Barfplaats.nl

Wij geven Oscar vrij veel keuzevrijheid. Deels omdat dat goed is voor zijn zelfvertrouwen en angstgedrag, deels omdat hij zijn lijf het beste voelt en deels omdat ie inmiddels het ook dik verdiend heeft.

Wandelen is zoiets waarin hij keuze vrijheid heeft. We hebben heel beperkte mogelijkheden, we moeten links de straat uit (want rechts wonen inmiddels 4 enge honden in ons stukje straat). Dan hebben we keuze uit rondje linksom of rechtsom en beide rondjes kunnen gehalveerd worden. Het rondje rechtsom fietste ik ook nog wel eens en dan gaan we nog een stukje rechtdoor onder een tunnel door, naar een snuffel grasveld en dan weer terug.

We vinden het elke keer al heel mooi als hij duidelijk aangeeft een half rondje te willen. Meestal bestaat er geen twijfel over, dan wil hij meters voor de oversteekplaats al daarheen. Soms staat ie echt even te twijfelen, om dan een keuze te maken.
De afgelopen week koos hij al opvallend vaak voor de hele ronde. Vol energie en vrolijk. Worden wij ook altijd blij van! Maar gisteren wilde hij meer. Baas, ik wil door de tunnel! Oke, dan gaan we door de tunnel. Baas ik wil tot aan de rotonde! Prima jongen, doen we dat. Baas ik wil nu weer terug! En zo kwamen ze heel tevreden weer thuis.

Ik vind dat zó mooi! Hij is inmiddels zo goed in staat ons te vertellen wat hij wil. En hij vertrouwt er ook op dat wij dat doen. Hij leert zijn lijf steeds beter inschatten en weet dat wij hem daarin volgen. En wij weten dat ie dingen verteld omdat het zo is, niet omdat ie de baas wil spelen of niet zou willen luisteren ofzo. Dit level van samen zijn is onbetaalbaar!

Mooi is dat he!
Ooit was ik ook van de stelling "ikke baas, jij luisterd" maar dit is zoveel mooier!
Over het algemeen beslis ik waar we lopen, en beslist Tom welke ronde we daar maken en hoe lang het duurt.
Soms ook frustrerend. Pak ik me dik in met het idee om een lekkere lange wandeling te maken, rijden we 20 minuten naar een leuk stukje. Geeft ie na 10 minuten al aan dat ie naar huis wil
Nou kan ik op dat moment wel voet bij stuk houden, maar lopen met een hond die er geen zin in heeft is ook zo niks.

Als we ergens heen gaan wil Oscar in de regel wel. Dan houdt alleen fysiek hem tegen, maar we hebben allang geleerd te denken in half uurtjes ipv de tochten die we vroeger liepen. Lijkt me wel sneu ja, om op een mooie nieuwe plek te zijn en meneer heeft geen zin

Schitterend toch, hoe ver je met Oscar gekomen bent

Ik vind het heel mooi hoe jullie met hem omgaan. Een mooi voorbeeld van onderling respect ipv iemand die baas speelt.

Ik vind het mooi, die verschuiving die plaats vindt van hond en baas (waarbij de hond gewoon doet wat de baas zegt, punt) naar hond en begeleider. Waarbij ik dan een beetje week in de buik wordt van de term "begeleider" maar ik zou ook even geen betere weten. Hoe dan ook, mij bevalt dat "respect voor de hond". Ik vind dat we vroeger bijna allemaal eigenlijk heel respectloos met onze honden omgingen (en sommige nog steeds).

De ultieme vorm van samenwerken. Je weet natuurlijk wel hoe ik er over denk, ik vind het zo knap wat jullie samen bereikt hebben. Wat heb je er hard voor gewerkt, alles voor je mooie vent om maar een fijne tijd te hebben.
Al is het voor jullie zelf niet altijd makkelijk om een zieke hond in huis te hebben, je doet het allemaal toch maar weer. Hij kon zich geen betere baasjes wensen.

Nou genoeg geslijm.. Oscar geef je baasjes maar een dikke zoen. En houd op met die rare fratsen die je vrouwtje laatst op de app naar me stuurde. Dat is natuurlijk geen manier om ze te bedanken.

Geweldig Karin, Oscar is a lucky dog!!!

En door die keuzevrijheid mis ik Joep nog meer.., want nu heb ik weer keuzevrijheid.... En da's best lastig, zelf keuzes maken. Loop dikwijls maar een heel klein eindje om me ineens te realiseren dat dat niet meer nodig is. Joris vindt namelijk alles geweldig of het nou 1 km of 15 is.....

Oh, wat mooi!
Je wordt zo echt een team he, rekening houden met elkaar, zodat het voor beide aangenaam is!
Fijn zeg!
Zeker als Oscar niet altijd even ver kan en nu aan kan geven wat hij wel en niet aan kan op dat moment.

Klein voorbeeldje om jou ervaring te 'ondersteunen'.
Bandit is wat onzeker naar andere honden. Op de terugweg naar huis liep er een hondje wat enorm naar Bandit tekeer ging. Bandit sloeg linksaf, zodat we niet vlak langs dat hondje hoefde. (we hadden daar rechtdoor gemoeten)
Ik ben hem meteen gevolgd.
Hierdoor had Bandit geen stress en bleef alles vredig en rustig.

Ik wens je nog heel veel plezier en vooral fijne wandelingen met Oscar!!!!

