Barfplaats.nl

Bono bivakkeerd al weer weken in de puppyren, afgedekt met renpanelen omdat meneer het nodig vond om mijn meubilair onder handen te gaan nemen.
Dit gaat al een aantal weken heel goed maar nu heeft hij het plan opgevat om 's morgens te gaan huilen als een wolf, liefst om 4.30 uur. Het is niet gillen maar echt huilen. Hij wordt 's nachts als hubbie moet gaan werken nog uitgelaten, hij heeft dus nog geplast en gepoept.
Ik sta normaal om 6 uur 's morgens op, maar dat is de laatste dagen dus iets vroeger
Mijn routine is opstaan, naar beneden voor een kop koffie en dan terug naar boven om te douchen en aan te kleden, daarna ga ik met de jongens uit. In die tijd negeer ik hem.
Nu maakt hij me dus wakker, en als hij dan boven iets hoort is hij stil.
Hij is bijna 9 maanden, er wordt nu gezegd dat het hormonen zijn, maar ik heb het idee dat het puberstreken zijn. Ik weet alleen ff niet wat ik er aan kan doen. Negeren gaat eigenlijk niet echt omdat ik toch moet gaan werken, maar zodra ik beneden geweest ben is het over.
Iemand nog tips hiervoor?

Puberstreken en hormonen is voor mij hetzelfde [emoji2] rond deze leeftijd hebben ze vaak een angstfase dus ik vermoed dat het dat is

Zoals ik dit lees wordt hij onrustig als je man weggaat en wil hij door te huilen contact hebben met de "roedel". Als hij hoort dat jij gewoon boven bent is t blijkbaar goed.

Persoonlijk zou ik hem die geruststelling geven. Door inderdaad even geluid te maken. Of door bijv een babyfoon te gebruiken die je man aanzet als hij weggaat.

pluk schreef:Puberstreken en hormonen is voor mij hetzelfde [emoji2] rond deze leeftijd hebben ze vaak een angstfase dus ik vermoed dat het dat is

Zoals ik dit lees wordt hij onrustig als je man weggaat en wil hij door te huilen contact hebben met de "roedel". Als hij hoort dat jij gewoon boven bent is t blijkbaar goed.

Persoonlijk zou ik hem die geruststelling geven. Door inderdaad even geluid te maken. Of door bijv een babyfoon te gebruiken die je man aanzet als hij weggaat.

En het liefste door het even voor te zijn, op onregelmatige tijden. Dus als je man weg is en hij begint om 4.30 te huilen, dan tussen 4.00 en 4.25 op onregelmatige momenten even geluid maken, zodat ie weet dat je er bent. Hoef je ook niet helemaal je bed uit, als hij je maar hoort. Gaat dat een paar dagen goed, dan oprekken, zodat je weer wat langer kan slapen.

tt-tjes schreef:Bono bivakkeerd al weer weken in de puppyren, afgedekt met renpanelen omdat meneer het nodig vond om mijn meubilair onder handen te gaan nemen.
Dit gaat al een aantal weken heel goed maar nu heeft hij het plan opgevat om 's morgens te gaan huilen als een wolf, liefst om 4.30 uur. Het is niet gillen maar echt huilen. Hij wordt 's nachts als hubbie moet gaan werken nog uitgelaten, hij heeft dus nog geplast en gepoept.
Ik sta normaal om 6 uur 's morgens op, maar dat is de laatste dagen dus iets vroeger
Mijn routine is opstaan, naar beneden voor een kop koffie en dan terug naar boven om te douchen en aan te kleden, daarna ga ik met de jongens uit. In die tijd negeer ik hem.
Nu maakt hij me dus wakker, en als hij dan boven iets hoort is hij stil.
Hij is bijna 9 maanden, er wordt nu gezegd dat het hormonen zijn, maar ik heb het idee dat het puberstreken zijn. Ik weet alleen ff niet wat ik er aan kan doen. Negeren gaat eigenlijk niet echt omdat ik toch moet gaan werken, maar zodra ik beneden geweest ben is het over.
Iemand nog tips hiervoor?

