Barfplaats.nl

Was aan het schoonmaken,TV aan het afnemen,floept die aan op SBS6 met herhaling wie goed doet. Daar was 1 van de DA's van Radja te zien,behandelkamer van oververhitting,maar ook wachtkamer waar ik vaak met haar de laatste 3 jaar ben geweest! Nu zijn de tranen bij mij niet meer te stoppen........... ik mis haar zo vreselijk,het doet zoveel pijn........

Ach jee 

Och arme ziel toch. Kan me helemaal voorstellen dat zo'n onverwachte confrontatie van alles bij je losmaakt. Sterkte wijffie, het is allemaal deel van het rouwproces waar je nog middenin zit...

Door de tranen heen zag ik niet dat ik dit in medisch heb gezet

Maar Anne je zit helemaal goed,zit er nog middenin,niet alleen in haar dood,maar helemaal in haar oververhitting! Gaat geen dag voorbij dat ik het voor me zie gebeuren! Ben helaas bekend met post traumatisch  stress syndroom!

Wat kan ik mij dat goed voorstellen
Een huisdier aanschaffen is zo mooi en leuk maar je moet er ooit afscheid van nemen en dat gaat tot diep in je ziel
Sterkte hoor

ach nee toch, sterkte 

Ach meis toch,.......

Jullie begrijpen het wanneer ik er doorheen zit! Maar mocht ik dit aan vriendinnen vertellen dan is het ff ach gut....,maar echt begrijpen? Nee dat doen ze niet!

Dus dank voor de knuffels en lieve woorden en begrip!

Heel herkenbaar. En ook dat andere mensen het niet begrijpen.

Zo herkenbaar 

Pluk hier op het forum poste het laatst al
Er zijn mensen met een hond
En er zijn hondenliefhebbers
En de echte hondenliefhebber ? Die begrijpt het vaak wel

Zoiets heeft gewoon zijn tijd nodig 

Dikke  voor jou 

De Fransen zeggen het zo mooi: afscheid nemen is een beetje sterven...
Toen Borke stierf, had ik het gevoel dat een stukje van mij gestorven is...

Deze zomer is het alweer 4 jaar geleden en toch...
Ik denk nog iedere dag aan hem, mis hem nog iedere dag, we hebben het nog iedere dag over hem.

Dat terwijl we Sofi nog hebben, die echt ontzettend lief is en 2 aanhankelijke poezen, en van allen hou ik echt heel veel, maar niets kan ooit Borke vervangen...

Dus oh ja, ik begrijp het zeer zeker...
Het enige wat ik kan zeggen is dat bij mij het verdriet wel minder is geworden, nu denk ik terug met een warm gevoel en met een glimlach en niet meer met tranen in mijn ogen en met die ellendige knoop in mijn maag.