Erg handig met die temperaturen
Geplaatst: di 20 jun 2017, 08:49
Een stukje van een medewerker dierenambulance
Dan is het zo warm , dan heb je een kortsnuit . En die laat je lekker spelen met de kleinkinderen
Soms heb je van die dagen die je van binnen helemaal slopen. Vandaag was er zo een. Vaderdag vandaag en prachtig weer, ideaal voor een beetje gezelligheid in en rondom de tuin met het gezin.
Vandaag hadden wij, Natas en ik, ook telefoondienst van de dierenambulance, en die telefoon bleef maar gaan. Onze rijdende chauffeurs deden erg hun best en hadden alles onder controle, tot er een spoedmelding bovenop kwam.
De melding betrof een Engelse bulldog die leek volgens de eigenaar een herseninfarct of zoiets te hebben. Door mijn ervaring en snel schakelen en doorvragen weet ik al wat er aan de hand is met het beestje. Oververhit en daardoor epileptische aanvallen. Gelijk gaan de alarmbellen af en snel wordt de hulp gestart. De melding was een paar dorpen verderop en de aanrijdtijd ongeveer een kwartier. Direct ook een andere collega gebeld voor assistentie.
Daar aangekomen was mijn collega al druk bezig met koelen van de Bull en hoorden wij dat de kleinkinderen van de eigenaar tijdens de wandeling met hem gespeeld hadden. Dertig graden buiten, dus niet het beste idee van Nederland. We zagen een Bull met zwaar overgewicht die niet overeind kwam en nauwelijks kon ademen overgaan in epileptische aanval. Thermometer bevestigd wat wij dachten, gaf alleen nog maar hi aan wat inhoud dat de temperatuur boven de 43! Graden was. Zuurstof fles gestart en gegeven en ondertussen met 3 man koelen als een wilde, want de temperatuur moet zakken voor we gaan rijden.
Na een half uur op de knieën koelen zagen we bij de Bull wat meer reactie maar de meter gaf nog steeds hi. We besloten om in ieder geval op pad te gaan en onderweg al met mcd te bellen en nog eens flink koelen met een tuinslang, want het duurde te lang voor er reactie kwam. Nog eens flink gekoeld met een tuinslang en de temperatuur was meetbaar, te hoog maar meetbaar. De Bull reageert ook weer met ogen en tilt zelfs haar kop op en bewoog de pootjes gecontroleerde wijze. We gaan de goede kant op, door met koelen, we wilden de temperatuur nog wat lager hebben voor we de rit naar mcd zouden wagen, dus koelen koelen koelen, geen aanvallen meer van epilepsie, het gaat goed, we hebben hoop, de adrenaline stroomt door je lijf en je gaat door. De auto wordt ondertussen voorbereid op de rit naar mcd.
Het is zover, we gaan rijden naar mcd, twaalf liter water aan boord, zuurstof klaar, handdoeken klaar, we rijden. Grote spoed, lampen aan en hopen dat we het verkeer mee hebben. Gelukkig waren en begripvolle automobilisten op de weg die ons wat meer ruimte gunnen zodat wij snel door konden, fijn!
We zijn bij mcd aangekomen en de Bull gaat nog goed, we spoedden ons naar de spoedopname en men gaat aan de slag , temperaturen, koelen, zuurstof paraat etc. Wat wij ook deden dus. De eigenaren hadden zich inmiddels ingeschreven en werden door de arts gehaald. Na een kort gesprek en een aai over de bol geeft de eigenaar aan dat hij het eigenlijk niet meer ziet zitten met de Bull, en het beter vindt dat deze geeuthaniseerd wordt. Want ja, men kan niet voorspellen of de Bull nog iets overgehouden heeft na deze aanvallen.
Mijn hart breekt, ik heb al veel meegemaakt op de ambu, maar dit....... Ik loop naar buiten , even mijn woede en frustratie kwijt raken. Ik kon hier niet tegen. Dit is niet waar ik dit voor doe. De euforie die we hadden , door de goede reactie van de hond op ons handelen, ons keiharde werken, was plots verdwenen. De energie die we gekregen hadden was weg, we waren leeg, moe, boos, verdrietig. Dit was niet de bedoeling.
Ondertussen blijft ook de telefoon maar gaan, vogeltje hier, egeltje daar, kat in de boom, je kent het wel. De meldingen stromen gewoon binnen, en je bent op en je..moet nog door... Je moet nog eten, je gezin.... Ga zo maar door.
Gelukkig zijn er ook collega's die het begrijpen en waar je op kunt bouwen, Ellen van Praag, bedankt dat je weer eens een paar uurtjes extra wilde invallen.