Heb je de mogelijkheid hem te filmen voor hij het op een huilen zet? In dat geval kun je namelijk zien of hij idd stress krijgt of vanuit ontspannen situatie besluit dat je je bed maar eens uit moet komen.
Dat hij stil wordt als hij je hoort kan betekenen dat hij stomweg gerust gesteld is over je aanwezigheid, maar als hij voorheen geen verlatingsangst had lijkt me de kans groter dat hij stil wordt vanuit de verwachting "Mooi, ze komt er aan".
Je schrijft dat je moet werken, is hij dan ook alleen? (gaat dat goed?)
Ik heb een hond gehad die op zeker moment besloot niet meer alleen te willen zijn: goed uitgelaten, echt lekker haar ei kwijt, daarna nog tot rust gekomen terwijl ik nog thuis was en pas dan verliet ik het huis. Soms duurde het 10 minuten, soms een uur, maar protest kwam er. Geen aanleiding bekend, eerder ging het prima! De hele wijk kon er van mee genieten en eenmaal begonnen - op even wat adempauze na - bleef ze dan janken (ik heb geluidsopnames gemaakt om de ernst vast te stellen).
Opnieuw opbouwen leidde nergens toe, met hoeveel beleid ik dat ook deed. Het filmen was advies van de GT die ik raadpleegde en heeft mij veel inzicht gegeven. Er was 0,0 stress, het was op het lachwekkende af, als het niet zo lastig geweest was. Ze was totaal niet nerveus, totaal niet over stuur, geen reactie op mijn vertrek, geen stress tot het janken, ze was het er stomweg niet mee eens..

pluk schreef:Puberstreken en hormonen is voor mij hetzelfde [emoji2] rond deze leeftijd hebben ze vaak een angstfase dus ik vermoed dat het dat is

Zoals ik dit lees wordt hij onrustig als je man weggaat en wil hij door te huilen contact hebben met de "roedel". Als hij hoort dat jij gewoon boven bent is t blijkbaar goed.

Persoonlijk zou ik hem die geruststelling geven. Door inderdaad even geluid te maken. Of door bijv een babyfoon te gebruiken die je man aanzet als hij weggaat.

Maar mijn man gaat om 3 uur weg, en hij begint pas een hele poos daarna. Ik weet dat ze weer een angstfase krijgen, maar wist ff niet op welke leeftijd. Ik roep ook wel naar beneden, maar regelmatig begint hij dan toch wel weer. Alleen als ik beneden geweest ben hoor ik hem niet meer.

Parelridder schreef: Heb je de mogelijkheid hem te filmen voor hij het op een huilen zet? In dat geval kun je namelijk zien of hij idd stress krijgt of vanuit ontspannen situatie besluit dat je je bed maar eens uit moet komen.
Dat hij stil wordt als hij je hoort kan betekenen dat hij stomweg gerust gesteld is over je aanwezigheid, maar als hij voorheen geen verlatingsangst had lijkt me de kans groter dat hij stil wordt vanuit de verwachting "Mooi, ze komt er aan".
Je schrijft dat je moet werken, is hij dan ook alleen? (gaat dat goed?)
Ik heb een hond gehad die op zeker moment besloot niet meer alleen te willen zijn: goed uitgelaten, echt lekker haar ei kwijt, daarna nog tot rust gekomen terwijl ik nog thuis was en pas dan verliet ik het huis. Soms duurde het 10 minuten, soms een uur, maar protest kwam er. Geen aanleiding bekend, eerder ging het prima! De hele wijk kon er van mee genieten en eenmaal begonnen - op even wat adempauze na - bleef ze dan janken (ik heb geluidsopnames gemaakt om de ernst vast te stellen).
Opnieuw opbouwen leidde nergens toe, met hoeveel beleid ik dat ook deed. Het filmen was advies van de GT die ik raadpleegde en heeft mij veel inzicht gegeven. Er was 0,0 stress, het was op het lachwekkende af, als het niet zo lastig geweest was. Ze was totaal niet nerveus, totaal niet over stuur, geen reactie op mijn vertrek, geen stress tot het janken, ze was het er stomweg niet mee eens..

Ik heb een camera staan die ik op mijn telefoon kan bekijken. Als ik uit bed kom om te kijken hoort hij het, maar als ik dan kijk ligt hij ontspannen te luisteren. Er is dus geen paniek. Ik kan vanuit mijn werk ook kijken, nu kijk ik niet elke 10 minuten maar als ik kijk ligt hij languit te slapen. Er is ook geen sprake van dat hij niet in de ren wil als ik de deur uit moet. Hij loopt er zelf in, krijgt iets lekkers en een kong. Verder ben ik om 12.30 uur weer thuis, wordt goed uitgelaten, kan rennen en vliegen in de tuin. Balou ligt in een mand naast zijn ren, dus alleen is hij niet.
Ik kijk nu net, en het is stil en hij ligt ook weer lekker te slapen.

