan hebben, maar dat honden wel topfit moeten zijn voor (wedstrijd)behendigheid en als ik dan ook maar één signaal krijg dat het niet het geval is, ik mijn plannen bijstel. Hoe we dan daarna verder zullen gaan met Didot dat zijn beslissingen die ik dan ook pas kan nemen.
Voorlopig gaan we ervoor en genieten we van de training die wel wel mogen doen, gelukkig met elke week weer meer vooruitgang!