Moderator: Lizzy
Als ze met carnibest ook blijft spugen dan is er meer aan de hand. virusje of zo.geer schreef: Tsja. Maar fijngemalen kalkoenvlees noem ik niet bepaald Barf, da's volgens mij redelijk vergelijkbaar met CB. Ga morgen weer een rol halen, kijken of het verschil maakt
Bizar toch Geer! Maar ja goed, als het de oplossing is....!geer schreef: Nou, eureka! Met wat bruin brood door haar eten houdt ze het nu al 2 dagen prima binnen...
Nou, het helpt tegen de misselijkheid van de laatste dagen. Met het spugen. Maar het voorkomt niet de aanvallen van smakken en misselijkheid. Althans, niet alle oorzaken, want net had ze er eentje. Wij hadden vandaag een begrafenis en Soofje en Ted mochten bij de buren verpozen. Daar werd uitermate goed voor ze gezorgd, het hele gezin had vrij genomen om het de dames naar de zin te makenCathelijn schreef: jeetje, als dit ook de oplossing is voor die aanvallen, ga ik zometeen de bakker leegkopen.
knuffel voor Sophie
Maar Soofje...die raakt gestrest als ik weg ben. Tenminste, niet als we weggaan en ze zit in haar bench, dan kent ze het ritueel,maar als ik wegga en er gebeurt iets dat anders dan normaal? Aan 't end van de middag begon ze te smekken en kreeg ze een aanval, die heeft met tussenpozen de hele avond geduurd. Er is me nu in ieder geval wel duidelijk dat stress omdat ik weg ben 1 van de oorzaken is. Toen ik laatst een bedrijfsuitjevan 2 dagen had werd ze ook letterlijk misselijk van ellende. Soort lichamelijke verlatingsangst lijkt het wel.Ik denk dat je beter kunt zeggen dat Sofie een soort van verlatingsangst (of angst voor veranderingen) heeft wat zich uit in misselijkheidgeer schreef: Nou, het helpt tegen de misselijkheid van de laatste dagen. Met het spugen. Maar het voorkomt niet de aanvallen van smakken en misselijkheid. Althans, niet alle oorzaken, want net had ze er eentje. Wij hadden vandaag een begrafenis en Soofje en Ted mochten bij de buren verpozen. Daar werd uitermate goed voor ze gezorgd, het hele gezin had vrij genomen om het de dames naar de zin te maken
. Daar moet een beetje homeopaat wel iets mee kunnen doen.
Daar ben ik inmiddels ook achter. Ze hangt teveel aan mij. Ze vindt het prima als ik wegga, als ik maar voorspelbaar wegga. 's Avonds in de bench alleen is geen punt, overdag in de bench ook niet. Het is niet het alleen zijn, het is een soort angst dat ik haar in de steek laat. Heeft ze in het bos ook. Ze gaat gerust aan de struin, maar wee als ze me niet vindt waar ze me verwacht te vinden...dan raakt ze finaal in paniek. En als ze niet weet wanneer ik terug ga komen, of het naar haar zin te lang duurt...dan wordt ze ziek. Soms tenminste. Zoals gisteren. Ted kan ook niet goed (meer) alleen zijn, maar bij Ted gaat het echt om het alleen zijn. Drop Ted bij wie-dan-ook en Ted is mij op slag vergeten. Het is niet de enige oorzaak van haar maagproblemen, want ze heeft ze ook als ik gewoon stressloos thuis ben. Maar het is wel een hele lastige mede-oorzaak. Ik hoop idd dat homeopathie of bach kan helpen. Maar ik zal er zelf ook meer aan moeten doen.Nitus schreef: Ik denk dat je beter kunt zeggen dat Sofie een soort van verlatingsangst (of angst voor veranderingen) heeft wat zich uit in misselijkheid
