Één jaar geleden: Pakjesavond in Wonderland
Geplaatst: di 13 dec 2016, 21:17
Eén jaar geleden. Pakjesavond, een pakjesavond die we nooit zullen vergeten; de rit begon al 5 december vlak na middernacht op weg naar Wonderland, tegen de middag gastvrij ontvangen, een heerlijke wandeling gehad in Wonderland, met Viktoria (de eigenaresse) en vriendin, met de papa van Noémie en natuurlijk ook Noémie en Bambi. Daarna gezamenlijk eten en de fokker leren kennen en mama van Noémie en zusje van Noémie en nog meer andere shelties. Een gezellig samenzijn. Samen eten en er werd een Schocolade Kuchen gebakken. Het leek wel pakjesavond. Verwend met allemaal cadeautjes va van de fokker, maar ook meegekregen bij 'Noémie, een benchje, dekentjes, speeltjes, alles wat van Noémie was kreeg ze mee. Eén dejavu moment, beelden die ik al had gezien, het voelde bekend, nu wist ik het zeker, hier moest ik zijn. Dit was een boodchap! We zijn op tijd naar bed gegaan, moe van de lange reis van 16 uur, de volgende morgen nog even een gezamenlijk ontbijtje, wandeling en toen was het afscheid. Een moeilijk moment, samen huilen voor het vertrek, wat was dat moeilijk, een sheltie overnemen van de eigenaar zelf, niet alleen voor de eigenaar maar ook voor mij, weet niet of ik dat ooit weer zal kunnen. Noémie kwam ons gezinnetje versterken.
Het was een geweldig weekend, met een lach en een traan. Noémie die daar niet gelukkig was, haar energie niet kwijt kon. Ging met ons mee naar huis. Noémie had daar niet de ruimte, ze was rusteloos. Noémie moest bewegen, dingen ondernemen om haar innerlijke rust weer te vinden. We konden alleen maar hopen dat we haar dit konden geven..
Onderweg (zo'n 14 uur) zat Noémie in haar benchje. En bij het uitlaten liep ze met de staart omhoog. Vlees was ze al gewend, dus eten ging er in als koek! Haar staart bleef hoog. Het was alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat ze met ons meeging. Thuisgekomen stapten we allemaal uit de auto. Als laatste Noémie, waar Isabella bij stond. Onderweg had Isabella Noémie ook wel gezien, samen gelopen. Maar nu, nu zag je een schokje door Isabella heen gaan, Mieters, jij hier? Wauw! Vanaf moment 1 waren ze dikke vriendinnetjes.
In het begin heb ik wel eens getwijfeld of ik er goed aan had gedaan haar te adopteren. Noémie had 4 middelvingers, roepen had geen nut, je kon geen contact krijgen, zoveel indrukken, een grote tuin, de vrijheid, Noémie wilde alleen maar rennen, vogels spotten. Noémie was losgeslagen. Je moest haar vangen als ze binnen moest komen. De eerste maanden in de tuin aan de lijn uitgelaten, eerst aan een kort lijntje, naarmate ze beter ging luisteren aan de lange uitrollijn. Water was een ding voor haar, een dikke modderplas onderweg tegenkomen en ze dook erin. En kwam er als een varkentje weer uit. Het benchje hadden we niet zomaar meegekregen, Noémie was een acrobaat in de auto. Op de hoedenplank, over de rugleuningen rennen, vliegen door de auto, in je nek kruipen. En nu, kan ze al korte stukjes, heel rustig en bedaard alleen om zich heen kijken, geen acrobaat meer en geen avonturier. Het heeft heel veel tijd en energie gekost, maar Noémie is nu een rustige sheltie, die af en toe nog even totaal "Noémie" is. Dan is ze eventjes dolletjes.
In huis deed ze niets anders dan van de deur naar het raam te lopen, ijsberen, blaffen, ze sprong in de vensterbanken, ik heb werkelijk nog nooit eerder meegemaakt dat ik een sheltie uit de vensterbank zag vallen van een meter hoog. Ze trok plakfolie voor het raam weg om zo maar beter vogels te kunnen spotten bij de buren op het dak.
De oostenrijkse waterrat!
En de oostenrijkse vogelspotter! 
Noémie sprong elke keer omhoog en hapte op alles wat je in je handen hebt. Met als gevolg dat we allebei binnen een week bij de HA zaten voor een injectie voor een bijtwond. Noémie was onstuimig en onberekenbaar. Noémie eet alles, echt alles, plastic, mandjes, tot aan kleding! Naarmate ze langer bij ons was, werd ze rustiger, we doen veel met haar, ze heeft veel vriendinnetjes waar ze ook mee kan spelen. En je merkt nu dat ze steeds meer "hond" wordt en niet meer een eenling is, ze speelt binnen veel met de dames, ook onder de wandeling. Buiten in de tuin is ze vaak nog bezig met vogeltjes en water spotten. Dingen eten die niet eetbaar zijn doet ze niet meer. Wat ze nog wel leuk vind is als je een plastic zak met brood hebt, daar springt ze nog wel naar omhoog en hapt, en als ze een broodje kan pakken, dan doet ze het.
Isabella had het er maar zwaar mee! Een nieuw huisgenootje, die sneller waren als de bejaarde dames (veel sneller)
Ook Noémie geregeld uitgeteld!
Met zijn allen toen Prudence er nog wasWe hebben veel bereikt, maar we zijn er nog niet, er moet nog steeds hard gewerkt worden. Indrukken van vogels en water zijn nog steeds een dingetje. Maar niet meer zo'n groot ding als een jaar geleden. Als ze in de tuin is roepen we haar, en als we bijna binnen zijn schiet ze ons voorbij naar binnen. We hoeven niet meer te wachten. We hopen nadat we allebei weer zelf mobiel zijn een sport met haar en de anderen te kunnen gaan beoefenen.
Noémie de alleseter, eet van Plastic tot aan benches!
Bij Noémie hebben we veel vrienden erbij gekregen. Het voelt een beetje als Familie. We zijn ook erg in de watten gelegd door de iedereen in Oostenrijk dit jaar in September, het voelde alsof we "thuis" waren. Eén grote familie! Het was een vakantie om niet te vergeten.
Met dank aan de oude eigenaar dat wij uitgekozen zijn om voor dit geweldige sheltiemeisje mochten gaan zorgen. Het is hard werken, ze is zo veranderd en hebben zo'n leuk sheltiemeisje aan haar en soms is ze gewoon even "Noémie!"
Noémie gewoon even Noémie
