Mijn baasgerichte hondje..
Geplaatst: ma 02 mar 2015, 15:39
.. Houdt van mij, en ik van hem. Hij houdt van mensen en katten en kinderen en aandacht en bushokjes en grasveldjes en balletjes... Maar hij houdt niet van honden. Dat is alles. En dat mag hij 8)
Jacy is ons eerste hondje, wij dachten allebei flink ervaring te hebben met honden (bij ouders) maar voor ons allebei is Jacy onze eerste. Ik wilde geen border, bang dat ik het niet aankon, VL wilde wel, dus toch maar een pupje.. En wat was hij liewf!! En wat was hij slim!! En wat was hij schattig!!
Jacy's socialisatie was 1 groot feest! De kermis, de markt, terrastraining (Met weggaan van beide baasjes), puppy- en jongehondencursus, wat later bladblazers. Hij deed alles in 1 woord, geweldig!
Puppy-Jacy was dol op zijn bench en ging graaaaaaaaag mee op visite! Alles was leuk-leuk, niets was te veel of te spannend voor hem...... Niets? Achteraf gezien wel..
Onderstaand filmpje is bij vrienden gemaakt, ik ben dat kreng dat geleerd heeft dat puppies MOETEN socialiseren met andere honden en Jacy terugstuurt..
Geen excuus, enkel dat ik serieus dacht dat ik op dat moment met de kennis die ik toen had de beste keuze maakte..
Okeej, Jacy vond hondjes niet leuk, sommigen wel, maar niet alle. De hond van mijn ouders vond hij niks (ik eigenlijk ook niet, maargoed). Daar was Jacy al vanaf een halfjaar / 8 maanden niet meer welkom.
Rond de 8/9 maanden gingen we bij vrienden op bezoek (toevallig dezelfde als op het filmpje) en de hond van de buurman stond buiten, een grote (kwijlbak / stinkbrokkenhond) maar verder lieve doberman. En ze gingen vechten
Dat zagen we echt niet aankomen, VL, vriend en buurman honden uit elkaar getrokken, ervan uitgegaan dat het kwam omdat we op de galerij stonden. Even laten afkoelen en buurman vraagt ineens 'ben je zwanger?' Hun hond werd namelijk agressief toen buurvrouw zwanger was
Buiten op het grasveld even wat dingen uitgeprobeerd en wij tot de conclusie gekomen dat Appie (de doberman) te dicht bij mij kwam en Jacy mij als vriendinnetje/bezit zag..
Wat er daarna gebeurde weet ik niet meer, maar ik kan me talloze momenten herinneren waarin Jacy aangevallen werd. We zagen wel het één en ander, maar konden niet alles voorkomen.. We waren echt te onwetend en kregen helaas weinig hulp vanuit de hondenschool...
Als we samen liepen hadden we een strategie dat ik voor Jacy ging en VL de andere hond blokte.. Dat leidde vaak tot discussies want wij moesten maar oprotten als we niet wilde dat onze hond met andere honden contact maakte.. We hebben echt veel geprobeerd. Wat hielp was Jacy een bal voor zijn neus houden of de hele wandeling met speeltjes bezig zijn, dan ging het goed.. Dit hebben we lang volgehouden, maar op een gegeven moment was het over.
Jacy was anderhalf, en het was nu gewoon tijd dat hij naar ons leerde luisteren, zonder bal/speeltje. Dit was ook zo'n beetje het moment dat we stopten met de hondenschool, Jacy vond het niet leuk meer.. Het laatste examen is iets dat ik niet snel vergeet.. Helaas hebben we nooit een 'gezellig' groepje gehad op de hondenschool. Kan de school niets aan doen, maar so be it. Bij de laatste cursus zat Jacy met 2 andere Border Collies, waarvan 1 de eigenaar van de hondenschool was. Zij had voor na het examen koffie en wat lekkers geregeld en iedereen was geslaagd, heppie-de-peppie, gezellig btj praten, wie ging wat doen, één agility, wij wisten het nog niet goed enzow... Roept er ineens, vanaf de andere kant van het veld iemand 'he, stop, kom hier' en vliegt er een Cattle dog recht op Jacy af, en Jacy schreeuwt het uit. Jacy zat aan de lijn en 2 á 3 trainers krijgen de hond niet te pakken. Ze roepen naar mij 'laat die riem los', wat ik natuurlijk opvolg, gevolg: Groter gevecht want Jacy vecht terug.