Hylos schreef:De ultieme vorm van samenwerken. Je weet natuurlijk wel hoe ik er over denk, ik vind het zo knap wat jullie samen bereikt hebben. Wat heb je er hard voor gewerkt, alles voor je mooie vent om maar een fijne tijd te hebben.
Al is het voor jullie zelf niet altijd makkelijk om een zieke hond in huis te hebben, je doet het allemaal toch maar weer. Hij kon zich geen betere baasjes wensen.

Nou genoeg geslijm.. Oscar geef je baasjes maar een dikke zoen. En houd op met die rare fratsen die je vrouwtje laatst op de app naar me stuurde. Dat is natuurlijk geen manier om ze te bedanken.

Je bent een schat Ik plaats de foto wel even in het klaagtopic, voordat mensen denken dat het hier paradijselijk is met Oscar

Lizzy schreef:Ik vind het mooi, die verschuiving die plaats vindt van hond en baas (waarbij de hond gewoon doet wat de baas zegt, punt) naar hond en begeleider. Waarbij ik dan een beetje week in de buik wordt van de term "begeleider" maar ik zou ook even geen betere weten. Hoe dan ook, mij bevalt dat "respect voor de hond". Ik vind dat we vroeger bijna allemaal eigenlijk heel respectloos met onze honden omgingen (en sommige nog steeds).

Ja dat vind ik ook. En ik word daar ook altijd zo verdrietig van. Ik ben bij het belgen forum vertrokken, omdat daar "hij mot maar gewoon even luisteren bij de dierenarts" ondoordringbaar bleek. Totaal geen begrip of respect voor het gevoelsleven van de hond. Hij moet maar, heeft niets te willen. Ik kan daar niet meer tegen.

Des te fijner is het om niet alleen zelf vanuit het respect voor je hond te leven, maar ook te zien hoe mooi dat is. Hoe groot dat groeit en hoe diep dat gaat. En hoe wederzijds dat ook is. Er is geen wetenschapper die mij iets hoeft te vertellen over de emoties van een hond, het voelen is zoveel mooier.

Nou ja, oké, voordat we te zweverig worden, het is ook altijd weer leuk om te zien hoe het wederzijdse respect eindigt in een dreun met de voorpoten omdat je door moet blijven aaien .

Het is zo'n verrijking voor jezelf ook om op zo'n manier met je hond om te gaan. Ilan mag ook vaak kiezen en dat doet ons allebei goed. Er is hier in de buurt een klein bos waar hij met het ene pad altijd moeite had dus we kiezen nu altijd een andere route en dan is het wel leuk.
Voor mij een hele kleine aanpassing en zo veel fijner voor je band.

Maar ook ik heb er even over gedaan voor ik zover was. Misschien de ervaring of dat je zelf ouder wordt en meer inzicht krijgt? Zo leer je ook bij elke hond weer wat nieuws en groei je zelf ook weer verder.

Als ik naar B zou luisteren zou ze erg weinig lopen

MarijeEnBoomer schreef:Als ik naar B zou luisteren zou ze erg weinig lopen

Als ik naar Nelson zou luisteren kan ik halverwege niet meer lopen gok ik. Die vind het niet snel ver genoeg. Maar hij mag wel kiezen hoe lang hij ergens wil snuffen, en hij mag ook kiezen of hij in het water wil of niet, dat soort kleine dingen.

Ik vind het heerlijk om je hond te zien als maatje, als "partner" en niet als iets waarover je nu altijd de baas moet spelen. Toen wij onze eerste hond kregen was de dominantietheorie nog helemaal hip en wij hielden ons keurig aan het boekje. Nu met Nelson gaat alles anders en o wat is dat fijn. De band met de hond is zoveel echter.

Mooi hoor dat dat zo mooi werkt met Oscar.

Hier bepaal ik toch wel. Is ook nodig. Fozzy zou anders hele dag wandelen wat ie fysiek ook niet kan. Maci is meer een hond van ' zeg het maar mama'. Op een kruispunt wacht ie altijd op mijn aanwijzing welke kant. En Kaio is gewoon nog jong in zijn koppie en nog steeds eigenwijs dus die gaat door totdat ie neerstort en vervolgens moeten we minimaal een uur wachten ( been there done that), dus ja die moet ik echt zelf beschermen.
Maar ze mogen hier wel.kiezen of ze binnen of buiten slapen

Ik ben de laatste tijd veel aan het lezen over dit ´nieuwe opvoeden´ om het maar even zo te noemen. En het sluit uit zo aan bij mijn eigen gevoel. Het is wel een verademing. En schuldgevoel over hoe ik mijn eerste hond heb ´opgevoed´ (lees: gedwongen te doen wat ik wilde dat hij deed).

Omdat Raul wat probleemgedrag vertoont tov andere honden ben ik dit ook veel meer aan het toepassen en hij is dan veel relaxter.
Omdat ik met 4 honden loop, die allemaal zo hun eigen ideeën hebben, kan niet iedereen zijn zin krijgen. En een 5 meterlijn gaat ook niet. Maar met een 2 meter lijn kom je ook best een eind heb ik gemerkt. Ik laat voornamelijk Raul de route bepalen (omdat hij dat het hardste nodig heeft, die controle) totdat ik zie dat Nuria de weg naar huis aangeeft, dan krijgt zij voorrang vanwege pijnlijke botjes.

Ik krijg wel echt heel veel zin om weer eens een keer een pup erbij te nemen en het vanaf de eerste dag ´goed´ te doen en dan eens zien wat voor hond dat oplevert! *dream on*

@Kaela : chapeau voor jullie en voor Oscar