Barfplaats.nl

Hoe diep kan je hond en op haar letten nog in je zitten ......

Ik betrapte mezelf er vandaag weer eens op . Buitendeur open natuurlijk , en na het stofzuigen had ik zoiets van ... oh het begint heet te worden in de tuin
Waar is Noa ? Oh nee , ik hoef niet meer op te letten .

Noa mocht in de ochtend wel altijd in de tuin , dan was het voor haar nog dragelijk
Ze werd op een gegeven moment zo oud , ze voelde dus zelf niet meer wanneer het te warm werd
Ik moest haar dus om die reden scherp in de gaten houden .... het plofte neer , viel in slaap ..... en stond zelf dus niet meer op

....
Blijft bijzonder, zulke momentjes... Wordt Noa in elk geval niet vergeten

Dat zijn de pijnlijke momenten. Hier komt dat ook met tijd en wijle voor. Vaak ook de herinnering dat Boris wel mee kon waar Jones dat niet kan. Sterkte met het gemis.

Lil schreef:Dat zijn de pijnlijke momenten. Hier komt dat ook met tijd en wijle voor. Vaak ook de herinnering dat Boris wel mee kon waar Jones dat niet kan. Sterkte met het gemis.

Ja , dat zijn weer van die momenten ... dan kan de deur weer open ....
Nieuw seizoen ......
Ik had het toen met Milo ook , die is in Dec overleden . Toen werd het voorjaar , en opa ging dan altijd bij de hazelnootboom zitten
Hij was gek op het zonnetje , en dan keek ik in die richting ..... oh nee , hij zit er niet meer . dat was in het begin ook erg wennen
Zo hebben we in het bos waar we komen een pad , daar lieten we Noa altijd even lopen
Dat pad heet nu ons Opoepad , en die blijft erin . Dan zeggen we , kom laten we richting het Opoepad gaan

Zo herkenbaar.
Dat zal nog wel een tijdje zo zijn.
Het herinnert je wel aan je fijne meid , en daarna komt het gemis weer...

Sterkte.

De fijne herinneringen aan Noa en Milo zullen je nooit worden afgenomen! Die zijn blijvend.

Heel herkenbaar; hier wordt Harry zelfs soms per ongeluk Brutus genoemd. Hij lijkt er totaal niet op, maar toch. Vorige week zelfs vrienden van ons. Vriendinnetje werd er rood van dat ze Harry Brutus noemde [emoji6]

Aan de ene kant maakt het dat je ze extra mist op dat moment, aan de andere kant, het maakt ook dat ze niet vergeten worden....

Heel herkenbaar.

Zo herkenbaar!
Saskia