Moderator: Lizzy
Toch twijfelen wij over ons oude hondje nog wel eens hoor... Is vorig jaar op Goede Vrijdag ingeslapen maar ik heb nog steeds het gevoel dat we die beslissing te vroeg hebben genomen. Ook al was hij 15, hij was op zijn manier nog zo vrolijk...Bosliefje schreef: Een vroegere, oude wijze dierenarts zei eens tegen mij: mensen nemen HET besluit nooit te vroeg, maar vaak te laat.
Ja, leuk voor op een tegeltje, maar eigenlijk kun je daar niet zo veel mee. Wie of wat bepaalt nou of iets te vroeg of te laat is. En je kan natuurlijk ook gewoon op tijd zijn.Bosliefje schreef: Een vroegere, oude wijze dierenarts zei eens tegen mij: mensen nemen HET besluit nooit te vroeg, maar vaak te laat.
Mwah er zijn er genoeg die het besluit te vroeg nemenBosliefje schreef: Een vroegere, oude wijze dierenarts zei eens tegen mij: mensen nemen HET besluit nooit te vroeg, maar vaak te laat.
Ja klopt, maar ik heb er ook zat zien gaan "omdat die wat moeilijk ging opstaan"of "hij kon niet meer rennen"...of "hij was al tien en dan zijn ze op hé". Kun je denken, die hond weet er niets meer van, maar ik vind toch dat zo'n hond ook wat afgepakt wordt. Kun je denken...ik was fijn niet "te laat". En tuurlijk lopen mensen soms in de ogen van een buitenstaander te lang door. Mijn Dusty was ook stokoud, had ook haar vage momenten en zelfs slechte dagen, maar daar stonden voor haar veel jippiemomenten tegen over en zolang die er waren bleef ze gewoon....dit ook tot gruwel van sommige mensen...die vonden dat een hond die niet meer kan rennen en springen maar omgelegd moet worden, want dat is niet hondwaardig". Toen de geluksmomentjes weg waren hebben we haar ook laten gaan, want als ik een hond moet gaan vertellen dat het leven leuk is omdat ze dat zelf niet meer zo ervaren, ja dan is het voor mij klaar.tessa schreef: Ik zie veel honden in mijn trimsalon, ook heel veel oude honden.
Ik vind echt dat mensen vaak veel te lang hun hond bij zich willen houden, omdat ze het zelf te moeilijk vinden om afscheid te nemen.
Sommige honden weten echt niet meer wie ze zijn en wat ze moeten, de wereld is een mistery voor ze geworden, in mijn ogen een nachtmerrie, waaraan ze niet kunnen ontsnappen.
Ja maar hij eet nog....
Ow gelukkig, ben ik niet de enigeNeally schreef: Het is en blijft moeilijk, zie je je lieverd nog weleens lekker blij.
Wanneer het moment daar is weet je waarschijnlijk wel, een soort van stem binnenin je.
Nu is het genoeg, ze mag gaan.
Dat heb ik bij de dieren gevoeld die ik heb moeten laten gaan.
Zo'n moeilijk en verdrietig besluit.
Misschien werkt het voor jou ook om haar vast te leggen op film en terug te kijken.
Wens je hoe dan ook veel sterkte!
PS:
Een lijstje om af te vinken, persoonlijk heb ik daar niets mee, ik krijg er kriebels van.
Ja dan is dat voor jou niks...maar er zijn genoeg eigenaars die ZELF geen idee hebben waar ze op moeten letten, en voor DIE mensen is het best handig om deze richtlijnen te lezen.Neally schreef: PS:
Een lijstje om af te vinken, persoonlijk heb ik daar niets mee, ik krijg er kriebels van.
moelijk te zeggen....als ze gaat eten, als ze naar buiten mag, als iemand binnen komt, als een trimhondje komtAngelique schreef: Do, hoeveel "jippiemomenten" heeft ze nog per dag?
