Over KPN, bierbuiken en kruipruimtes…3e bedrijf op pag 2.
Geplaatst: wo 14 dec 2016, 20:02
Ik had er al een klein stukje over geschreven in het klaagtopic, maar het verhaal is echt te leuk om zo kort over te vertellen. Waar gebeurd ook nog! Het is hier een soort cabaret show in meerdere bedrijven gaande. Vandaag het eerste en tweede bedrijf, morgen het vervolg.. Ga er even rustig voor zitten en pak iets te drinken voordat je begint te lezen zou ik zeggen.
Inleiding:
Ik ben bezig over te stappen naar een andere provider voor internet en tv. Dat wordt vrijdagochtend geinstalleerd, maar eerst moet de binnenkomende telefoonlijn even getest worden (zeiden ze). 1e afspraak gemaakt voor vanmiddag 14:00 uur. Vrijdagochtend komt dan een monteur alles plaatsen en omzetten en dan kunnen we hopelijk eens zonder sotringen tv kijken.
Eerste bedrijf, doek gaat op:
Om 08:00 gaat de bel: KPN-knul voor testen lijn. Laat ik nou nog op bed liggen (vakantie hè en ze zouden immers pas om 14:00 uur komen), met naast me een zekere blauwschimmel cocker in kenmerkende posititie (op de rug, pootjes in de lucht, kop opzij en snurkend). Snel eruit om de man erbij te laten. Nou zit die aansluiting ergens in de keuken, achter het keukenblok. We kunnen er wel bij, maar daarvoor moet de besteklade even verwijderd worden. Zo gezegd zo gedaan. Zegt die knul: "Dit gaat niet, want ik moet een ander kastje plaatsen en daar is geen plek voor”. “Het is dus niet alleen testen, maar ook aanpassingen doen?” vraag ik. “Ja, de lijn moet gesplitst worden.” zegt KPN-knul. “De kabel moet vanuit de kruipruimte even losgetrokken worden en dan in de meterkast gemonteerd worden.”
Dat lijkt mij een goed plan, want dan kan daar ook de nieuwe router geplaatst worden. Kost wel €250,- maar het is even niet anders. “Ik moet even bellen met het kantoor mevrouw om een nieuwe afspraak voor u te maken, want dat wordt door een andere afdeling gedaan.” Gelukkig ook een lichtpuntje: er was nog ruimte vanmiddag. Hoera!
KPN-knul wordt bedankt voor zijn moeite en verlaat het toneel.
Doek valt, einde eerste bedrijf.
Tweede bedrijf, doek gaat op:
Om 13:00 uur gaat weer de bel: man van de KPN, keurig met een groen bedrijfsjak aan, die openhangt vanwege zijn bierbuik. Die moet de kruipruimte in. Ik maak het luikje open. Meneer Bierbuik begint moeilijk te kijken. “Dat gaat niet lukken zo.” Nee, dat zie ik ook. De opening naar de kruipruimte is maatje atleet, net als de ruimte tussen de zandlaag en de vloer in de kruipruimte en ik zie meneer Bierbuik daar echt niet soepeltjes doorheen tijgeren. “En bovendien ben ik alleen en de kruipruimte mogen we alleen in as wanneer we met ze tweeën zijn. Da’s voor de sjukjoerutie hè, tegenwoordig. Eentje mot er buiten blijven stoan, asdat tie de plisie en amboelanse ken bellen as tie andere flauvalt. Doar benne we heel serieus mee tegenwoordig hoor!” zegt meneer Bierbuik.
"Waarom kom je dan alleen?” vraag ik. Meneer dacht dat de kabel wel bij de meterkast het huis in zou komen. "Als dat zo was had je helemaal niet hoeven komen want dan was het vanmorgen al opgelost. En nu?” vraag ik. “Tja mevrouwtje”… Ik denk: ‘heb ik zo’n hekel aan hè, ‘mevrouwtje’. Dit ‘mevrouwtje’ heeft toevallig wel dit jaar de keuken zelf betegeld, geëgaliseerd en gevoegd, nieuwe lampen opgehangen in de hal en de slaapkamer, een werpkist in elkaar getimmerd, het plafond in de huiskamer gewit en een nieuwe deur bij de meterkast geplaatst. Als ik voor je had gestaan met mijn klusgordel om, gewapend met een hamer in mijn ene hand en mijn decoupeerzaag in de andere, getooid met mijn witte klushelm, mijn veiligheidsbril op mijn neus en mijn gehoorbescherming op mijn oren, had je dat vast niet gezegd! Dus hoezo ‘mevrouwtje’?’ ), “Tja mevrouwtje, dan moet ik even bellen om te kijken wanneer we dan langs kunnen komen”.
