Eigen paard

[pearlsofpassion]

Ik heb mijn eigen kippen geslacht en opgevoerd aan mijn katten.
Toen kon ik het met zoveel overtuiging zeggen dat ze dan tenminste nog een nut hadden na de dood. Dat dat beter was dan begraven worden en verloren gaan. Dat dat meer eren van het leven (of verlies van leven) is dan gewoon in de grond stoppen en verloren laten gaan. En ergens vind ik dat nog steeds. Maar ik besef ook wel dat ik om mijn kippen niet echt gaf, en dat er geen haar op mijn hoofd aan denkt om 1 van mijn konijnen in stukken te hakken en op te voeren als ze sterven.  No Way!!!
Maar die worden dan ook wel begraven in de tuin.  Ik weet waar ze liggen, elk individu. Als ik een dier zou hebben dat anders naar de destructie zou gaan, dan zou het een ander dillema worden. Want ik vind destructie nog een stuk minder respectvol dan opgegeten worden.  Dan vind ik als voedsel dienen veel mooier voor een dier dan gewoon machinaal vernietigd worden.
Als je wil cremeren, en dat ervoor over hebt, dan is dat natuurlijk het meest respectvol.  Voor een dier waar je van gehouden hebt.  Het blijft ergens zonde van het vlees, maar als je van het dier gehouden hebt, is dat veel meer dan gewoon vlees. Dan is het lichaam een deel van dat dier waar je van gehouden hebt, en veel meer dan wat vlees.  Dat is het verschil met de kippen die ik wel gevoerd heb. Ze betekenden niets voor mij.  Ik weet niet of ik het met de kippen die ik nu heb nog zou kunnen (die zijn veel leuker).
Ik denk ergens dat ik me er dan over zou zetten en toch voeren, maar ik merk dat ik het bij mijn konijnen zeker nooit zou kunnen.  Dus ik weet het nog zo net niet.

Ik begrijp je dillema, maar eigelijk moet je het echt gewoon zelf weten.  Niemand kan dat voor jou beslissen, je moet gewoon je hart volgen en dat zelf beslissen.  Het opvoeren kan, maar al het andere kan ook.  Wat je zelf het beste vind voor je vriend.  Waar je zelf het beste gevoel bij hebt.

En dan heb je natuurlijk ook nog de manier van gaan.  Ik heb er geen verstand van, maar het is natuurlijk ook iets om rekening mee te houden. 

[Daantje]

Kippen opvoeren heb ik ook gedaan ,daar heb je niet zo'n band mee (een ander weer wel natuurlijk)

Het gaat er inderdaad om of je de emotionele band die je met je (eigen) dieren hebt kunt loslaten.

Ik ben nu die foto's en filmpjes aan het bekijken in die link die K&D plaatste:
http://www.bokt.nl/forums/viewtopic.php ... slachthuis

De gang van zaken zoals Jantina zegt ,die ken ik zeker wel.
Dat is echt niet fijn ,dat hoeft in dit geval ook niet .

Het is een keuze die ik kan maken ,mits ik die aandurf.

En zo langzamerhand zou ik wel aandurven om haar (als het niet anders meer kan of gaat) te laten slachten .
Mits dit op bepaalde voorwaarden kan.

Het is goed om erover na te denken wat er gebeuren moet als je ooit voor zo'n situatie komt te staan.

[Naomi B]

Daantje,

ik wil nogmaals zeggen dat ik het zelf ook een zeer zeer moeilijke keuze zou vinden. Zoals ik al eerder zei, jouw paarden zijn een onderdeel van jouw groep, zeg desnoods ook de roedel, geweest. Ik bedacht me later dat dat ook misschien wel voor je honden geldt. Het is heel goed mogelijk dat jouw honden ruiken dat het één van de eigen paarden is en het vlees niet eens zouden willen eten. Geen idee of dat zou kunnen, maar het zou me niet verbazen. Afhankelijk ook van het contact tussen de honden en de paarden.

Dat is ook de reden waarom ik zei dat het wellicht voor andere honden wel geschikt zou zijn. En zo zou jouw paard deel uitmaken van de cirkel van het leven.

Maar ook als je hem zou laten cremeren en de as zou meekrijgen, kan hij deel uitmaken van de cirkel van het leven. Ik las vandaag dat iemand de as (maar dat was van een mens, maar goed, kan ook bij een dier) gebruikte bij het oppotten van een mooie boom. Ook dat vind ik een mooi idee.

Heel veel sterkte en eerlijk gezegd hoop ik maar dat die andere arts en hoefsmid hem er boven op krijgen. Dat zou heel fijn nieuws zijn.

[Marije Lei]

Ik zou het niet kunnen, mijn kleine dieren worden begraven en mijn paard en ezel zullen gecremeerd worden als ze komen te overlijden. Ik wil het ook niet voor mij zelf. Ik rommel graag in de tuin en hou alle grafjes bij. Ze hebben mij zoveel gegeven en, hoewel het inderdaad de kringloop is, ik vind dat ze een waardig en vredig einde verdienen. Een slager betekent stress en angst en dat zal ik ze nooit aan doen. Ja hypocriet, waarom een ander dier wel en die van mij niet? Het liefst voerde ik de honden ook geen vlees maar ze kunnen nou eenmaal niet zonder. Dus biologisch maar niet mijn maatjes, dat gaat me te ver.

