één jaar geleden
Geplaatst: wo 24 dec 2014, 11:54
...zat ik nu met angst en beven in de wachtkamer op bericht te wachten van de kaakchirurg. Mij afvragen waarom die beste man zo lang aan het opereren was.
Eerst bij die man een heel gesprek en keuring of je zo'n oude hond nog onder narcose moest brengen of euthanasie misschien een betere optie was (men vreesde toen eventueel kanker aan te treffen in de kaak).
Toen dus vol spanning wachten tot ongeveer het huidige tijdstip en toen met goed nieuws (kaakfractuur en verwijderde verborgen wortelpunten van een getrokken kies) met mijn mannetje naar huis toe.
En 's nachts, die nacht was zo vreselijk erg.
Ik heb zo vaak gedacht dat men manneke het op zou geven en zou sterven. Hij had zo'n enorme pijn Het was zo dat mijn telefoon op het moment dat het heel slecht ging roodgloeiend stond. Een paar vrienden van mij die heel intuïtief met dieren omgaan hadden hem letterlijk horen gillen toen zij thuis zaten en dachten ook dat hij zou vertrekken (en waren zo lief om dus contact met ons op te nemen, ook al vierden zij op dat moment kerst). Dus kerstavond vorig jaar heb ik bijna de hele avond op de harde parketvloer gezeten met de kop van mijn mannetje op mijn schoot, hopend dat hij toch niet zo heel ellendig afscheid ging nemen. Het herstel duurde lang, heel lang. De maagklachten zijn gebleven, maar wel onder controle. Als hij wild doet is er soms reflux, maar verder....
ik heb weer dezelfde hond terug als in augustus 2013. Een vrolijke apekop die het gewoon voor elkaar krijgt om twee keer per week een kort sprintje te trekken samen met jonge Jones.
13 jaar en 8 maanden oud is de kerel en ik houd zo onwijs veel van hem dat het vaak pijn doet.
Vorig jaar zei iedereen meid, je wilt dit niet horen maar dit is de laatste kerst met hem.
Lekker niet dus, wij gaan helemaal los deze dagen en wij gaan van elke seconde genieten.
Want ja, het is een hondje van de dag. Maar oooooo wat geniet hij daar toch 6 dubbel van, hij wordt met de dag meer apenkop.
Luisteren hoeft niet meer zegt hij namelijk en ach geef hem eens ongelijk met zo'n verleden als wij samen hebben. De trofeeën waren ooit niet aan te slepen voor de kerel, dus ja hij heeft zijn luisteren al volledig opgebruikt. 
Eerst bij die man een heel gesprek en keuring of je zo'n oude hond nog onder narcose moest brengen of euthanasie misschien een betere optie was (men vreesde toen eventueel kanker aan te treffen in de kaak).
Toen dus vol spanning wachten tot ongeveer het huidige tijdstip en toen met goed nieuws (kaakfractuur en verwijderde verborgen wortelpunten van een getrokken kies) met mijn mannetje naar huis toe.
En 's nachts, die nacht was zo vreselijk erg.
Ik heb zo vaak gedacht dat men manneke het op zou geven en zou sterven. Hij had zo'n enorme pijn
Het was zo dat mijn telefoon op het moment dat het heel slecht ging roodgloeiend stond. Een paar vrienden van mij die heel intuïtief met dieren omgaan hadden hem letterlijk horen gillen toen zij thuis zaten en dachten ook dat hij zou vertrekken (en waren zo lief om dus contact met ons op te nemen, ook al vierden zij op dat moment kerst). Dus kerstavond vorig jaar heb ik bijna de hele avond op de harde parketvloer gezeten met de kop van mijn mannetje op mijn schoot, hopend dat hij toch niet zo heel ellendig afscheid ging nemen. Het herstel duurde lang, heel lang. De maagklachten zijn gebleven, maar wel onder controle. Als hij wild doet is er soms reflux, maar verder.... ik heb weer dezelfde hond terug als in augustus 2013. Een vrolijke apekop die het gewoon voor elkaar krijgt om twee keer per week een kort sprintje te trekken samen met jonge Jones.
13 jaar en 8 maanden oud is de kerel en ik houd zo onwijs veel van hem dat het vaak pijn doet.
Vorig jaar zei iedereen meid, je wilt dit niet horen maar dit is de laatste kerst met hem.
Lekker niet dus, wij gaan helemaal los deze dagen en wij gaan van elke seconde genieten.
Want ja, het is een hondje van de dag. Maar oooooo wat geniet hij daar toch 6 dubbel van, hij wordt met de dag meer apenkop.
Luisteren hoeft niet meer zegt hij namelijk en ach geef hem eens ongelijk met zo'n verleden als wij samen hebben. De trofeeën waren ooit niet aan te slepen voor de kerel, dus ja hij heeft zijn luisteren al volledig opgebruikt. 
Enjoy je ouwetje. Merry Borismas.