ze kon haar rust niet vinden, ging niet liggen. probeerde wel maar was duidelijk ongemakkelijk en later ook pijnlijk (voor mijn gevoel) in haar buik
maar eerst dacht ik nog: zou ze nu zo geraffineerd zijn (ja, dat kan ze zijn, haha) dat ze voor ons komt staan en eigenlijk wil dat wij van de bank af gaan zodat zij daar kan liggen??
ik heb haar goed in de gaten gehouden maar het was allemaal zo vaag.. soms ging ze wel liggen. maar dan toch weer buiten, plasje doen etc..
uiteindelijk ben ik even gaan slapen mat de wekker een uur later en toen hoorde ik van mijn vriend dat ze een keer gespuugd had en een paar keer geprobeerd maar zonder resultaat..
dát, plus het feit dat ik een dikkere buik zag (maar niet heel erg) waarin ik met stethoscoop geen buikgeluiden meer hoorde maakte dat ik actie ben gaan ondernemen; vriendin dierenarts gebeld, overlegd en toen Utrecht gebeld. meteen komen zeiden ze................
daar was het niet een duidelijk acuut beeld van een `klassieke` maagtorsie
bloed geprikt, methadon gegeven, aan het infuus en uitslagen afgewacht: kalium te laag, lactaat te hoog, glucose te hoog en klinisch een zieke hond met pijn in buik en speekselen
via infuus heeft ze suiker en zout gehad en is de kalium gecorrigeerd. ze moest dus blijven en als alles zo zou blijven kon ik haar om half 9 vanochtend ophalen..........
en toen ging om 7 uur vanochtend de telefoon en vertelde de arts dat ze ingestort was en nu een torsie had.
eerst heeft ze keurig buiten een plas gedaan, was ondeugend en tierig, probeerde te ontsnappen en sprong op een bankje naast iemand/degene die met haar bezig was (bankje springen levert lekkers op hier ;-) ). en plots is ze dus door haar hoeven gestort en ging het helemaal mis...
daarop is een foto gemaakt en: torsie. daar is verder naar gehandeld en nu was de vraag: verder gaan? dwz chirurg bellen en opereren? ja dus...
arts vertelde dat de kans groot was dat ze het niet zou redden....
1e chirurg belde met meer uitleg en wilde ook van mij horen wat ik wilde....
geen twijfel: doorgaan
toen belde de 2e chirurg, de hoogleraar met het bericht dat het er heel erg slecht uit zag. grote kans dat ze het niet zou redden. de maagingang was ook al `aangetast` en dat kun je natuurlijk niet weghalen en dus..... heel verhaal dat erg dramatisch was.
toen hij zei: het wordt hoe dan ook een lijdensweg voor haar.. toen heb ik even getwijfeld....
maar ik voelde, en voel, dat ik haar de kans moet geven. ik kan dat niet uitleggen..
gezegd dat zij sterk is (al is ze dan 9,5) en dat we dit samen wel gaan redden
hij zei dat ik er 100% achter moest staan, dan pas ging hij door. ja, ik sta er 100% achter! doe je best, zet m op en toitoitoi, ik wil mijn hond terug!
ze had 95% kans dat het mis zou gaan....., pff..
na een kleine 2 uur dus het bericht dat het beter was gegaan dan gedacht....
écht haleluja!!
ze was en is nog wel erg slecht en zwak en ze moet nu zelf knokken maar de operatie was goed verlopen en haar overlevingskans dus van 5 naar 50%
nou, dat is pure winst denk ik dan!!
ik ben echt vreselijk zenuwachtig wat ik zometeen te horen krijg aan de telefoon op de ic
ik mag tussen 14.00 en 14.30 bellen en er is een webcam... pff..
kan uiteraard niet naar haar toe vanwege dat ze dan mee terug wil en kan uberhaupt niet op ic begreep ik
-nog 6 minuten...-
ik ga even plassen en de telefoon pakken....
jullie horen zo meer van mij....
) (dan mag dan eigenlijk weer niet maar ach.. het zal me worst wezen 
)
