Barfplaats.nl

Ik kan inmiddels redelijk goed naar een foto van Noa kijken .
Er komen dan mooie herinneringen , of even een lach bij een grappige foto 
Maar ik heb ook filmpjes van Noa . En daar kan ik dus (nog niet ) naar kijken
Voor mijn gevoel is ze dan te ""levend ""
Ik zie dan natuurlijk de bewegende beelden . En dan gaat het helemaal mis
Is dit herkenbaar ?

Nee, niet helemaal.
Ik heb het ook niet zo lastig bij gewoon foto's, daar kan ik mooi bij glimlachen. Maar als ik bv over een verloren dier droom en ze in mijn gedachten terug zie bewegen, dan mis ik ze heel erg. Dus misschien leunt dat er wel bij aan?

Ik droomde toevallig net vanmorgen dat ik Daphne, een konijn dat ik nooit zal vergeten, hier in de tuin zag lopen.  Ze keek zo in het rond zoals zij alleen kon en liep zo zelfbewust rond te snuffelen.  En het was gewoon zo 100% haar, het was eeuwen geleden dat ik haar had zien bewegen.  Dus dat gaf wel een schok. 
Ze is nu bijna 3 jaar dood, en ik heb in die tijd heel veel aan haar gedacht en foto's bekeken.  Maar zo dichtbij en tastbaar als in die droom was het nooit. En nochtans was ze in mijn droom ook 20m op afstand, ik zag haar uit het raam in de tuin.  Het was wel schrikken... (werd er ook wakker van, want ik realiseerde me dat het Daphne was en dat dat dus niet kon).
Ik zag haar trouwens in een omgeving waar ze dus zelfs nooit geweest is (we wonen hier nog maar anderhalf jaar), dat was ook wel waardoor het even duurde voor het met een schok tot me doordrong dat ik Daphne zag.

Enfin, een beetje een ander verhaal dan het jouwe, maar misschien herken je er wel iets in?

Ik heb na ruim 3,5 jaar nog steeds moeite met foto's. Dus nee dat is niet raar nee.

Heb na zeven jaar nog steeds moeite met filmpjes van mijn r, icky wordt er erg verdrietig van, foto's gaan wel.
Komt te dichtbij denk ik..
Het gemis is nog groot,  het went maar gaat  nooit voorbij, hoeft ook niet..

De foto van Radja krijgt dagelijks een kus van mij,praat ff met haar. Maar bewegende beelden,zeker die met haar blaf,nee daar kan ik nog niet naar kijken!
En bij een heldere avond ben ik "blij" dan zie ik haar ster weer en dat voelt alsof ze een beetje bij mij is.

Radja schreef: De foto van Radja krijgt dagelijks een kus van mij,praat ff met haar. Maar bewegende beelden,zeker die met haar blaf,nee daar kan ik nog niet naar kijken!

Ik doe precies hetzelfde  Misty is er nu bijna 2 jaar niet meer en mis haar elke dag.

Ik heb dat met mijn vader. Het gekke is dat ik vrij kort na zijn overlijden er minder moeite mee had om bewegende beelden te zien dan nu (inmiddels bijna 9 jaar)
Dus ik denk dat het zeker geen rare kronkel is.

Heel herkenbaar!
Borke is alweer 3.5 jaar overleden, bij foto's die glimlach, warme gevoelens en mooie herinneringen.

Leo liet me laatst een filmpje zien en meteen die knoop in mijn maag en tranen in mijn ogen.
Ik ben zelfs al geraakt als ik een andere hond met zijn baas zie in de soort interactie die ik met Borke had.

De eerste maanden kon ik ook slecht Sofi en Leo samen zien spelen, want dan miste ik "mijn hond" zo.
Omdat ik zo'n enorm sterke band met Borke had, heb ik bewust wat meer afstand gehouden van Sofi toen zij kwam, zodat Sofi meer "Leo's hond" werd.

Naar bewegende beelden van mijn ouders, nu bijna 5 en 6 jaar overleden, durf ik nog niet te kijken...