Ik zie het installeren van alles aanstaande vrijdiag helemaal de mist in gaan en daar heb ik echt geen zin in. “Ik heb een veel beter idee”. zeg ik. “Ik trek wel even een regenpak aan en dan ga ik wel de kruipruimte in. Zeg maar wat ik moet doen en geef me het gereedschap maar en dan komt het wel in orde.” Ik krijg een korte instructie, een kabelkniptangetje en een signaalzoeker mee en wurm mezelf door het gat onder het huis.
Ik moet op zoek naar “een blauw kabeltje met 2 strepies erop”. Gewapend met een lamp in mijn hand, het tangetje in mijn rechter jaszak en de signaalzoeker in mijn linker ga ik op zoek. Al snel zie ik een kabel lopen. “Is tie blauw?!” roept meneer Bierbuik door het gat naar beneden. “Nee, hij is blauw-groen” roep ik. “Dat ken ook hoor, soms veranderuh ze van kleur onder de gront, knip maar door!” roept meneer Bierbuik. “Moet ik het niet eerst even controleren met de signaalzoeker?” roep ik terug. Ken je doen, maar as het de enige kabel is dan ken het haast niet anders.”
Ik controleer toch maar even: geen signaal. “Geen signaal” roep ik naar meneer Bierbuik. “Ja, dat gebeurt wel es”, roept meneer Bierbuik terug. Toch vertrouw ik het niet. Dit is een kabel die wel iets dikker is dan de telefoonkabeltjes die ik wel eens gezien heb. Ik krab er met mijn nagel over, en van onder het blauw-groen glanst een zilverkleurige kabel me tegemoet: ik heb een oxidatielaagje weggekrabt van de aardlekkabel. Niet verstandig om door te knippen, tenzij ik mezelf wil electrocuteren en dat wil ik niet want ik krijg binnenkort een pupje en boven mijn hoofd loopt een allerschattigste Tobias rond te trippelen. En mijn bloedjes van kinderen willen me vast ook nog niet missen.
“Dit is de aardlekkabel hoor!” roep ik. “Die ken je beter niet doorknippen mevrouwtje!” roept meneer Bierbuik terug. “Daar kommuh problemuh van!!” ‘Nee, dat had ik zelf ook al bedacht meneer Bierbuik!’ denk ik. Ik zoek nog even verder. Na nog enige minuten rondkruipen en graven, terwijl meneer Bierbuik, zijn taak als ‘sjukjoeritie-medewerker’ heel serieus neemt, door steeds te roepen: “Bent u doar nog mevrouwtje?” waarna ik dan moet terugroepen dat ik er nog steeds ben terwijl ik denk: ‘waar zou ik anders moeten zijn hè, jij paste immers niet in deze kruipruimte die, als ik naar jou had geluisterd, mijn graf had kunnen worden, kloothommel!’, komt meneer Bierbuik tot de conclusie dat de kabel waarschijnlijk ergens aan de voorkant van het huis bij de zijmuur naar binnen komt en via een kabelbuis in de muur naar het aansluitpunt in de keuken loopt.
