Barfplaats.nl

Eigenlijk was het als een grapje bedoeld toen ik in januari 2016 mijn man een link stuurde naar een website van een stichting die buitenlandse boxers in nood helpt. De link betrof een nors kijkend boxermeisje van bijna twee jaar oud. We hadden al een boxer, Laika, en we vonden het zoʼn leuk ras dat ik voor de gein wat op die website had zitten kijken. Gelukkig is manlief de voice of reason in ons huishouden, degene die niet impulsief reageert maar kwesties eerst vanuit alle perspectieven bekijkt voordat hij een beslissing neemt. Dacht ik.
‘Schattig hondje, maar nee, we gaan er niet nog een hond bij nemen, we hebben er al drie’ was de reactie die ik van hem had verwacht. In plaats daarvan schreef hij, al enkele minuten nadat hij de link had ontvangen: ‘Ooo, wat een dotje. Hoe gaat zoʼn adoptie in zijn werk? Stuur de stichting maar meteen een mail, anders is dat hondje misschien al weg.’ Gloep…


Het ging o.a. om dit fotootje. Ze was hier vast nog geen twee jaar oud, dus ik denk dat ze al vanaf pup in een asiel zat.

Het was dinsdag, ik schreef meteen een mail aan de stichting en kreeg binnen een uur antwoord: Lupi zou twee dagen later in Frankfurt arriveren, degene voor wie ze gereserveerd was had net afgebeld, dus als we de formaliteiten inclusief een huisbezoek die week nog konden regelen, zouden we haar op zaterdag kunnen gaan halen. Gloep! Frankfurt lag meer dan 400 kilometer bij ons vandaan: met de camper (de andere honden zouden mee moeten) in de winterse omstandigheden al snel 6 uur rijden enkele reis… Dat kun je niet even in één dag op en neer doen. Terwijl ik met het pleeggezin aan het passen en meten was, werd er nog een andere oplossing aangedragen: iemand kon Lupi vanuit Frankfurt meenemen naar een stad op 275 kilometer afstand, en dat was met de auto wel te doen op en neer.

Toen we haar daar ophaalden, schrokken we eerlijk gezegd wel even: een reiskooi met een werkelijk graatmagere hond vol kale plekken erin, die agressief in de aanval ging zodra er een andere hond langsliep. Gloep… Maar we zetten haar in een tuigje in een mand op de achterbank, tijdens de reis stopte ik haar steeds weer gedroogde voertjes toe, en zo reden we terug naar Leipzig, toch wel een beetje vrezend hoe de kennismaking met de andere honden zou gaan verlopen. En met de katten.

Dat ging gelukkig allemaal goed. Lupi bleek de liefste en sociaalste hond te zijn die je je kunt voorstellen. Goed met mensen, goed met andere honden, goed met kinderen, goed met katten. Een totale apporteerjunkie. Boordevol levenslust.
Er waren later wat dingetjes – artrose, spondylose, incontinentie – die aandacht vroegen, maar met een batterij supplementen en wat medische ondersteuning konden we dat zodanig sturen dat het haar niet beperkte in haar doen en laten.

Dat ze vanwege haar kwaaltjes geen vijftien zou worden, daar hielden we wel rekening mee, maar dat het ineens zó snel afgelopen zou zijn… dat sloeg de grond onder onze voeten weg. Ik kwam op 23 september terug van een vakantie in Nederland en zei tegen meneer Anne: is Lupi nou afgevallen of lijkt dat maar zo? Ze bleek inderdaad een paar kilo kwijt te zijn, maar ze was nog steeds niet mager. Op 2 oktober vertrok baasje naar Duitsland voor zijn werk, en toen ik de honden ’s avonds uitliet, dacht ik: vreemd, ze krijgt een dikke buik maar haar ruggengraat steekt zo uit. Maar ze was opgewekt, at goed, poepte goed, plaste goed, sliep goed, alles goed. Dacht ik.

Helaas was het dus niet goed. Toen ik op 11 oktober eindelijk bij de da terechtkon, bleek er niets meer gedaan te kunnen worden. Op 13 oktober hebben we haar laten gaan, nadat baasje in volle vaart was teruggekeerd zodat ook hij afscheid kon nemen.

Hieronder wat foto’s uit Lupi’s leven bij ons. Ze was een hond uit duizenden. Rust zacht, lief meisje van me.

Haar eerste barfhapje, een kwartel en wat orgaanvlees:



Apporteerjunkie Lupi met haar favoriete buurvrouw:



De favoriete slaaphouding. Zo waggelde ze op haar rug vaak de hele keuken door.

Wat een mooi verhaal... en wat een heerlijke foto's

Heel veel sterkte. Het zal oorverdovend stil zijn

Lupi tijdens onze laatste wandeling. Natuurlijk met speeltje. Altijd met speeltje. Vaarwel, lieverd.

Wat was ze graatmager en wat had ze een heerlijke gouden mand gevonden bij jullie
Op die laatste foto is de dikke buik inderdaad duidelijk te zien en hebben jullie haar lijden kunnen besparen. Maar vreselijk wanneer je dan ineens zo'n uitslag krijgt dat je niets kan doen om het probleem op te lossen. Heel veel sterkte met de leegte die Lupi achter heeft gelaten *knuffel*

Wat een mooi eerbetoon maar echt veel en veel te jong

Heel veel sterkte

Run free mooi meisje.

Dag lieve mooie Lupi

Wat een prachtig topic heb je er van gemaakt

Heel veel sterkte met het verlies van je bijzondere meisje

Lieve lieve Lupidepupi
Wat hebben wij en de meiden van je genoten elk jaar. Wat een fantastisch leventje had je bij Anne en meneer Anne, in het Zweedse hondenparadijs. Atz had af en toe wel sneaky een van je speeltjes te pakken, maar gelukkig duurde dat nooit lang, en had je meerdere speeltjes waar je gek op was. Eindeloos apporteren met de meiden, wat een feestje was dat altijd. Wat zal je ook door ons gemist worden voortaan...

Dikke virtuele knuffel voor jullie, Anne en meneer Anne, en zodra het kan een echte.

Ach, jullie lieve, lieve Lupi, een gouden mand was ze in terecht gekomen en wat heeft ze daarvan genoten. Een prachtig mooi verhaal over jullie meisje, wat zal het stil zijn nu.
Nogmaals heel veel sterkte Anne, voor jou en voor meneer Anne, want wat een leegte laat zij achter.

Je lieve vriendelijke vrolijke Lupi. Een karaktervol boxermeisje. Wat een gouden mandje had ze bij jullie en wat zal ze gemist worden. Nogmaals heel veel sterkte met dit veel te vroege afscheid.

Wat een mooi verhaal Anne, ontroerend door alle liefde en zonnestralen die door ieder woord schijnen. Heel veel sterkte!

Heel heel veel sterkte Anne en meneer Anne. Lupi heeft een prachtig leven bij jullie gehad maar dat is zo’n schrale troost als je maar zo kort van elkaar hebt mogen genieten

Wat hebben jullie het heerlijk gehad met elkaar
En wat hard dat daar ineens zo'n einde aan komt...heel veel sterkte met het gemis van jullie lieve Lupi

Ach ja, die eerste foto's van haar toen ze net bij jullie was. Dat weet ik nog goed. Wat heeft ze het goed gehad, en hebben jullie genoten van elkaar!
Ook hier heel veel sterkte gewenst met het gemis van Lupi.

Dag Lupi, wat zal je gemist worden door je baasjes
Veel sterkte Anne en meneer A.