Heel veel sterkte de komende tijd!

[-Saskia-]

Nee. Nooit, never, nimmer.

[Kaela]

Ik zou het (met mijn verstand gezegd) wel voeren. Dan heeft het nut, dan dient het nog ergens toe. Net wat gezegd wordt, je weet dat je dan een gezond en gelukkig dier voert, wat wel van het leven heeft mogen genieten en ook nog eens niet geslacht is voor het vlees. Maar ik begrijp dat er emoties mee spelen, en dat die het verhaaltje wel wat anders kunnen maken.

Dat gezegd hebbende: ik zou zeer zeker nog niet zo wanhopig zijn. Zijn er foto's van de hoef gemaakt met een warmte camera? Is precies duidelijk waar de hoefzweer zit? Krijgt de hoef de kans om optimaal te "bewegen" (goed bekapt, ijzerloos, ondergrond hard genoeg, stimulatie om te lopen door voer en water van elkaar verspreid te zetten enz?). Is de hoef ingepakt met animalintex? Allemaal dingen die bijdragen aan een herstel.
Het stomme van zo'n zweer is dat het zo vreselijk veel pijn doet zolang hij er zit. Maar eenmaal eruit is het paard ook zo ongeveer direct genezen. Ik begrijp heel goed dat het vreselijk is om met zo'n groot en zwaar paard hiermee te tobben. 

[Daantje]

Ja, al deze maatregelen zijn getroffen.
Zo doen wij het ook.
Elke  8 weken worden de hoeven bijgehouden met bekappen enz.
Alles is in orde ,behalve dus die hoefzweer die nu al 4 keer terug is gekomen ,die zit heel hoog in de hoef.

En dat al sinds vorige zomer ,het is een gekwakkel.
Zo'n strompelend groot en zwaar paard is echt naar om te zien.

Maandag weten we meer.

[Xerox]

Kan me voorstellen dat het een vreselijk gezicht is  Hopelijk horen jullie maandag iets positiefs...

[nova]

Naomi en ook Janita hebben het heel mooi verwoord.

Ik voer wel paardenvlees,  maar of ik mn eigen paard zou kunnen opvoeren??... ik weet het niet.

Ik  denk wel dat  ik in geval van  zou kiezen voor slacht, niet voor crematie.

Ik  wens je sterkte en wijsheid zou je  een beslissing moeten nemen


I

[MargaS]

Nee, zou er echt niet mee kunnen leven dat mijn Zapje, Epokaatje of één van de andere paardjes bij mij of iemand anders in de vriezer zou liggen.
Daarvoor was de emotionele band te groot. Ze zijn heel netjes ingeslapen en daarna afgevoerd.

[chipjolie]

wow nee ik zou het nooooit kunnen zou er niet aan moeten denken om bijv. mijn meisje die jaren lang trouwe dienst heeft bewezen aan m n honden te voeren..!
ik snap de argumenten wel je weet precies wat je voert maar nee ik zou het niet over m n hart verkrijgen om mijn eigen paard in porties te snijden...

[tessa]

Wij hebben nu drie keer een paard laten slachten bij Nijkerk.
Het gaat er heel rustig en respectvol  aan toe.
Mijn man blijft er altijd bij totdat ze geschoten zijn.
Geen van de paarden was bang bij het naar binnen voeren en ze worden door de schieter eerst op hun gemak gesteld.
Het blijft altijd heel erg rot, maar slachten is geen vreselijke dood, zoals wel vaak gedacht wordt.
Wij hebben onze paarden nooit in vlees terug gekregen eigenlijk.
Ik heb er nooit zo over nagedacht, maar mocht het in de toekomst nog eens moeten gebeuren (hoop het niet) dan ga ik er toch over nadenken.

[Esther Q]

Interessante vraag. Het zou afhangen van hoe sterk ik emotioneel gehecht ben aan het paard of ik het zou kunnen of niet. Het lijkt me iig fijner om het wel te kunnen dan om het niet te kunnen. Ik word ook wel steeds helderder in dit soort dingen, maar als ik een paard even vervang met mijn Boeffie Blafmans, dan moet ik toch wel even slikken bij het idee

[HILDE1]

Ik heb in februari mijn 30 jaar oude pony moeten laten inslapen.
Mijn vorige paard is 31 jaar geleden naar de slachterij gegaan wegens ongeneeslijk hoefbevangenheid. Ik vond het later zoerg dat ik hem zonder mij naar zijn dood heb laten gaan,dat ik toen besloten heb om mijn eigen dieren altijd thuis in te laten slapen. Dan kan het vlees natuurlijk niet meer gegeten worden,maar ik heb er een veel beter gevoel over.
Als je een dier toch die afschuwelijke weg naar de slachterij laat gaan,kun je het vlees net zo goed eten. Het lijkt mij dat dit een huisslachting is,zoals mensen dat doen die zelf een kalf grootbrengen voor de slacht.

[casandra]

Ikzelf laat al mijn dieren inslapen door de DA...in hun eigen omgeving. Ze zouden niet eens gegeten mogen worden omdat ik bij pijn altijd pijnstillende medicatie geef al is het maar voor de laatste dag.

Mijn eigen paard laten eten door mijn honden...nee dat kan ik niet...voer nu al geen paardenvlees.
Heb er geen problemen mee dat anderen dat wel kunnen maar voor mijzelf is dat geen optie.