In het begin heb ik Alba geholpen door het vast te houden, vooral als ze niet zo goed wist wat ze er mee aan moest maar ook wel om mijn eigen vertrouwen in de hond te vergroten hoor .
Tegenwoordig mag ze het allemaal zelf doen, hoewel ik haar wel in de gaten hou. Als ik iets weg wil pakken of vasthouden (bv de haasbout, daar blijft altijd een stuk bot over wat ze niet wegkrijgt dus ik bestel het ook niet weer), mag dat altijd. Blijkbaar is Alba's vertrouwen in mij groot genoeg daarvoor. Ze krijgt er altijd wat voor terug, maar het is niet altijd een 1 op 1 ruil zeg maar: ik vraag haar ook wel eens iets los te laten terwijl ik niets in mijn handen heb.
Bennie schreef:
Het verhoogt volgens mij ook de vertrouwensband met je hond .
Ik heb het idee dat ik die vertrouwensband juist nodig heb voordat ik ze mag 'helpen'.
De band die ik met Kyra heb is super en mag haar dan ook helpen. De band met Duster is iets minder en hij ziet mijn hulp ook niet als hulp. De band met Tanja is het minst (herplaatser) en ik mag haar dus ook niet helpen.
Fijn om te lezen dat ik niet idioot ben dat ik mijn honden wil helpen met het leren eten van BARF. Het gaat overigens steeds beter, dus de hulp ook steeds minder
Jol schreef:
Fijn om te lezen dat ik niet idioot ben dat ik mijn honden wil helpen met het leren eten van BARF. Het gaat overigens steeds beter, dus de hulp ook steeds minder
Jij kent je honden het beste, dus waarom zou het idioot zijn om ze te helpen? En al zou het dat zijn, dan zou ik me daar niets van aantrekken.
Vanmiddag was een parelhoender van mij in de put gevallen. Het water stond heel laag, waardoor ik niet bij haar kon komen (ca. 4 meter). Ik heb haar toen gevangen met een emmer aan een telescoopstok. Ze was bekaf en had het koud. Ik heb haar schoongemaakt met lauw water en toen in een handdoek gedaan. Lekker op bed gaan liggen en alleen haar kopje stak onder het dekbed uit. Na een uur had ze weer praatjes en kon ik haar buiten bij haar soortgenoten zetten.
Alsof dat niet idioot is, naar bed met een parelhoender. Toch zal ik de volgende keer het weer precies zo doen.
Het was (een beetje late) siësta. En tussen de middag lig ik zelf ook vaak, dus ik heb haar lekker tegen mij aan gelegd en zo hebben we samen liggen dutten. Dan had ze ook nog de warmte die van mij afkwam.
Ik weet dat het een vrouwtje is, maar herken haar niet meer in de groep. Deze zijn voorlopig voor de kweek, maar als de tijd daar is, zal ik haar snel slachten. Een dier heeft recht op een goed, gezond en aangenaam leven en een snelle dood.
Was het met de mensen maar hetzelfde. Wij moeten lijden tot het einde vanzelf komt.
In de industrie is het natuurlijk ook niet goed voor de dieren.
. 
.