Dit zou wel verklaren waarom ze heel lang niet ziek was geweest en 2 keer ziek was toen ze bij ons logeerde..... Ik had toentertijd ook het gevoel dat een mede oorzaak stress was. Stress omdat haar dingen aan werden gedaan (echt vreselijke dingen zoals haar op de Namara's feest-dag even aan een 20 meter lange lijn vast binden zodat ze 'm niet kon peren. Zat ze overal bij, gezellig, maar nee. Dat wilde Soof niet. Soof wilde los. Soof wilde struinen. Soof wilde dr eigen gang gaan. En dat kon niet. Dus was Soof uit dr hummetje) die ze niet fijn vindt. Nou, dat in combi met dat jij er niet bent: was misschien de reden waarom ik 's avonds bij de DA zat omdat de aanval maar niet weg leek te gaan...?geer schreef: Daar ben ik inmiddels ook achter. Ze hangt teveel aan mij. Ze vindt het prima als ik wegga, als ik maar voorspelbaar wegga. 's Avonds in de bench alleen is geen punt, overdag in de bench ook niet. Het is niet het alleen zijn, het is een soort angst dat ik haar in de steek laat. Heeft ze in het bos ook. Ze gaat gerust aan de struin, maar wee als ze me niet vindt waar ze me verwacht te vinden...dan raakt ze finaal in paniek. En als ze niet weet wanneer ik terug ga komen, of het naar haar zin te lang duurt...dan wordt ze ziek. Soms tenminste. Zoals gisteren. Ted kan ook niet goed (meer) alleen zijn, maar bij Ted gaat het echt om het alleen zijn. Drop Ted bij wie-dan-ook en Ted is mij op slag vergeten. Het is niet de enige oorzaak van haar maagproblemen, want ze heeft ze ook als ik gewoon stressloos thuis ben. Maar het is wel een hele lastige mede-oorzaak. Ik hoop idd dat homeopathie of bach kan helpen. Maar ik zal er zelf ook meer aan moeten doen.
Met het risico op overpsychologisering...maar ik denk dat er voor mij steeds meer stukjes op zijn plaats vallen bij Sophie. Ik denk dat het niet eens zozeer is dat haar iets aan wordt gedaan wat haar niet zint. Ik denk dat ze heel diep van binnen als de dood is in de steek gelaten te worden. En Soofje is -net als haar baasje- een heerlijke binnenvetter die niet zo heel veel laat zien, tot de boel overloopt en ze letterlijk ziek wordt.Lizzy schreef: Dit zou wel verklaren waarom ze heel lang niet ziek was geweest en 2 keer ziek was toen ze bij ons logeerde..... Ik had toentertijd ook het gevoel dat een mede oorzaak stress was. Stress omdat haar dingen aan werden gedaan (echt vreselijke dingen zoals haar op de Namara's feest-dag even aan een 20 meter lange lijn vast binden zodat ze 'm niet kon peren. Zat ze overal bij, gezellig, maar nee. Dat wilde Soof niet. Soof wilde los. Soof wilde struinen. Soof wilde dr eigen gang gaan. En dat kon niet. Dus was Soof uit dr hummetje) die ze niet fijn vindt. Nou, dat in combi met dat jij er niet bent: was misschien de reden waarom ik 's avonds bij de DA zat omdat de aanval maar niet weg leek te gaan...?
)...die vindt ze eng. Ze is drie jaar lang als de sodemieter weggerend zodra wij een sigaret aanstaken. Wij dachten dat ze niet van de rook hield...maar ze rende ook weg bij een lucifer. Of gewoon een aansteker. Maar in onverwachte situaties, of situaties die moeilijk zijn in te schatten, als ze niet weet wat ze aan mij heeft, dan lijkt ze zichzelf van binnen zo op te naaien dat ze misselijk wordt. Dat aan de lijn liggen zoals jij beschrijft, ik zie dat zo voor me. Dat vindt ze vreselijk. Dan is ze bang dat je weggaat en ze niet achter je aan kan komen. Althans, dat is mijn ervaring. Laat ik haar los en sommeer ik haar op haar plaats: dan gaat ze rustig liggen. Al laat ik het tuinhek open staan. Zodra ik haar vastleg en hetzelfde doe schiet ze in de stress.