Ik tijger weer richting het luik, Als ik het kruipgat nader zie ik een rond, kaal hoofd ondersteboven in het gat hangen, zich plichtsgetrouw van zijn taak als "sjukjoerutie-medewerker" kwijtend en roepend of ik nog daar ben, terwijl hij verwilderd zijn hoofd van links naar rechts beweegt en met behulp van de zaklamp-app op zijn smartphone (die heeft hij dan weer wel, denk ik licht geamuseerd) enig licht in zijn eigen duisternis probeert te brengen. Maar omdat meneer Bierbuik ondersteboven in het kruipgat hangt, met zijn onderlijf buiten de voordeur, zijn z’n ogen gericht op de voorgevel en niet op de kruipruimte. Dan kan hij zwaaien met zijn geavanceerde verlichting wat hij wil, maar dan ziet hij me niet. Ik zie namelijk geen ogen in zijn achterhoofd (wel -met enige bezorgdheid- gestuwde aderen in zijn hals, maar dat is beroepsdeformatie en niet zo acuut als een geelectrocuteerde klant). Pas als ik met mijn eigen lamp in zijn richting schijn snapt meneer Bierbuik dat ik er echt ben en duwt hij zichzelf kreunend overeind.
Meneer Bierbuik besluit dan maar even te gaan bellen want tja, hij “is alleen, snappie” en hij “rijdt in een reserve auto” en “ken niet graven as vanwege mijn rug, snappie”. Weer wordt er gebeld. Meneer Bierbuik loopt een eindje van me weg en wanneer hij verbinding heeft hoor ik hem met stijgende verbazing zeggen: Ja Dennis, met mij, Piet. Zegguh, luister es, ik ben hier net in de kruipruimte weze kijke, maar nergens een koabeltje hoor. Ja, wel een oartlekkoabel, maar die hep ik maar heel geloate, hahaha!” ‘t Is presies wat ik al dacht, hij komt via de muur in een pijppie naar binne. We motte effetjes een stukkie gravuh, en dan kenne we hem zo eruit trekkuh en noar de meturkoast brenguh en doar oansluituh.. Morguh zeg je? Ik sal ut effies vroaguh, blijf effies hanguh!. Hij draait zich naar me om. “Komt morguh geleguh mevrouwtje?” Ja, dat komt gelegen. “Joa Dennis, dat komt geleguh, plen ut moar in man. Doei!” Meneer Bierbuik verbreekt de verbinding,
Nou mevrouwtje, morguh moakuh we ut helemoal in orduh voor u hoor!” Meneer Bierbuik stopt zijn spullen terug in zijn koffertje en vertrekt zonder ook maar een dank je wel en zonder de kruipruimte weer even dicht te maken. ‘Zou ik korting krijgen?’, denk ik, terwijl meneer Bierbuik de hoek om verdwijnt.
Het doek valt, einde tweede bedrijf.
Inleiding:
Ik ben bezig over te stappen naar een andere provider voor internet en tv. Dat wordt vrijdagochtend geinstalleerd, maar eerst moet de binnenkomende telefoonlijn even getest worden (zeiden ze). 1e afspraak gemaakt voor vanmiddag 14:00 uur. Vrijdagochtend komt dan een monteur alles plaatsen en omzetten en dan kunnen we hopelijk eens zonder sotringen tv kijken.
Eerste bedrijf, doek gaat op:
Om 08:00 gaat de bel: KPN-knul voor testen lijn. Laat ik nou nog op bed liggen (vakantie hè en ze zouden immers pas om 14:00 uur komen), met naast me een zekere blauwschimmel cocker in kenmerkende posititie (op de rug, pootjes in de lucht, kop opzij en snurkend). Snel eruit om de man erbij te laten. Nou zit die aansluiting ergens in de keuken, achter het keukenblok. We kunnen er wel bij, maar daarvoor moet de besteklade even verwijderd worden. Zo gezegd zo gedaan. Zegt die knul: "Dit gaat niet, want ik moet een ander kastje plaatsen en daar is geen plek voor”. “Het is dus niet alleen testen, maar ook aanpassingen doen?” vraag ik. “Ja, de lijn moet gesplitst worden.” zegt KPN-knul. “De kabel moet vanuit de kruipruimte even losgetrokken worden en dan in de meterkast gemonteerd worden.”
Dat lijkt mij een goed plan, want dan kan daar ook de nieuwe router geplaatst worden. Kost wel €250,- maar het is even niet anders. “Ik moet even bellen met het kantoor mevrouw om een nieuwe afspraak voor u te maken, want dat wordt door een andere afdeling gedaan.” Gelukkig ook een lichtpuntje: er was nog ruimte vanmiddag. Hoera!
