Wat kan ik dan het beste doen?
Kipkarkas doormidden hakken? Want ze kauwt er wel op.
Het ziet er zo eng uit als ze dat doet
Eendenekken bijvoorbeeld houd ik nog altijd vast, dan kauwt ze er tenminste stukken af...
Moderator: Lizzy

Dat was dus ook het 1e waar ik aan dacht. Fedor was als pup ook een grote schrokkerd en helemaal als wij erbij bleven. Wij zijn hem in de kennel gaan eten geven, ook zonder Gitte in de buurt en toen ging het al stukken beter.Lizzy schreef: Blijf je bij het eten van de karkassen ook in de buurt? Krijgt ze juist door jouw aanwezigheid niet het gevoel dat ze moet schrokken, snel alles weg moet werken? Ik zie dat bij mijn honden wel. Ik zou haar eens een vleesbot geven, als ik jou was, wat ze onmogelijk in 1 keer door kan slikken. Bijv. een deel van een hele kip of eend of parelhoen. En zet haar daarmee eens op een plekje waar ze helemaal alleen kan zijn en in alle rust kan eten. Kijk dan eens wat er gebeurd.
Ik weet niet hoe groot de karkassen zijn die je geeft, maar misschien moet je wat grotere vleesbotten gaan voeren.


Maar als jij een groot zacht vleesbot geeft die niet in 1 keer ingeslikt KAN worden, hoef jij ook niet in te grijpen.Rossi schreef: Ja dat zou kunnen, dat ik wat meer afstand moet nemen, maar ik wil er juist bijblijven zodat ik kan grijpen mocht er iets mis gaan.
Dilemma dilemma ...![]()
Verbaast me niks eerlijk gezegd, een kipkarkasje stelt voor een beetje hond niets voor, daar hoeven het heus geen reuzen voor te wezen.Rossi schreef: Ik dacht dat een kipkarkas in verhouding tot haar bek niet in 1 keer ingeslikt kon worden.
Maar ze deed het toch![]()