Moderator: Lizzy
Ik ben de laatste tijd zo intensief met hem bezig geweest, dat ik misschien een beetje te veel gefixeerd raak op (bij-)zaken? Ik weet het niet meer.
Deze dan...jalukrifa schreef: Moeilijk te zien op deze foto's, maar ik denk dat er best wel iets meer vlees op mag. Ik zou iets meer gaan voeren.
Dat heb je dan goed gezien! Ik kom net bij de da vandaan, en die vond hem ook niet te dun, beetje schraal noemde ze hem wel. Dat komt nog van de prednison, dat teert de spieren weg. Als het goed is gaat dat dus alleen nog maar beter. De knobbel was niet echt verontrustend, maar ze voelde wel een verdikking in de huid, dus niet op het bot. Waarschijnlijk gestoten? Dat kan goed, want, en daar ging ik eigelijk voor, hij is blind! Blind...jalukrifa schreef: Idd goed opgeknapt!. Ik vindt hem niet extreem mager, maar ook zeker niet te dik, er mag wat mij betreft wel iets bij. Hij mist wel wat bespiering, lijkt me. Ik zou iets meer gaan voeren en lekker doortrainen.
Nou overdrijf ik misschien, maar ze zei, àls hij nog wat ziet, dan zijn het schimmen. Het was ons natuurlijk wel al opgevallen. Voornamelijk 's avonds, viel hij vaak van de stoeprand, kon in het donker de deur niet vinden en liep nogal eens tegen een (geparkeerde) auto. Nèt iets te vaak om nog grappig te zijn (alhoewel we eigenlijk best wel eens moesten lachen :-X). Maar nu ging ik gister sinds maanden weer eens met de werpstok een balletje gooien en ik ben me rot geschrokken. Zo lang de bal rolde kon hij hem goed vinden, maar zodra hij stil lag kon hij er zelf over struikelen en hem dan nog niet vinden! Dat was natuurlijk flink mis. En dat is het dus ook. Maar bovenal vind ik het echt heel erg knap dat hij dat zo heeft kunnen "verbergen". Ik had al eens gegoogled en begrepen dat zolang je de mand en het huis verder niet veranderd er geen problemen hoeven te ontstaan. Maar ook fietsen gaat echt nog heel erg goed ??? Hij loopt wel iets te vaak iets te dicht bij, dan duw ik hem een beetje weg, maar dat is het wel. Met wandelen is hij wel wat onzekerder en laatst liepen we ergens waar hij nog nooit geweest was en toen liep hij bijna zo de sloot in die een halve meter lager lag. Het is dat ik zo goed oplet. Ik ben wel verdrietig, maar eigenlijk wist ik het natuurlijk wel al, en als hij nu al blind is, zo zie ik het dan maar, dan gaat het verder dus niet achteruit! Nou, op zich is hier goed mee te leven. Zo zie je maar, een stamboom zegt toch niet alles. De da zei nog dat we deze hond beter niet als dekreu konden aanbieden. Joh... :o Goed dat ze het zegt, natuurlijk, maar dat had ik zelf ook wel al bedacht...
Ik ga me er zeker eens in verdiepen. Maar ik heb weinig hoop. Het netvlies was geheel in orde. Staar had hij matig, normaal voor deze leeftijd. Dus dan iets aangeboren? Volgens de da niets aan te doen, wel vertelde ze me dat een oogarts er natuurlijk meer over kon vertellen, maar ze ontnam me direct de hoop dat er iets aan te doen zou zijn. Maar, eigenwijs als ik ben, ga ik dat eerst eens even zelf uitzoeken. Ze hebben me al meer verteld...Sella schreef: Ik zou er toch mee naar een oogarts willen.
Mijn lab was al met een half jaar heel slecht zient en de oogarts heeft nog wat kunnen redden en pas met 4 jaar was het zo goed als blind.
Toch ben ik onder controle gebleven 1 keer per jaar omdat er toch nieuwe vindingen komen.
Er is ook nog een optie voor lensvervanging dus ik zou niet meteen de handoek in de ring gooien maar me laten informeren.
Wat jullie ook besluiten, je hebt niet het gevoel van had ik maar eerder dit geweten.
Sterkte.
En de bal vinden kan nog lang aan als je hem heel goed over je vel heen haalt dat hij naar jou ruikt.
Nou, dat is nou typisch dat jij dat nu zegt! Ik heb dat dus net aan de hand gehad! Ik kwam een hond tegen die ik niet kende en die me niet geheel vriendelijk overkwam (staart recht strak overeind, rughaar omhoog). Ik was me er terdege van bewust dat ik nu extra goed moet opletten, omdat hij dat zelf dus (bijna) niet meer kan. De vrouw vroeg of ze even mochten spelen, maar ik doe dat dan toch liever niet meer. Ik heb wel geleerd dat mensen vaak zelf niet weten hoe hun hond reageert! Het typische: "dat doet ie normaal nooit!" verhaal is Boris en mij niet onbekendMevroi Kruim schreef: Jeetje, dat komt ff hard aan!
Sterkte!
Ik heb trouwens een paar blinde honden gekend die zich goed konden redden. Gehoor en reuk zijn zo goed dat dat een heel eind compenseert. Wat wel vaak lastig is zijn ontmoetingen met andere honden. Omdat de blinde hond ze niet ziet kan hij de juiste lichaamstaal niet laten zien en ziet zelf ook niet de lichaamstaal van de andere hond. Contacten goed begeleiden en desnoods afkappen kan handig zijn.
. En als ik het niet vertouw doe ik het dus nu al helemaal niet meer. Ja hoor, fietsen gaat nog primaSella schreef: Ik heb zelfs nog met mijn blinde hond gefietst toen ze me letterlijk blindelings vertrouwde.
