Bonnie: ik heb gewoon mijn hond weer terug!!

[*loes*]

Wat een heerlijke foto!!! en fijne berichten, maar we duimen lekker door 

[Naomi B]

Ik begrijp die onzekerheid heel goed. Precies wat Inni zegt. Je leeft bij de dag en elke dag is er weer eentje. En straks ben je een half jaar verder en dan denk je. Tjonge, wat hebben we allemaal meegemaakt en kijk nu hoe het gaat! Het ziet er allemaal nog steeds positief uit.
En wat een heerlijke foto. 

[DJARA]

kan iemand dit vertalen ?

Ja ik volg het ook met belangstelling maar die medische termen komen bi mij ook niet binnen.
Staat wel heel interessant moet ik zeggen 

Maar gewoon Nederlands gaat mij een stuk beter af en maakt het ook leuker om te volgen.
Steeds heen en weer zappen van wikepedia naar hier is niet helemaal mijn ding.

Gelukkig gaat het nu weer beter met Bonsels.
Maar dat geschommel van wel goed naar niet goed en weer terug... pppffff ik zou er heelmaal wiebelig van worden.

Sterkte en een knuffel voor de stoere dame met haar mooi geschoren buik.

[calimero_a]

[spreeuwtje]

Ik lees nog steeds mee. Hoest nu met de tuttebel?

[Joyce1985]

Ahw, wat ligt ze daar lekker! 

Ik blijf net zo lang voor jullie en Bonnie duimen, totdat je je eigen gevoel weer durft te vertrouwen! 

[Marlou-Kamiel]

Hier Jos nog even die een stukje mag schrijven....

Het is nog steeds een beetje op en neer en het lijkt er op of mevrouw ons elke dag met wat anders wil blijven "verrassen". 
Haar keel / nek lijkt nog steeds een beetje dik; ze heeft er i.e.g. nog steeds last van, vanmiddag zagen we plotseling dat ze een dikkere rechter achterpoot heeft !?! en nu ook nog wat ödeme in haar koppie, dus misschien ook een beetje hoofdpijn. allemaal rare, kleine ( ? ) dingetjes waar honderd en één verklaringen voor kunnen zijn. allemaal dingen om in de gaten te houden dus.

aan de andere kant,  ze vind het heerlijk met de mannen in het bos wandelen: gistermiddag drie kwartier op het zand in Bornia, vanavond zeker zo lang rond de Franse put. allemaal vertrouwde plekjes waar ze graag snuffelt en over de plasjes van de mannen heen gaat !! 
en soms lijkt ze ook minder pijn te hebben, dan weer niet. het is allemaal zó met elkaar verweven, én met haar verleden en wat er recent allemaal gebeurt is maakt dat zelfs het hoofd van de ic in Utrecht e.e.a. niet kan duiden.

maar dat weerhoud ons er natuurlijk niet van haar nauwlettend in de gaten te houden, de positieve dingen niet uit het oog verliezende. er kan nog steeds van alles gebeuren en mis gaan, maar haar kennende is dat voor haar ( en dus voor ons ) geen reden het bijltje er bij neer te gooien, zeker niet met de kleine stapjes vooruit die je elke dag weer ziet: het blaffen, het markeren / pissen op drie poten als een vent, goed eten, en en.....

het verhaal mag ondertussen niet meer zo spectaculair zijn, maar daarom is het niet minder spannend. tenminste niet voor ons. dus draaien en stoken en draaien en stoken en .....

[Anne in Zweden]

O, maar spectaculair of niet (persoonlijk geef ik de voorkeur aan niet!), ik duim gewoon verder hoor! En er brandt ook iedere dag een kaarsje voor jullie doorbijtertje. De race is misschien nog niet helemaal gelopen, maar ik heb er alle vertrouwen in dat jullie de finish gaan halen!

Slaap lekker voor straks!

[leni]

tuurlijk blijven we duimen!!

[sella]

Ik duim nog steeds voor haar. Maar heb punten zat nu met buffel dat ik niet zo meer reageer.

[rosie]

Hier blijven we ook nog steeds meelezen en duimen!

[Hitam]

We zijn er ook nog niet, maar het gaat wel nog steeds, beetje bij beetje beter.

[calimero_a]

[Naomi B]

Het blijft fijn dat jullie een update geven. Ben nog steeds elke dag even aan lezen of er iets gepost is.

[Marlou-Kamiel]

hier Jos weer met de laatste berichten van vandaag....

Het gaat nog steeds vooruit met ons meisje, ondanks de "kleine ongemakken". De dag begon i.e.g. goed: minder pijn, alert en blij. na een klein rondje mee boodschappen doen met Marlou, terwijl ik met de mannen en de uitlaathond(jes) naar het bos was. Ná de wandeling en het eten is ze altijd wel wat onrustig; beetje zoekend waar en hoe te gaan liggen, wat meer pijn en hijgerig. alsof de inspanning nog een beetje na-ijlt. maar als ze eenmaal ligt slaapt ze ook lekker, kompleet met dromen. 
dus vanavond mee met de mannen naar het bos, wat ze altijd leuk vind. een uurtje gelopen, wat heel goed gaat; lijkt er niet echt moe van te worden, een beetje zoals Bonnie "vroeger" ook was: rustig aan lekker meelopen en je niet te druk maken. zelfs gepoept in het bos, en dat ook op de Bonnie-manier: vlak voordat we bij de auto zijn nog snel een plekje zoeken 
eenmaal thuis is ze dan weer wat onrustig en kan haar draai niet vinden. ze kijkt dan uit naar het eten waarschijnlijk, want dat gaat er prima in. vanavond weer (smuldier)vlees en (stukjes) pens.  na het eten dezelfde "verschijnselen" als s'morgens, dus moeten we misschien toch opletten dat we niet te veel eten geven, gezien haar kleine maag en waarschijnlijk nog gevoelige buik en darmen. temperatuur heeft ze in elk geval niet, dus dat is een plus.

het is en blijft lastig dus, want al ben je nog zo positief, er is altijd wel iets dat je op zo'n "goede" dag uit je evenwicht kan brengen. is het niet met je eigen hond(en) dan is het wel iets dat je op BP leest dat je doet beseffen dat het ondanks je goede zorgen en aandacht het toch nog fout kan gaan.

we mogen onze zegeningen tellen !!!! en hopen !!!!