Barfplaats.nl

Het jaar is weer bijna ten einde
Hoe was jouw jaar ?
Het mijne was een jaar met ups en downs . Huis verkocht ,en verhuisd naar een andere plaats . Taartje weer geheel van slag . Ik had haar net helemaal op de rails t.av haar verlatingsangst , en ze deed het zo goed …. totdat de shit begon . Maar het gaat al een beetje beter met mijn kleine donderstien . Het was voor mij ook een jaar van afstrepen , wie en wat leveren mij nog iets op ? Haal ik hier positieve energie uit ? Sommige keuzes waren pijnlijke keuzes , maar het voelt beter . En dat is waar het voor mij om gaat .
Ik ga het jaar 2020 met schone lei beginnen . Nieuwe omgeving , nieuwe kansen , nieuwe mensen . En vooral stoer zijn , en blijven ! Kwetsbaar durven zijn . dat was voor mij een ding ! Ik beet eigenlijk liever mijn tong af dan dat ik om hulp vroeg .
Ik zie het nu dus als stoer gedrag Ik dacht altijd dat ik redelijk goed was in het stellen van grenzen , maar inmiddels ben ik daar nog veel beter in geworden . Niet alles is mijn probleem . En ik leef in het hier en nu , piekeren doe ik niet meer . Ik heb heel erg veel gehad aan mijn kleine ondeugd Dit meiske is zo waanzinnig lief , soms dacht ik weleens , had het niet beter geweest als zij er niet geweest zou zijn . Nee dus ! Dit hondje hoort bij mij . De band is dan ook een heel speciale , heel innig .

ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik moet schrijven dat jou vraag me in tranen deed uitbarsten. Een jaar van pijn en verdriet. Tenminste zo begon het toch en langzaam werd het beter. Een rouwproces heet dat.

En na de pijn schijnt de zon mooier dan ooit.

Chouka schreef: vr 06 dec 2019, 22:57 ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik moet schrijven dat jou vraag me in tranen deed uitbarsten. Een jaar van pijn en verdriet. Tenminste zo begon het toch en langzaam werd het beter. Een rouwproces heet dat.

En na de pijn schijnt de zon mooier dan ooit.

Klopt hoor . Als je er middenin zit denk je wat kletsen mensen nou . Mijn therapeut zei me ook steeds , wacht jij maar af . Er komt iets moois op je pad. Je komt er straks anders , sterker uit . Ik ben een ander mens geworden . Soms denk ik , ben ik dat ? Ja ,dat ben ik . Ik ben de weg nog steeds aan het bewandelen . En ja , de zonnestralen komen ook weer . Wanneer alles inktzwart is kan je je dat niet voorstellen , maar ook voor mensen met verdriet en tegenslag gaat de zon weer schijnen

smulpaap schreef: za 07 dec 2019, 00:15 Klopt hoor . Als je er middenin zit denk je wat kletsen mensen nou . Mijn therapeut zei me ook steeds , wacht jij maar af . Er komt iets moois op je pad. Je komt er straks anders , sterker uit . Ik ben een ander mens geworden . Soms denk ik , ben ik dat ? Ja ,dat ben ik . Ik ben de weg nog steeds aan het bewandelen . En ja , de zonnestralen komen ook weer . Wanneer alles inktzwart is kan je je dat niet voorstellen , maar ook voor mensen met verdriet en tegenslag gaat de zon weer schijnen

ja

Ik las de topictitel en dacht nou, ik heb een rotjaar gehad want Ziva is dood. Toen ik verder dacht waren er ook goede dingen.

Begin van het jaar heb ik hard gewerkt om mijn anesthesiekennis op te halen omdat ik er 5 jaar uit was geweest en dit op wilde pakken. Ook heb ik mijn scriptie afgerond. Vervolgens heb ik hard gevochten om een stageplek te krijgen, dat was nog wel een dingetje en leve netwerken! Een bevriende SEH-arts heeft me naar binnen geloodst bij het ziekenhuis waar ik nu werk. Ik heb vervolgens 5 maanden knoerthard gewerkt en mijn Bachelor BMH anesthesiediploma gekregen om nu te zijn begonnen met mijn traineetraject in datzelfde ziekenhuis. Een HBO papier waarvan vroeger gezegd werd dat ik daar te dom voor zou zijn, werk waarvan men altijd zei dat ik dat toch niet kon want een psychisch wrak.
Het liefst ga ik nog door met geneeskunde maar ik heb niet zo'n zin om gespecialiseerd te zijn tegen de tijd dat ik met pensioen mag. Ik blijk verre van dom maar ik was teveel bezig met mijn vreselijk onveilige situatie te overleven, en wrakkig ben ik nog maar wel een redelijk -aan de buitenkant- functionerende.. Das genoeg om 30u per week werken vol te houden.