KPN-knul wordt bedankt voor zijn moeite en verlaat het toneel.
Doek valt, einde eerste bedrijf.
Tweede bedrijf, doek gaat op:
Om 13:00 uur gaat weer de bel: man van de KPN, keurig met een groen bedrijfsjak aan, die openhangt vanwege zijn bierbuik. Die moet de kruipruimte in. Ik maak het luikje open. Meneer Bierbuik begint moeilijk te kijken. “Dat gaat niet lukken zo.” Nee, dat zie ik ook. De opening naar de kruipruimte is maatje atleet, net als de ruimte tussen de zandlaag en de vloer in de kruipruimte en ik zie meneer Bierbuik daar echt niet soepeltjes doorheen tijgeren. “En bovendien ben ik alleen en de kruipruimte mogen we alleen in as wanneer we met ze tweeën zijn. Da’s voor de sjukjoerutie hè, tegenwoordig. Eentje mot er buiten blijven stoan, asdat tie de plisie en amboelanse ken bellen as tie andere flauvalt. Doar benne we heel serieus mee tegenwoordig hoor!” zegt meneer Bierbuik.
"Waarom kom je dan alleen?” vraag ik. Meneer dacht dat de kabel wel bij de meterkast het huis in zou komen. "Als dat zo was had je helemaal niet hoeven komen want dan was het vanmorgen al opgelost. En nu?” vraag ik. “Tja mevrouwtje”… Ik denk: ‘heb ik zo’n hekel aan hè, ‘mevrouwtje’. Dit ‘mevrouwtje’ heeft toevallig wel dit jaar de keuken zelf betegeld, geëgaliseerd en gevoegd, nieuwe lampen opgehangen in de hal en de slaapkamer, een werpkist in elkaar getimmerd, het plafond in de huiskamer gewit en een nieuwe deur bij de meterkast geplaatst. Als ik voor je had gestaan met mijn klusgordel om, gewapend met een hamer in mijn ene hand en mijn decoupeerzaag in de andere, getooid met mijn witte klushelm, mijn veiligheidsbril op mijn neus en mijn gehoorbescherming op mijn oren, had je dat vast niet gezegd! Dus hoezo ‘mevrouwtje’?’ ), “Tja mevrouwtje, dan moet ik even bellen om te kijken wanneer we dan langs kunnen komen”.
Ik zie het installeren van alles aanstaande vrijdiag helemaal de mist in gaan en daar heb ik echt geen zin in. “Ik heb een veel beter idee”. zeg ik. “Ik trek wel even een regenpak aan en dan ga ik wel de kruipruimte in. Zeg maar wat ik moet doen en geef me het gereedschap maar en dan komt het wel in orde.” Ik krijg een korte instructie, een kabelkniptangetje en een signaalzoeker mee en wurm mezelf door het gat onder het huis.
Ik moet op zoek naar “een blauw kabeltje met 2 strepies erop”. Gewapend met een lamp in mijn hand, het tangetje in mijn rechter jaszak en de signaalzoeker in mijn linker ga ik op zoek. Al snel zie ik een kabel lopen. “Is tie blauw?!” roept meneer Bierbuik door het gat naar beneden. “Nee, hij is blauw-groen” roep ik. “Dat ken ook hoor, soms veranderuh ze van kleur onder de gront, knip maar door!” roept meneer Bierbuik. “Moet ik het niet eerst even controleren met de signaalzoeker?” roep ik terug. Ken je doen, maar as het de enige kabel is dan ken het haast niet anders.”
Ik controleer toch maar even: geen signaal. “Geen signaal” roep ik naar meneer Bierbuik. “Ja, dat gebeurt wel es”, roept meneer Bierbuik terug. Toch vertrouw ik het niet. Dit is een kabel die wel iets dikker is dan de telefoonkabeltjes die ik wel eens gezien heb. Ik krab er met mijn nagel over, en van onder het blauw-groen glanst een zilverkleurige kabel me tegemoet: ik heb een oxidatielaagje weggekrabt van de aardlekkabel. Niet verstandig om door te knippen, tenzij ik mezelf wil electrocuteren en dat wil ik niet want ik krijg binnenkort een pupje en boven mijn hoofd loopt een allerschattigste Tobias rond te trippelen. En mijn bloedjes van kinderen willen me vast ook nog niet missen.