Helaas hadden deze trainers (HONDENTRAINERS VERDORIE!!!!!) geen ervaring om 2 vechtende honden te pakken te krijgen, geen advies over 'wat nu?', helemaal niets.. Erg jammer want er zitten leuke mensen op die school, alleen wat meer ervaring/advies was op dat moment (en op al die andere momenten dat ik er om vroeg) heeeeel gewenst geweest.
Met 1 jaar en 8 maanden (Ofzoiets) zijn we met Jacy bij de schapen gestart. Mensen die weten wat Border collies zijn, toch? Jacy kwam met ons de eerste keer het veld op met een zeer dominante air, staart hoog, trekkend. Hij werd meteen als 'macho' bestempeld en mocht zijn gang gaan tegen de baas daar (een 10 jaar oude knuffelreu). Ze hebben 30 seconden of meer tegenover elkaar gestaan (wat op zo'n moment lang is) en staan staren en grommen. Uiteindelijk greep er toch een trainer in, omdat hij het gek vond dat Jacy niet aftaaide...
We zijn op advies van deze mensen strenger geworden, het hielp wel, maar stiekem had ik toch een bal in mijn zak omdat ik het fijn vind om controle te houden.
Er waren wel wat aanvaringen (ik ben echt ergens de tel kwijt geraakt) maar we wisten niet beter en dachten echt dat het wel meeviel..
Tot maart 2014, bijna 2 jaar. Ik liep met een vriend en Jacy, er liep iemand met een deense dog en Jacy, echt Jacy viel aan. De vriend waar ik mee was durfde (vrijwilliger dierenambulance) de deense dog te pakken en ik had Jacy. Ik heb gejankt, ontroostbaar..... De volgende dag heb ik jankend de gedragstherapeut gebeld en ze kwam dezelfde week nog langs..
Ze belde aan, ik deed open en ze liep net weg.. Ze dacht bij het verkeerde huis te zijn, want hier waren toch geen honden? Ze had er geen gehoord... Die zat netjes op de mat bij de achterdeur (ons huis is niet zo groot ) op zijn snoepje te wachten. Want bel=op de mat gaan zitten=snoepje krijgen 
Ze vond hem een geweldig beestje, we zijn gaan wandelen en ze liet me dingen zien... Zo liet ze een reactie van Jacy zien op een hond van wel 40 meter afstand Ik schrok me kapot, ik kreeg medelijden met mijn arme schat, ik wist het niet, ik wist echt niet dat hij ZO bang was voor honden.. Echt niet.. En daar heb ik nog spijt van..
We gingen een speciale les bij haar volgen, verschrikkelijk vond ik het.. Het was saai en we deden (bijna) nooit iets nieuws.. Maar het hielp.. Jacy vond de honden op de training bij haar niet meer eng (ze kwamen toch noooit in contact met elkaar). Het ging beter, we gingen 3 maanden lang om de week naar gedragstherapie of 'sociale wandeling' en het werd echt beter. Tot Jacy door een Turkse Herder werd aangevallen
Ik snapte echt niet wat ik fout deed, waarom? Ik wist het echt niet meer.. Contact opgenomen met gedragstherapeut en zij adviseerde rust, 3 dagen geen contact met ander honden en hormonen laten herstellen. We waren zo dichtbij, dit was echt een enorme slag in mijn gezicht en zelfvertrouwen.. Tot ik een tijdje later op dezelfde plek 2 vrouwen met labradors tegenkwam. Ik lijnde Jacy meteen aan 'hoeft niet hoor, ze doen niets' en ik zei dat mijn hond wel wat deed en hier recent nog was aangevallen 'toch niet die buitenlandse meneer met die enorm grote hond he?' eeeh, ja dus 'o verschrikkelijk.. Ja, beestje kan er niets aan doen maar het is echt een monster.. Als pup ging het wel, maar nou is hij 1 en slaat die meneer zijn hond en iedereen moet maar oprotten volgens hem'....