En ja, Ziva is overleden en dat is nog steeds verschrikkelijk heftig. Mijn hart is nog steeds in 1000 stukjes en als ik er bewust bij stil sta mis ik haar zo erg dat het pijn doet. Sinds haar overleden is niks meer echt leuk en leef ik op de automatische piloot. Ik huil vrijwel niet meer maar ik merk aan alles dat ik verdoofd ben. Doorademen en doorgaan.

@sam28: toen ik je bericht begon te lezen was het eerste wat ik dacht: je mag trots zijn op wat je hebt bereikt dit jaar met een diploma en een baan Overigens wel heel begrijpelijk dat voor jou het verdriet om je soulmate dit nog overschaduwd, helemaal omdat dit in dezelfde tijd speelde

Tja, hoe was mijn jaar. Begin 2018 had ik mijn baan opgezegd en werd ik zzp. Begin 2019 kreeg ik voor het eerst de vraag of ik niet in dienst wilde komen bij opdrachtgever waar ik 32 uur per week voor werkte. Ik heb hier lang over na moeten denken. Ik zou er financieel op achteruit gaan maar er zekerheid voor terugkrijgen. Uiteindelijk rond september knoop doorgehakt en per 1 januari 2020 zal ik dus weer in loondienst gaan.

Wij hebben een goed jaar gehad. Ik heb afscheid moeten nemen van Fengur en Jeppe, dat was moeilijk. Maar verder is alles gegaan zoals je aan het begin van het jaar hoopt dat het zal gaan.

Mijn overplaatsing naar mijn huidige afdeling is ontzettend goed uitgepakt. Ik heb een fijn team, fijne leidinggevende en het werk past me goed. Ik heb veel minder stress en frustraties, ga met meer plezier naar mijn werk.
Mijn onderneming gaat fijn, ik heb hele mooie opdrachten gehad dit jaar en er staat ook al best wat gepland voor volgend jaar. Als ik op deze manier door kan gaan, dan ben ik daar heel gelukkig mee.
Onze dieren zijn gezond en wel het jaar door gekomen en Valentijn is erbij gekomen. Ongelooflijk hoeveel plezier dat kleine diertje ons geeft! Ik heb ook een ontzettend fijne plek gevonden om te rijden. Een plek waar de paarden een ontzettend fijn leven hebben en de lessen net zo leerzaam als leuk. Ik heb er zoveel plezier aan weer meer te rijden en dat vult voor mij momenteel ook wel het gemis van het hebben van een hond op.
We hebben de keuze gemaakt hier nog een tijd te blijven wonen en dat geeft rust. We waren iets te veel grote dingen aan het doen en alles op zijn tijd. Dat betekend wel dat er voorlopig geen hond zal komen. Dat vind ik heel jammer, maar ik weet ook dat geduld een schone zaak is.
Het afgelopen jaar hebben we ontzettend veel opgepast en daar hebben we veel plezier van. Voor volgend jaar staat de planning al behoorlijk vol, daar hebben we zin in! Ik hoop dat het qua planning iets slimmer gaat komend jaar, dan kan vooral ik er nog wat meer van genieten. Afgelopen jaar heb ik soms teveel alles willen combineren met gewoon door werken en dat was soms wel teveel van het goede. Al doende leert men!
En verder hebben we heel veel leuke dingen kunnen doen. Samen, alleen (omdat je nou eenmaal niet elke hobby deelt) en met anderen.

Als mijn hoofd zich komend jaar zo rustig wil houden als de afgelopen maanden, dan ben ik verder wil in voor een herhaling! En na een aantal hele moeilijke jaren, is dat iets waar ik heel blij mee en dankbaar voor ben!

Hmm... dubbel. Nog steeds wennen aan het alleen zijn, dingen niet meer samen kunnen doen.

Lichamelijk gaat het wel redelijk, maar geestelijk is het nog niet je-van-het. Gelukkig heb ik een fijne peut gevonden die samen met mij de vastgeklonken eindjes lospeutert en een plekje geeft. Bovendien gebeuren er wat dingen op het werk waar ik niet van weet wat ik er mee aan moet. Aan de ene kant zeg ik: stik er maar in, ik zoek wel wat anders. Aan de andere kant realiseer ik me ook dat mijn leeftijd me daarin niet echt helpt.

Gelukkig heb ik een aantal hele lieve vrienden die me steunen waar mogelijk en die me helpen mijn zinnen wat te verzetten.
Daarnaast ben ik begonnen met sporten. Eerst maar heel basaal, gewoon weer bewegen en leren om bewegen weer leuk te vinden. Later zal het wel wat intensiever worden (alhoewel het op dit moment best wel intensief is voor mijn krakende en piepende lijf )

Voor het gemak ga ik er van uit dat 2020 mijn jaar wordt.

2019 was voor mij een jaar van plannen maken, dingen voorbereiden en een begin van loslaten.

