Hoe is dat onderzocht? Hoe slagen de onderzoekers erin precies in de gaten te houden welk dier in de roedel hoeveel van welk groot prooidier eet? En hoe de ontlasting van elke "mee-eter" er na een aantal uren uitziet? (Is gewoon een oprechte vraag hoor, geen tegenaanval.)wolfdolf schreef: Spijsvertering staat sterk onder invloed van natuurlijke selectie.
Wolven kunnen in een maaltijd ettelijke kg lever en nier of 90% hard bot eten.
Dat kunnen (de meeste) honden niet.
Het feit dat in sommige streken blijkbaar weinig variatie wordt genuttigd, wil natuurlijk niet zeggen dat "de verscheidenheid aan dieren voeren" niet uit de natuur komt. In andere streken wordt wellicht gevariëerder gegeten.Vanwaar komt dan het idee dat je zo'n verscheidenheid aan dieren moet voeren, als het niet uit de natuur komt?
Het lichaam van een hond is er niet op afgesteld en toch wordt het als een must gezien.
Overigens lijkt het me nog steeds dat een wolf in een roedel niet alleen de gezamenlijk gevangen, grotere prooidieren eet, maar heus af en toe ook wel kleinere prooidieren verschalkt.
Het probleem is meer dat ook biologische koeien voornamelijk knalharde botten leveren, en dat er problemen kunnen ontstaan (afgebroken tanden, te grote slijtage van de tanden, verstopping) als je die voert.De topicstarter spreekt van biologische koeien, maar ook dat vinden jullie te eenzijdig.
Dit, terwijl jullie ook zeggen dat het gaat om het feit dat wilde dieren meer goede vitamines en mineralen bevatten dan die van de bioindustrie.
Biiologische koeien zijn dan wel geen wilde dieren, maar hun voeding is het wel.
Overigens, nu ik het verhaal nog eens lees, voel ik iets wringen. Enerzijds zeg je dat de spijsvertering van wolven en honden niet meer met elkaar te vergelijken is, anderzijds vind je de verscheidenheid van het barfdieet eigenlijk maar onzin, omdat sommige wolvensoorten in sommige streken ook geen variatie kennen. Ik vind dat als argument tegen variatie nog steeds wat dunnetjes en paradoxaal. Als we de wolf nou even buiten beschouwing laten, en ons concentreren op de huishond in een stedelijke omgeving, hoe ziet het ideale barfmenu er voor jou dan uit? (Wederom oprecht geïnteresseerde vraag.)
Ook stel je dat het lichaam van de hond niet op variatie is afgesteld. Maar hoe verklaar je dan dat bv. de honden hier op barfplaats het er zo prima op doen? En dan bedoel ik over diverse generaties bekeken, want verschillende mensen hier hebben al eeuwig versgevoerde nestjes.
Nou nee, wat er letterlijk gezegd wordt is dat de wolf veelal in een gezondere leefomgeving woont, en dat onze huishonden de variatie wel eens nodig kunnen hebben om met alle uitlaatgassen, sigarettenrook en beperkte beweging toch een behoorlijke leeftijd te bereiken.Dat hangt af van het dier. Er zijn verschillende soorten wolven met verschillende levenswijzes. En je zegt letterlijk dat de mens het beter weet dan de natuur...dat wanneeer wolven gevarieerder zouden eten, ze gezonder zouden blijven??? Evolutioneel gezien kan dit niet want wolven zijn aangepast aan hun dieet.
Weet je, probeer het ook eens van de andere kant te bekijken. Stel dat Lizzy bij Barf voor beginners schrijft: "Barfen is helemaal niet ingewikkeld! Ga gewoon naar de slager en vraag of ie een hele koe voor je in stukken hakt. Stop die stukken in de diepvries en geef je hond er iedere dag iets van te eten tot de koe op is. Ga dan terug naar de slager en herhaal deze procedure. O ja, vraag wel om een biologische koe."
Ik durf er mijn hand voor in het vuur te steken dat barfplaats dan vol zou staan met de meest uiteenlopende gezondheidsproblemen die rechtstreeks te herleiden zijn op de 'adviezen' van Lizzy (en op de domheid van de mens, want je zult zien dat een heleboel mensen denken: ach wat, biologisch, veel te duur! Een gewone koe kan ook best.). Die verantwoordelijkheid zou ik ook niet willen dragen als ik Lizzy was, nog even afgezien van de gevolgen voor de reputatie van het barfen. En van de gezondheidseffecten op de lange termijn bij een eenzijdig dieet.
Gevarieerd voeren is na uitgebreide trial and error een goede manier gebleken om verantwoord te barfen, waarbij het risico op tekorten en schade aan gebit en maag-darmkanaal minimaal is. Lizzy heeft dat niet uit haar duim gezogen; ik vermoed dat ze ieder boek en onderzoek op dit gebied wel heeft gelezen, en bovendien heeft ze zelf ook het een en ander empirisch onderzocht (bv. de gevolgen van wel/niet/veel/weinig groenten voeren op de vacht van een hond).
Tegelijkertijd zie ik om me heen dat er ook andere manieren van barfen bestaan. In Duitsland worden heel andere principes gehanteerd daarbij, en op de hondenschool waar ik kom zijn er heel veel die barfen, en daar vliegen de runderribben en de lamspoten je om de oren (allemaal kaal bot, trouwens). Maar wat ik ook zie is dat geen van die honden zo mooi glimt als die van ons!