Ik kreeg weer vertrouwen in mijzelf, en in mijn hondje.. Tot na de zomer werkte ik met Jacy en in september bouwden we de gedragstherapie af naar 1x per maand. Bij de schapen zette de trainers voor mij (voor iedereen, maar het helpt mij het meest) paaltjes in de grond waar de honden aan vastgemaakt konden worden zodat niet iedereen bij de koffietafel met hond stond. Jacy heeft zijn 'eigen' paal, de verst wegge
In oktober stopten we met gedragstherapie, het ging nog niet helemaal goed, maar we hadden niet het idee nog veel te leren.. We stopten op vrijdag, op dinsdag werd Jacy weer aangevallen.. Deze hond rende dwars door een roedel andere honden heen om bij Jacy te komen.. Ik heb mijn armen om mijn hond geslagen en anderen hebben de labrador van hem afgetrokken.. Ik werd bij de eerste hulp (20 meter van het incident) weggestuurd en ging naar de huisarts.. Daar kwamen alle emoties eruit, de moeite, de training, de tijd, alles.. Zou ik mijn hond ooit nog happy los kunnen laten? Mijn hond, waarvan zelfs een gediplomeerd gedragstherapeut zei dat hij prachtig was opgevoed, zijn leven aan de lijn omdat wij hem niet kunnen beschermen tegen honden?
De mensen die bij het incident waren, bedoelen het allemaal lief, ze bleven aandringen om te helpen, maar ik had het liefst rust.. Rust voor mij en rust voor mijn mannetje, hij houdt niet van honden, hij houdt van mij.. En van zijn baasje, maar niet van honden..
En het werd beter..
Zomaar, ineens... Alleen als er heeeeel veel ruimte was, zoals op de Rozendaalse hei
Met het opzeggen met de gedragstherapie zijn Jacy en ik gestart met sport&spel, een speciale klas voor 'moeilijke' hondjes. Het is echt geweldig! De trainster is ook gedragstherapeut en adviseert ook tijdens training BAT.
Jacy weet precies hoe hij met honden om moet gaan, dat heeft hij netjes tijdens de sociale wandelingen geleerd.. Uitvoering is vaak nog wat lastig, want jongens doen nou eenmaal voor ze denken
En als je een trainingsveld vol honden hebt, dan wordt je boos-boos
Om vervolgens tot de conclusie te komen dat het allemaal teefjes zijn en je ze het liefst allemaal gedag wil gaan zeggen 
De laatste maanden schiet Jacy ineens vooruit.. Zoals vorige week, toen hij in de bosjes aan de andere kant van het grasveld ging liggen zodat meneer met hyperactief-klein-hondje-aan-de-flexlijn door konden lopen zonder dat het hondje bij hem kwam. Of van het weekend, toen hij met zijn vriendinnetje aan het spelen was en er een hond op 4 meter afstand van hem vol in de (wurg)ketting hing om hem aan te vallen...
Wij zijn nog steeds meesters in blokken.. Vorig weekend kwam er een leonberger op Jacy af, nog voor hond op hem afkwam zat hij al aan de lijn en stonden wij rond hem. Leonberger rende wat rondjes, werd door baasje gepakt en wij bleven even staan. Vlak daarna doken er 2 á 3 herders (met van die pinnenwurgkettingen) op de Leonberger met gillend viswijf derachter die ze weet ik veel wat aan zou doen als ze nu niet kwamen..
Kortom: Wij zijn blij met ons mannetje, hij is niet agressief, onvriendelijk, vals of dominant. Hij houdt gewoon van ons en daar past geen hond bij. En als je niet zorgt dat je afstand houdt, dan stoppen wij een bal in Jacy's bek en mag hij rustig tussen onze benen naar alle honden grommen die het lef hebben om te dichtbij te komen.. En als ze nog 1 stap dichterbij zetten, krijgen ze te maken met mijn schoenzool...