Parelridder schreef:Heb je de mogelijkheid hem te filmen voor hij het op een huilen zet? In dat geval kun je namelijk zien of hij idd stress krijgt of vanuit ontspannen situatie besluit dat je je bed maar eens uit moet komen.
Dat hij stil wordt als hij je hoort kan betekenen dat hij stomweg gerust gesteld is over je aanwezigheid, maar als hij voorheen geen verlatingsangst had lijkt me de kans groter dat hij stil wordt vanuit de verwachting "Mooi, ze komt er aan".
Je schrijft dat je moet werken, is hij dan ook alleen? (gaat dat goed?)
Ik heb een hond gehad die op zeker moment besloot niet meer alleen te willen zijn: goed uitgelaten, echt lekker haar ei kwijt, daarna nog tot rust gekomen terwijl ik nog thuis was en pas dan verliet ik het huis. Soms duurde het 10 minuten, soms een uur, maar protest kwam er. Geen aanleiding bekend, eerder ging het prima! De hele wijk kon er van mee genieten en eenmaal begonnen - op even wat adempauze na - bleef ze dan janken (ik heb geluidsopnames gemaakt om de ernst vast te stellen).
Opnieuw opbouwen leidde nergens toe, met hoeveel beleid ik dat ook deed. Het filmen was advies van de GT die ik raadpleegde en heeft mij veel inzicht gegeven. Er was 0,0 stress, het was op het lachwekkende af, als het niet zo lastig geweest was. Ze was totaal niet nerveus, totaal niet over stuur, geen reactie op mijn vertrek, geen stress tot het janken, ze was het er stomweg niet mee eens..

Maar wat heb je daar uiteindelijk aan kunnen doen?

Kaela schreef:En het liefste door het even voor te zijn, op onregelmatige tijden. Dus als je man weg is en hij begint om 4.30 te huilen, dan tussen 4.00 en 4.25 op onregelmatige momenten even geluid maken, zodat ie weet dat je er bent. Hoef je ook niet helemaal je bed uit, als hij je maar hoort. Gaat dat een paar dagen goed, dan oprekken, zodat je weer wat langer kan slapen.

Nadeel is dat ik mijn man niet hoor als hij weggaat. Vanmorgen begon hij pas om half 6, terwijl hubbie al om half 3 weg was.

Vervelend he!?

Zou er geluid van buiten zijn waar hij op reageert? Maar dan zou hij steeds om ongeveer dezelfde tijd reageren.

Hij is dus niet alleen, want zijn maatje ligt aan de andere kant van de ren.

Je zou kunnen vragen of je man de radio aanzet als hij weggaat, dan is het niet stil. Bij sommige honden helpt dat.

Misschien helpt een radio, proberen kunnen we het. Als ik ben werken staat die ook altijd aan.

Verder kwam ik vanmiddag thuis en meneer stond zich uitgebreid uit te rekken en te gapen, dus heeft gewoon liggen slapen.

Hoe donker is jouw woonkamer? Toen mijn heren nog jong waren (mn in hun eerst jaar), begonnen ze te spoken rond half zes-zes uur, 1-1,5 uur voor wij opstaan, gewoon omdat ze dan wel wilden spelen. Ze sliepen toen in een buitenkennel. Om diverse redenen zijn ze toen de garage in verhuisd in een eigen ruimte, waar het donkerder was en toen was het afgelopen.

by the way: geen loopse teven in de buurt? Dat leidde bij ons tot nachtelijk gezang...

Vanmorgen was het weer raak. Nu om half 6. Heb op de camera gekeken en meneer lag heel ontspannen gewoon te joelen. Hubbie had hem om 3 uur vannacht nog uit gelaten.
Ik kan via de app ook praten en heb gezegd dat het goed was en hij stil moest zijn. Een uur er na begon hij weer. Het lijkt er dus op dat hij vind dat ik maar naar beneden moet komen.
Maar hoe krijg ik er dat uit want hier wordt ik niet echt blij van.

Heeft hij niet gewoon zin om aan de dag te beginnen? Die van mij worden/werden ook vaak vroeger wakker dan wij, hoorde ik ze samen zachtjes spelen. Maar in een ren kan dat natuurlijk niet.

Als hij in de ren moet blijven, kan je man hem misschien een gevulde kong of iets anders geven waar hij zich mee kan vermaken? Daarna valt ie wellicht weer lekker in slaap..

Ik weet niet hoe lang jouw man hem uitlaat?

Ik zou tijdelijk zelf vroeger de wekker gaan zetten om te voorkomen dat hij gaat joelen, en dat steeds rekken.

Ik denk dat ik het juist niet zo doen en er een "normaal" dag-nacht ritme in zou brengen. het klinkt erg rommelig zo en in mijn beleving hebben ook honden een langere aaneengesloten periode van nachtrust nodig. Ik heb de indruk dat dat met jullie schema/ritme niet echt lukt. Ik zou tussen 24 uur en 8 uur (of wat handig ligt in jullie ritme) rust creeren door juist niet uit te laten of te spelen of....maar aanleren dat dat nacht is en dat je dan slaapt.