Heftig verhaal voor mijn neus (hond overreden)
Geplaatst: do 19 nov 2020, 18:09
Ik ben ziek thuis want ja, oor en had mijn ziekenhuis gebeld en te horen gekregen dat ik ws verlenging ga krijgen omdat ik ziek ben. Ik was overstuur en toen ik rustiger was ben ik 2u gaan wandelen.
Ik was 15 min van huis verwijderd nog, er stond een vrouw met hond, maatje Ziva, blonde krullen en een klein hondje die ertegenop stond. Ik dacht nog 'als dat maar goed gaat' maar wil dat dan niet zien dus ik liep door. Een moment later hoor ik de hond gillen, de vrouw krijsen en ik dacht eerst dat de grotere hond dat kleintje beet en ik keek automatisch.
Maar de grotere hond was de weg op gerend en onder een enorme zandtruck gekomen, zo'n tientonner. Blijkbaar, vertelde die vrouw, is de hond 2x overreden en dan heb ik de laatste keer zien gebeuren.
Ik heb niet uitgekeken en ben zo de weg over gerend en de hond gegrepen ook. De hond was van zich af aan het bijten en beet de vrouw heel hard in haar hand en bedacht me dat ik moest uitkijken.
Al snel voelde je het leven eruit gaan, de rug was gebroken en op straat lag wat in het buikje hoort te zitten. Helaas heb ik het allemaal gezien
Er was een mevrouw die het ook had gezien en ook helemaal overstuur was en niemand die haar hielp. Ik kon niks want had de hond vast want die probeerde met de laatste krachten op te staan met de voorpoten. En de eigenaresse was ik aan het opvangen tegelijk. Ik vond dat ook zo heftig, ik zag in mijn ooghoek dat ze in het bushokje was gaan zitten. Helaas was ze later weg.
De vrachtwagenchauffeur heeft aangeboden de hond direct maar uit zn leiden te verlossen en hoewel ik m snap vond ik het heel naar. Hij heeft wel zijn gegevens opgeschreven ook.
Er was een omstander die achter de vrachtwagen zat, die heeft de dierenambulance gebeld en wilde de hond reanimeren. Daar ben ik vrij duidelijk en expliciet tegen geweest, maar hij wilde graag iets doen dus heb hem een pen laten halen. (voor mijn gegevens)
Vervolgens kwamen er allerlei mensen met theedoeken en glaasjes water die ik weg heb gestuurd. De eigenaresse vroeg of ik dat wilde doen. En toen haar vriend er 20min later was, was de hond net overleden.
Gelukkig was die man er voor de dierenambulance, hij heeft ook nog even op straat afscheid kunnen nemen, ik weet niet in hoeverre hij zich realiseerde wat er gebeurd was. Ik heb hem iig moeten vertellen dat de hond echt dood was. Hij trok nog net niet zijn haar uit zijn hoofd.
Ik was blij dat hij tegen haar ook herhaalde dat het niet haar fout was, dat deed ik namelijk omdat ik me zo verschrikkelijk schuldig voel(de) na het ongeluk van Ziva. En zij ook maar bleef zeggen dat het haar schuld was.
Tijdens dit hele gebeuren gingen er ook nog 3 mensen met elkaar op de vuist waar ik ook nog wat onvriendelijks naar geschreeuwd heb en die toen ophielden.
Ik heb de mensen van de dierenambulance geholpen met het hondje op de brancard leggen, ik voelde en voel me zo tekort schieten.
In een split second bedacht dat ik dat wel wilde doen want ook voor mij een soort afsluiting. Het laatste dat ik kon doen. En toen ik opstond voelde ik dat ik in een stuk ingewand stond.
Die vrouw heb ik naar de HAP verwezen voor de bijtwonden (en hopelijk geven ze haar wat rustgevends).
Toen de dierenambu weg was en ik die vrouw een knuffel had gegeven en zij wegliepen ben ik ingestort. Bij de mensen van de kringloop koffie gekregen en mijn handen kunnen wassen want die waren bebloed en wat mensen gebeld.
Ik ben thuis gekomen, vraag me niet hoe. Alles doet me zeer en een vriendin heeft me opgevangen. Ik ben echt kapot. Zowel fysiek als psychisch.
Teruglezend denk ik; wat een opschepverhaal en maak ik me tegelijk daar weer druk over. Zoals ik me over alles druk maak op moment.
Maar dat hondje, ik zie nog steeds dat beeld voor ogen, die vrouw en haar inmense verdriet en Ziva, hoe zij op straat lag. Dat beeld dringt ook op. Misschien moet ik zelf ook maar iets rustgevends nemen.