Ojah, ennuh... Geen hond meer bijpassen....
Maar wel ooit een puppy
Jacy is ons eerste hondje, wij dachten allebei flink ervaring te hebben met honden (bij ouders) maar voor ons allebei is Jacy onze eerste. Ik wilde geen border, bang dat ik het niet aankon, VL wilde wel, dus toch maar een pupje.. En wat was hij liewf!! En wat was hij slim!! En wat was hij schattig!!
Jacy's socialisatie was 1 groot feest! De kermis, de markt, terrastraining (Met weggaan van beide baasjes), puppy- en jongehondencursus, wat later bladblazers. Hij deed alles in 1 woord, geweldig!
Puppy-Jacy was dol op zijn bench en ging graaaaaaaaag mee op visite! Alles was leuk-leuk, niets was te veel of te spannend voor hem...... Niets? Achteraf gezien wel..
Onderstaand filmpje is bij vrienden gemaakt, ik ben dat kreng dat geleerd heeft dat puppies MOETEN socialiseren met andere honden en Jacy terugstuurt..
Geen excuus, enkel dat ik serieus dacht dat ik op dat moment met de kennis die ik toen had de beste keuze maakte..
Okeej, Jacy vond hondjes niet leuk, sommigen wel, maar niet alle. De hond van mijn ouders vond hij niks (ik eigenlijk ook niet, maargoed). Daar was Jacy al vanaf een halfjaar / 8 maanden niet meer welkom.
Rond de 8/9 maanden gingen we bij vrienden op bezoek (toevallig dezelfde als op het filmpje) en de hond van de buurman stond buiten, een grote (kwijlbak / stinkbrokkenhond) maar verder lieve doberman. En ze gingen vechten
Dat zagen we echt niet aankomen, VL, vriend en buurman honden uit elkaar getrokken, ervan uitgegaan dat het kwam omdat we op de galerij stonden. Even laten afkoelen en buurman vraagt ineens 'ben je zwanger?' Hun hond werd namelijk agressief toen buurvrouw zwanger was
Buiten op het grasveld even wat dingen uitgeprobeerd en wij tot de conclusie gekomen dat Appie (de doberman) te dicht bij mij kwam en Jacy mij als vriendinnetje/bezit zag..
Wat er daarna gebeurde weet ik niet meer, maar ik kan me talloze momenten herinneren waarin Jacy aangevallen werd. We zagen wel het één en ander, maar konden niet alles voorkomen.. We waren echt te onwetend en kregen helaas weinig hulp vanuit de hondenschool...
Als we samen liepen hadden we een strategie dat ik voor Jacy ging en VL de andere hond blokte.. Dat leidde vaak tot discussies want wij moesten maar oprotten als we niet wilde dat onze hond met andere honden contact maakte.. We hebben echt veel geprobeerd. Wat hielp was Jacy een bal voor zijn neus houden of de hele wandeling met speeltjes bezig zijn, dan ging het goed.. Dit hebben we lang volgehouden, maar op een gegeven moment was het over.
Jacy was anderhalf, en het was nu gewoon tijd dat hij naar ons leerde luisteren, zonder bal/speeltje. Dit was ook zo'n beetje het moment dat we stopten met de hondenschool, Jacy vond het niet leuk meer.. Het laatste examen is iets dat ik niet snel vergeet.. Helaas hebben we nooit een 'gezellig' groepje gehad op de hondenschool. Kan de school niets aan doen, maar so be it. Bij de laatste cursus zat Jacy met 2 andere Border Collies, waarvan 1 de eigenaar van de hondenschool was. Zij had voor na het examen koffie en wat lekkers geregeld en iedereen was geslaagd, heppie-de-peppie, gezellig btj praten, wie ging wat doen, één agility, wij wisten het nog niet goed enzow... Roept er ineens, vanaf de andere kant van het veld iemand 'he, stop, kom hier' en vliegt er een Cattle dog recht op Jacy af, en Jacy schreeuwt het uit.