“Dit is de aardlekkabel hoor!” roep ik. “Die ken je beter niet doorknippen mevrouwtje!” roept meneer Bierbuik terug. “Daar kommuh problemuh van!!” ‘Nee, dat had ik zelf ook al bedacht meneer Bierbuik!’ denk ik. Ik zoek nog even verder. Na nog enige minuten rondkruipen en graven, terwijl meneer Bierbuik, zijn taak als ‘sjukjoeritie-medewerker’ heel serieus neemt, door steeds te roepen: “Bent u doar nog mevrouwtje?” waarna ik dan moet terugroepen dat ik er nog steeds ben terwijl ik denk: ‘waar zou ik anders moeten zijn hè, jij paste immers niet in deze kruipruimte die, als ik naar jou had geluisterd, mijn graf had kunnen worden, kloothommel!’, komt meneer Bierbuik tot de conclusie dat de kabel waarschijnlijk ergens aan de voorkant van het huis bij de zijmuur naar binnen komt en via een kabelbuis in de muur naar het aansluitpunt in de keuken loopt.
Ik tijger weer richting het luik, Als ik het kruipgat nader zie ik een rond, kaal hoofd ondersteboven in het gat hangen, zich plichtsgetrouw van zijn taak als "sjukjoerutie-medewerker" kwijtend en roepend of ik nog daar ben, terwijl hij verwilderd zijn hoofd van links naar rechts beweegt en met behulp van de zaklamp-app op zijn smartphone (die heeft hij dan weer wel, denk ik licht geamuseerd) enig licht in zijn eigen duisternis probeert te brengen. Maar omdat meneer Bierbuik ondersteboven in het kruipgat hangt, met zijn onderlijf buiten de voordeur, zijn z’n ogen gericht op de voorgevel en niet op de kruipruimte. Dan kan hij zwaaien met zijn geavanceerde verlichting wat hij wil, maar dan ziet hij me niet. Ik zie namelijk geen ogen in zijn achterhoofd (wel -met enige bezorgdheid- gestuwde aderen in zijn hals, maar dat is beroepsdeformatie en niet zo acuut als een geelectrocuteerde klant). Pas als ik met mijn eigen lamp in zijn richting schijn snapt meneer Bierbuik dat ik er echt ben en duwt hij zichzelf kreunend overeind.
Meneer Bierbuik besluit dan maar even te gaan bellen want tja, hij “is alleen, snappie” en hij “rijdt in een reserve auto” en “ken niet graven as vanwege mijn rug, snappie”. Weer wordt er gebeld. Meneer Bierbuik loopt een eindje van me weg en wanneer hij verbinding heeft hoor ik hem met stijgende verbazing zeggen: Ja Dennis, met mij, Piet. Zegguh, luister es, ik ben hier net in de kruipruimte weze kijke, maar nergens een koabeltje hoor. Ja, wel een oartlekkoabel, maar die hep ik maar heel geloate, hahaha!” ‘t Is presies wat ik al dacht, hij komt via de muur in een pijppie naar binne. We motte effetjes een stukkie gravuh, en dan kenne we hem zo eruit trekkuh en noar de meturkoast brenguh en doar oansluituh.. Morguh zeg je? Ik sal ut effies vroaguh, blijf effies hanguh!. Hij draait zich naar me om. “Komt morguh geleguh mevrouwtje?” Ja, dat komt gelegen. “Joa Dennis, dat komt geleguh, plen ut moar in man. Doei!” Meneer Bierbuik verbreekt de verbinding,
Nou mevrouwtje, morguh moakuh we ut helemoal in orduh voor u hoor!” Meneer Bierbuik stopt zijn spullen terug in zijn koffertje en vertrekt zonder ook maar een dank je wel en zonder de kruipruimte weer even dicht te maken. ‘Zou ik korting krijgen?’, denk ik, terwijl meneer Bierbuik de hoek om verdwijnt.
Het doek valt, einde tweede bedrijf.
Ik ben heel benieuwd naar het derde bedrijf 