Die mevrouw heb ik op het hart gedrukt dat ze me moet bellen als ik iets kan doen voor haar.
Ik was 15 min van huis verwijderd nog, er stond een vrouw met hond, maatje Ziva, blonde krullen en een klein hondje die ertegenop stond. Ik dacht nog 'als dat maar goed gaat' maar wil dat dan niet zien dus ik liep door. Een moment later hoor ik de hond gillen, de vrouw krijsen en ik dacht eerst dat de grotere hond dat kleintje beet en ik keek automatisch.
Maar de grotere hond was de weg op gerend en onder een enorme zandtruck gekomen, zo'n tientonner. Blijkbaar, vertelde die vrouw, is de hond 2x overreden en dan heb ik de laatste keer zien gebeuren.
Ik heb niet uitgekeken en ben zo de weg over gerend en de hond gegrepen ook. De hond was van zich af aan het bijten en beet de vrouw heel hard in haar hand en bedacht me dat ik moest uitkijken.
Al snel voelde je het leven eruit gaan, de rug was gebroken en op straat lag wat in het buikje hoort te zitten. Helaas heb ik het allemaal gezien
Er was een mevrouw die het ook had gezien en ook helemaal overstuur was en niemand die haar hielp. Ik kon niks want had de hond vast want die probeerde met de laatste krachten op te staan met de voorpoten. En de eigenaresse was ik aan het opvangen tegelijk. Ik vond dat ook zo heftig, ik zag in mijn ooghoek dat ze in het bushokje was gaan zitten. Helaas was ze later weg.
De vrachtwagenchauffeur heeft aangeboden de hond direct maar uit zn leiden te verlossen en hoewel ik m snap vond ik het heel naar. Hij heeft wel zijn gegevens opgeschreven ook.
Er was een omstander die achter de vrachtwagen zat, die heeft de dierenambulance gebeld en wilde de hond reanimeren. Daar ben ik vrij duidelijk en expliciet tegen geweest, maar hij wilde graag iets doen dus heb hem een pen laten halen. (voor mijn gegevens)
Vervolgens kwamen er allerlei mensen met theedoeken en glaasjes water die ik weg heb gestuurd. De eigenaresse vroeg of ik dat wilde doen. En toen haar vriend er 20min later was, was de hond net overleden.
Gelukkig was die man er voor de dierenambulance, hij heeft ook nog even op straat afscheid kunnen nemen, ik weet niet in hoeverre hij zich realiseerde wat er gebeurd was. Ik heb hem iig moeten vertellen dat de hond echt dood was. Hij trok nog net niet zijn haar uit zijn hoofd.
Ik was blij dat hij tegen haar ook herhaalde dat het niet haar fout was, dat deed ik namelijk omdat ik me zo verschrikkelijk schuldig voel(de) na het ongeluk van Ziva.
En zij ook maar bleef zeggen dat het haar schuld was. Tijdens dit hele gebeuren gingen er ook nog 3 mensen met elkaar op de vuist waar ik ook nog wat onvriendelijks naar geschreeuwd heb en die toen ophielden.
Ik heb de mensen van de dierenambulance geholpen met het hondje op de brancard leggen, ik voelde en voel me zo tekort schieten.
In een split second bedacht dat ik dat wel wilde doen want ook voor mij een soort afsluiting. Het laatste dat ik kon doen. En toen ik opstond voelde ik dat ik in een stuk ingewand stond.
Die vrouw heb ik naar de HAP verwezen voor de bijtwonden (en hopelijk geven ze haar wat rustgevends).
Toen de dierenambu weg was en ik die vrouw een knuffel had gegeven en zij wegliepen ben ik ingestort. Bij de mensen van de kringloop koffie gekregen en mijn handen kunnen wassen want die waren bebloed en wat mensen gebeld.
Ik ben thuis gekomen, vraag me niet hoe. Alles doet me zeer en een vriendin heeft me opgevangen. Ik ben echt kapot. Zowel fysiek als psychisch.
Teruglezend denk ik; wat een opschepverhaal en maak ik me tegelijk daar weer druk over. Zoals ik me over alles druk maak op moment.
Maar dat hondje, ik zie nog steeds dat beeld voor ogen, die vrouw en haar inmense verdriet en Ziva, hoe zij op straat lag. Dat beeld dringt ook op. Misschien moet ik zelf ook maar iets rustgevends nemen.
Die mevrouw heb ik op het hart gedrukt dat ze me moet bellen als ik iets kan doen voor haar.
Om zoiets te zien lijkt me al horror, laat staan als één van de eerste...