Jacy zat aan de lijn en 2 á 3 trainers krijgen de hond niet te pakken. Ze roepen naar mij 'laat die riem los', wat ik natuurlijk opvolg, gevolg: Groter gevecht want Jacy vecht terug. Helaas hadden deze trainers (HONDENTRAINERS VERDORIE!!!!!) geen ervaring om 2 vechtende honden te pakken te krijgen, geen advies over 'wat nu?', helemaal niets.. Erg jammer want er zitten leuke mensen op die school, alleen wat meer ervaring/advies was op dat moment (en op al die andere momenten dat ik er om vroeg) heeeeel gewenst geweest.
Met 1 jaar en 8 maanden (Ofzoiets) zijn we met Jacy bij de schapen gestart. Mensen die weten wat Border collies zijn, toch? Jacy kwam met ons de eerste keer het veld op met een zeer dominante air, staart hoog, trekkend. Hij werd meteen als 'macho' bestempeld en mocht zijn gang gaan tegen de baas daar (een 10 jaar oude knuffelreu). Ze hebben 30 seconden of meer tegenover elkaar gestaan (wat op zo'n moment lang is) en staan staren en grommen. Uiteindelijk greep er toch een trainer in, omdat hij het gek vond dat Jacy niet aftaaide...
We zijn op advies van deze mensen strenger geworden, het hielp wel, maar stiekem had ik toch een bal in mijn zak omdat ik het fijn vind om controle te houden.
Er waren wel wat aanvaringen (ik ben echt ergens de tel kwijt geraakt) maar we wisten niet beter en dachten echt dat het wel meeviel..
Tot maart 2014, bijna 2 jaar. Ik liep met een vriend en Jacy, er liep iemand met een deense dog en Jacy, echt Jacy viel aan. De vriend waar ik mee was durfde (vrijwilliger dierenambulance) de deense dog te pakken en ik had Jacy. Ik heb gejankt, ontroostbaar..... De volgende dag heb ik jankend de gedragstherapeut gebeld en ze kwam dezelfde week nog langs..
Ze belde aan, ik deed open en ze liep net weg.. Ze dacht bij het verkeerde huis te zijn, want hier waren toch geen honden? Ze had er geen gehoord... Die zat netjes op de mat bij de achterdeur (ons huis is niet zo groot
) op zijn snoepje te wachten. Want bel=op de mat gaan zitten=snoepje krijgen Ze vond hem een geweldig beestje, we zijn gaan wandelen en ze liet me dingen zien... Zo liet ze een reactie van Jacy zien op een hond van wel 40 meter afstand
Ik schrok me kapot, ik kreeg medelijden met mijn arme schat, ik wist het niet, ik wist echt niet dat hij ZO bang was voor honden.. Echt niet.. En daar heb ik nog spijt van..We gingen een speciale les bij haar volgen, verschrikkelijk vond ik het.. Het was saai en we deden (bijna) nooit iets nieuws.. Maar het hielp.. Jacy vond de honden op de training bij haar niet meer eng (ze kwamen toch noooit in contact met elkaar). Het ging beter, we gingen 3 maanden lang om de week naar gedragstherapie of 'sociale wandeling' en het werd echt beter. Tot Jacy door een Turkse Herder werd aangevallen
Ik snapte echt niet wat ik fout deed, waarom? Ik wist het echt niet meer.. Contact opgenomen met gedragstherapeut en zij adviseerde rust, 3 dagen geen contact met ander honden en hormonen laten herstellen. We waren zo dichtbij, dit was echt een enorme slag in mijn gezicht en zelfvertrouwen.. Tot ik een tijdje later op dezelfde plek 2 vrouwen met labradors tegenkwam. Ik lijnde Jacy meteen aan 'hoeft niet hoor, ze doen niets' en ik zei dat mijn hond wel wat deed en hier recent nog was aangevallen 'toch niet die buitenlandse meneer met die enorm grote hond he?' eeeh, ja dus 'o verschrikkelijk.. Ja, beestje kan er niets aan doen maar het is echt een monster.. Als pup ging het wel, maar nou is hij 1 en slaat die meneer zijn hond en iedereen moet maar oprotten volgens hem'....