Heel herkenbaar.
Foto's van mijn vorige hond (bijna witte labrador) bekijk ik met een glimlach en denk dan aan de zotte dingen die zij deed.
Maar kom ik een labje tegen die ook zo licht van kleur is dan schieten de tranen na ruim 5 jaar mij nog steeds  in de ogen.

Truida schreef: Maar kom ik een labje tegen die ook zo licht van kleur is dan schieten de tranen na ruim 5 jaar mij nog steeds  in de ogen.

Oh jij hebt het dus ook met andere honden.
Ik moet altijd kijken als ik een Stabij zie of een dergelijk type hond.

Het meest bizarre was nog wel dat Borke vlak voor zijn dood een Stabij teefje had gedekt en toen zijn wij naar die pups gaan kijken toen ze 7 weken waren.
Die fokster heeft ook een hondenpension en toevallig logeerde daar een zoon van Borke uit zijn eerste nest, die inmiddels 4 jaar was.
Die reu leek echt sprekend op Borke, ook precies dezelfde aftekening en daarom was zijn roepnaam ook Borke.

Natuurlijk gingen we even bij hem kijken en Sofi ging mee naar een speelweide, waar hij even later ook kwam.
Dus ik roep die hond... kon het bijna niet uit mijn strot krijgen... "Borke"....
Sofi stond meteen aan de grond genageld...
En toen was hij het natuurlijk niet, niet "Mijn Borke", maar wel een leuke en speelse hond die sprekend op Borke leek, maar aan zijn ogen was duidelijk te zien dat hij het niet was.

Via FB heb ik contact met een andere eigenaar van een zoon van Borke, die ook heel erg op hem lijkt, qua looks en qua gedrag.
Ik geniet van al haar foto's en verhalen.
Ook met andere eigenaren van kinderen en kleinkinderen van hem, tot in Amerika, Zweden en Finland toe, heb ik nog FB contact.
Ik ben echt zo blij dat hij dekreu was, ik heb nog dagelijks plezier van die 7 nestjes 

Die nakomelingen geven me wel troost, maar het is allemaal niet mijn Borke... ik denk dat ik nooit meer zo'n band met welk dier dan ook kan hebben... hoe dol ik ook op Sofi, Haley en Lola ben...
Mooi om zoiets meegemaakt te hebben en ik heb mooie herinneringen voor de rest van mijn leven 

Mijn teckeltje is inmiddels al ruim 12,5 jaar dood. Ik kan met plezier naar de oude foto's kijken. Ik heb geen filmbeelden. Bewegende beelden kan ik alleen in mijn geheugen oproepen. En als ik aan mijn teckel denk, en de beelden op mijn netvlies verschijnen, word ik nog steeds heel verdrietig. Nu dus ook nu ik er weer aan denk.  Het was zo'n geweldige hond.

Ik heb een filmpje van een spelende Ziggy, de dag voor ze overleed en ik heb daar nog niet naar kunnen kijken.  Foto's kijken word ik ook verdrietig van, maar een filmpje waarop ze gewoon speelt en ook nog veel geluid maakt is iets te heftig[emoji22]
Ik dacht altijd dat ik heel blij zou zijn als ze zou overlijden met al die fimpjes en foto's, maar zo ervaar ik het (nog?) niet.

Herkenbaar hoor. Cay is nu 5 maanden geleden ingeslapen, maar filmpjes kan ik echt nog niet kijken en ook niet alle foto's, zeker de foto's van vlak voor zijn dood kan ik niet zien dan schiet ik echt vol
Ik zeg ook wel eens wat tegen zijn foto in de gang, slaap lekker vent of gewoon hoi poepie
Nu met Lilly erbij betrap ik me erop dat ik soms denk van  dat deed Cay ook altijd of met iets lekkers dat ik dan denk wat had hij hier van lopen smullen, dan kan je me soms ook wegdragen 

Onze Loempia zou vandaag 12 worden. Ik wil nog steeds een fotofilmpje voor haar maken, als afscheid, een eerbetoon. Maar ik kan het gewoon nog niet