R. I. P. Engelse bull.
Dan is het zo warm , dan heb je een kortsnuit . En die laat je lekker spelen met de kleinkinderen
Soms heb je van die dagen die je van binnen helemaal slopen. Vandaag was er zo een. Vaderdag vandaag en prachtig weer, ideaal voor een beetje gezelligheid in en rondom de tuin met het gezin.
Vandaag hadden wij, Natas en ik, ook telefoondienst van de dierenambulance, en die telefoon bleef maar gaan. Onze rijdende chauffeurs deden erg hun best en hadden alles onder controle, tot er een spoedmelding bovenop kwam.
De melding betrof een Engelse bulldog die leek volgens de eigenaar een herseninfarct of zoiets te hebben. Door mijn ervaring en snel schakelen en doorvragen weet ik al wat er aan de hand is met het beestje. Oververhit en daardoor epileptische aanvallen. Gelijk gaan de alarmbellen af en snel wordt de hulp gestart. De melding was een paar dorpen verderop en de aanrijdtijd ongeveer een kwartier. Direct ook een andere collega gebeld voor assistentie.
Daar aangekomen was mijn collega al druk bezig met koelen van de Bull en hoorden wij dat de kleinkinderen van de eigenaar tijdens de wandeling met hem gespeeld hadden. Dertig graden buiten, dus niet het beste idee van Nederland. We zagen een Bull met zwaar overgewicht die niet overeind kwam en nauwelijks kon ademen overgaan in epileptische aanval. Thermometer bevestigd wat wij dachten, gaf alleen nog maar hi aan wat inhoud dat de temperatuur boven de 43! Graden was. Zuurstof fles gestart en gegeven en ondertussen met 3 man koelen als een wilde, want de temperatuur moet zakken voor we gaan rijden.
Na een half uur op de knieën koelen zagen we bij de Bull wat meer reactie maar de meter gaf nog steeds hi. We besloten om in ieder geval op pad te gaan en onderweg al met mcd te bellen en nog eens flink koelen met een tuinslang, want het duurde te lang voor er reactie kwam. Nog eens flink gekoeld met een tuinslang en de temperatuur was meetbaar, te hoog maar meetbaar. De Bull reageert ook weer met ogen en tilt zelfs haar kop op en bewoog de pootjes gecontroleerde wijze. We gaan de goede kant op, door met koelen, we wilden de temperatuur nog wat lager hebben voor we de rit naar mcd zouden wagen, dus koelen koelen koelen, geen aanvallen meer van epilepsie, het gaat goed, we hebben hoop, de adrenaline stroomt door je lijf en je gaat door. De auto wordt ondertussen voorbereid op de rit naar mcd.
Het is zover, we gaan rijden naar mcd, twaalf liter water aan boord, zuurstof klaar, handdoeken klaar, we rijden. Grote spoed, lampen aan en hopen dat we het verkeer mee hebben. Gelukkig waren en begripvolle automobilisten op de weg die ons wat meer ruimte gunnen zodat wij snel door konden, fijn!
We zijn bij mcd aangekomen en de Bull gaat nog goed, we spoedden ons naar de spoedopname en men gaat aan de slag , temperaturen, koelen, zuurstof paraat etc. Wat wij ook deden dus. De eigenaren hadden zich inmiddels ingeschreven en werden door de arts gehaald. Na een kort gesprek en een aai over de bol geeft de eigenaar aan dat hij het eigenlijk niet meer ziet zitten met de Bull, en het beter vindt dat deze geeuthaniseerd wordt. Want ja, men kan niet voorspellen of de Bull nog iets overgehouden heeft na deze aanvallen.
Mijn hart breekt, ik heb al veel meegemaakt op de ambu, maar dit....... Ik loop naar buiten , even mijn woede en frustratie kwijt raken. Ik kon hier niet tegen. Dit is niet waar ik dit voor doe. De euforie die we hadden , door de goede reactie van de hond op ons handelen, ons keiharde werken, was plots verdwenen. De energie die we gekregen hadden was weg, we waren leeg, moe, boos, verdrietig. Dit was niet de bedoeling.
Ondertussen blijft ook de telefoon maar gaan, vogeltje hier, egeltje daar, kat in de boom, je kent het wel. De meldingen stromen gewoon binnen, en je bent op en je..moet nog door... Je moet nog eten, je gezin.... Ga zo maar door.
Gelukkig zijn er ook collega's die het begrijpen en waar je op kunt bouwen, Ellen van Praag, bedankt dat je weer eens een paar uurtjes extra wilde invallen.
R. I. P. Engelse bull.