Ik kreeg weer vertrouwen in mijzelf, en in mijn hondje.. Tot na de zomer werkte ik met Jacy en in september bouwden we de gedragstherapie af naar 1x per maand. Bij de schapen zette de trainers voor mij (voor iedereen, maar het helpt mij het meest) paaltjes in de grond waar de honden aan vastgemaakt konden worden zodat niet iedereen bij de koffietafel met hond stond. Jacy heeft zijn 'eigen' paal, de verst wegge
In oktober stopten we met gedragstherapie, het ging nog niet helemaal goed, maar we hadden niet het idee nog veel te leren.. We stopten op vrijdag, op dinsdag werd Jacy weer aangevallen.. Deze hond rende dwars door een roedel andere honden heen om bij Jacy te komen.. Ik heb mijn armen om mijn hond geslagen en anderen hebben de labrador van hem afgetrokken.. Ik werd bij de eerste hulp (20 meter van het incident) weggestuurd en ging naar de huisarts.. Daar kwamen alle emoties eruit, de moeite, de training, de tijd, alles.. Zou ik mijn hond ooit nog happy los kunnen laten? Mijn hond, waarvan zelfs een gediplomeerd gedragstherapeut zei dat hij prachtig was opgevoed, zijn leven aan de lijn omdat wij hem niet kunnen beschermen tegen honden?
De mensen die bij het incident waren, bedoelen het allemaal lief, ze bleven aandringen om te helpen, maar ik had het liefst rust.. Rust voor mij en rust voor mijn mannetje, hij houdt niet van honden, hij houdt van mij.. En van zijn baasje, maar niet van honden..
En het werd beter..
Zomaar, ineens... Alleen als er heeeeel veel ruimte was, zoals op de Rozendaalse hei
Met het opzeggen met de gedragstherapie zijn Jacy en ik gestart met sport&spel, een speciale klas voor 'moeilijke' hondjes. Het is echt geweldig! De trainster is ook gedragstherapeut en adviseert ook tijdens training BAT.
Jacy weet precies hoe hij met honden om moet gaan, dat heeft hij netjes tijdens de sociale wandelingen geleerd.. Uitvoering is vaak nog wat lastig, want jongens doen nou eenmaal voor ze denken
En als je een trainingsveld vol honden hebt, dan wordt je boos-boos
Om vervolgens tot de conclusie te komen dat het allemaal teefjes zijn en je ze het liefst allemaal gedag wil gaan zeggen De laatste maanden schiet Jacy ineens vooruit.. Zoals vorige week, toen hij in de bosjes aan de andere kant van het grasveld ging liggen zodat meneer met hyperactief-klein-hondje-aan-de-flexlijn door konden lopen zonder dat het hondje bij hem kwam. Of van het weekend, toen hij met zijn vriendinnetje aan het spelen was en er een hond op 4 meter afstand van hem vol in de (wurg)ketting hing om hem aan te vallen...
Wij zijn nog steeds meesters in blokken.. Vorig weekend kwam er een leonberger op Jacy af, nog voor hond op hem afkwam zat hij al aan de lijn en stonden wij rond hem. Leonberger rende wat rondjes, werd door baasje gepakt en wij bleven even staan. Vlak daarna doken er 2 á 3 herders (met van die pinnenwurgkettingen) op de Leonberger met gillend viswijf derachter die ze weet ik veel wat aan zou doen als ze nu niet kwamen..
Kortom: Wij zijn blij met ons mannetje, hij is niet agressief, onvriendelijk, vals of dominant. Hij houdt gewoon van ons en daar past geen hond bij. En als je niet zorgt dat je afstand houdt, dan stoppen wij een bal in Jacy's bek en mag hij rustig tussen onze benen naar alle honden grommen die het lef hebben om te dichtbij te komen.. En als ze nog 1 stap dichterbij zetten, krijgen ze te maken met mijn schoenzool...
Ojah, ennuh... Geen hond meer bijpassen....
Maar wel ooit een puppy
