. Pfft, dat is niet mis, een hersenbloedingen. Ik ben verder bang dat er maar 1 iemand weet wanneer de tijd aan is gebroken. En dat ben jij....
. En soms is dat allemaal niet zo duidelijk hoor. Ik hoor Atjo Westerhuis nog zo zeggen "Zo! Deze patente meid ziet er niet uit alsof haar laatste uurtje geslagen is!". Nou helaas, dus wel...Je zou je af kunnen vragen of zij nu erg lijdt. Als dat het geval is, als ze erg lijdt, dan kun je je afvragen of dat nog zinvol is. Want je weet dat je in de reserve-tijd zit met Mara. Dus je weet dat het waarschijnlijk niet meer veel beter gaat worden. Dus als ze lijdt, kun je jezelf afvragen waarom je haar zou laten lijden. Maar als ze niet lijdt... ja, waarom zou je ingrijpen? Mag een dier niet langzaam sterven? Ik vind het wel eens moeilijk en ik vind de scheidslijn nog wel eens erg dun. Aan de ene kant ben ik blij dat wij onze honden op een zachte manier in kunnen laten slapen. Aan de andere kant gaat er dus geen hond meer van nature dood, omdat wij lang voor die tijd al hebben ingegrepen. En natuurlijk is dat altijd terecht hoor, je hoort mij niet twijfelen daaraan. Maar aan de andere kant denk ik dat wij zelf het meest lijden onder het aanzien dat ons huisdier langzaam aftakelt en sterft. En dus pakken we het op en laten het inslapen. En soms vraag ik me wel eens af of een dier ook niet rustig mag sterven... Natuurlijk wel met 1 vette maar. Als de hond maar niet lijdt en als het maar geen pijn heeft. Maar als er geen sprake is van pijn of lijden, waarom zou je dan niet wachten tot de natuur doet wat het doet? Hoort het ook niet bij het leven? Mjah, aan mij heb je ook niks, ik geef het toe
Mijn ervaring is overigens dat dieren helemaal geen angst kennen om te sterven. En ik heb het gevoel dat wij mensen onze eigen gedachtes en gevoelens over leven en dood gaan op onze huisdieren projecteren. Dieren nemen het leven zoals het komt. Ze leggen niks in onze handen. Wij nemen het leven in handen. Ik ben zelf redelijk spiritueel ingesteld maar heb daar dus een heel andere visie op.