Plannen maken:
Volgend jaar ga ik met vervroegd pensioen en emigreer ik naar Hongarije. Mijn “huisje op de heuvel” staat daar op me te wachten. En hoewel het structureel een uitstekend huis is, moet het wel even naar de 21e eeuw gedeporteerd worden. Er komt dus een grote verbouwing aan. De plannen daarvoor zijn dit jaar gemaakt.

Dingen voorbereiden:
Ik ben nu al bezig met het inpakken van dingen die ik voorlopig niet nodig zal hebben en doe wat laatste kleine klusjes in mijn huis in Zeist alvorens het weer in de verkoop te zetten. Ik heb enkele makelaars gebeld voor een waardebepaling en één van hen heeft zelfs al een geïnteresseerde klant! Ik hoop dan ook dat het verkopen ervan niet te lang zal duren.

Loslaten:
Sinds we in 2015 zijn overgestapt naar een ziekenhuisbroed patiënten dossier, ben ik bezig geweest de functionaliteit daarvan op een dusdanig niveau te krijgen dat ook de Anesthesie die overstap wil maken. Sinds mei dit jaar zijn de voorbereidingen daarvoor daadwerkelijk van start gegaan en zijn we bezig geweest met het maken van werkproces analyses en functioneel-technische ontwerpen. In januari 2020 gaan we daadwerkelijk bouwen en eind 2020 moet het live gaan.

Maar ik ga dat niet meer meemaken. Op 3 april is mijn laatste werkdag. Na ruim 36 jaar werken in vele (klinische en leidinggevende) functies ga ik met prépensioen. Het is tegen mijn natuur om iets waaraan ik begonnen ben niet af te maken en het loslaten zal met horten en stoten gaan. Ik moet mijn kleine leuke team loslaten. Ik moet het project waaraan is zo lang en hard gewerkt heb loslaten. Ik moet “mijn” ziekenhuis loslaten.

Er zal dus nog wel een traantje vallen. Maar ik ga het wel doen! Mijn Hongaarse heuvel wacht op me!

Het begin van 2019 stond nog in het teken van zorgen voor Aiuto. Toen Aiuto en zijn zorg wegvielen in mei moest ik weer de echte wereld in na een pauze van 2,5 jaar. Dat is me niet meegevallen.
Ik heb hulp gezocht en gevonden in adem en traumatherapie waar ik ook volgend jaar mee doorga.
Met Seven zijn we aan geurdetectie (volgens de SWDI methode) begonnen en ook hier gaan we zeker mee verder want het is heel erg leuk.

Mijn jaar was turbulent en ingewikkeld en uiteindelijk bracht het mij een happy end, waar ik dankbaar voor ben. Zo werd mijn ongeluk mijn geluk. Ik heb er een blog over geschreven:

https://www.stlwerkt.nl/over-ons/blog/T ... overwonnen

Zo, jij bent gewoon klaar met werken. En wat nu? Hobby's?

Mijn jaar was heel erg down to earth. En daarmee ook best druk. Een soort van met je voeten in de klei, maar dan in mijn geval met de handen in de stront(pampers).
Mijn hoogtepunt was denk ik de komst van de elektrische bakfiets. Dat scheelt zoveel dagelijks stekende pijn verbijten

En ik ben heel trots op mijn kleuter. Ze is van haar taalachterstand af en die was echt heel fors. Natuurlijk heeft er een dik pak ondersteuning achter gezeten, maar het licht is zo aangegaan bij haar en ze heeft zelf ook heel goed haar cognitieve sterke punten ingezet om die achterstand weg te werken.

koekje schreef: zo 08 dec 2019, 21:23 Zo, jij bent gewoon klaar met werken. En wat nu? Hobby's?

Mijn man stopt in het voorjaar ook met werken en wij gaan samen lange reizen maken met ons tiny house op wielen, oftewel een comfortabele caravan. Lekker een paar maanden weg rondtrekkend in Spanje/Portugal.

Een zoektocht. Naar wat wil ik nou echt in mijn leven. De ongekende luxe van kunnen kiezen uit meerdere werkplekken. Terwijl ik bang was om buitenspel te komen staan. Voorlopig blijf ik waar ik nu zit, 3 dagen in de week en daarnaast nog wat losse project-werkzaamheden.

Ons huis verkocht. Nodig om de volgende stapte kunnen gaan maken. We wonen nu in een tijdelijk huurhuis, erg wennen nog. Ik mis mijn ‘eigen’ huis nogal .. maar dat komt wel goed als we weten waar we definitief heen gaan.

Ik heb beter leren omgaan met onzekerheden, krijg iets meer vertrouwen in dat dingen wel goed gaan komen. Heb mijn vertrouwen in mijzelf een heel eind terug, en heb afscheid genomen zowel van dingen die ik niet meer nodig had. En twee vriendschappen sneuvelden omdat ze niet (meer) pasten bij wie ik ben.

Ik ben benieuwd waar we over een jaar wonen of onze plannen uit gaan komen.