En als het dan óók nog niet gaat zoals je gepland hebt.... pff....
Dus wat een fijne dag had moeten worden valt zó weer in het water. En dan kun je het allemaal nog regelen, maar het is een hoop stress en gedoe wanneer iemand op z'n toezegging terugkomt. zeker als je daar vast op gerekend hebt !! ( en zelf verplichtingen bent aangegaan )
En die stress kun je er niet bij hebben, en zeker Marlou en dus indirect Bonnie niet. Want / Mede daardoor ? had zij ook niet zo'n goede dag, i.e.g. vanmiddag / vanavond niet toen de planning in het honderd liep. Ze pikt de tress van alles en iedereen ( vooral Marlou ) zó op dat je bijna zou denken dat ze er ziek van wordt. In elk geval niet beter.... Het is een goede les voor de volgende keer: de goede / betrouwbare mensen vragen en dubbel checken.
We wisten dat het een lang en moeizaam herstel zou zijn, maar het vergt wel zijn tol. want ook voor familie, vrienden en kennissen wordt de afstand tot Bonnie weer groter, om het zó maar eens uit te drukken. Er zijn geen "grote ontwikkelingen" meer; de "spanning"is er een beetje af ( voor hen i.e.g. zeker ) en het "verhaal Bonnie" kabbelt nu een beetje voort, zo lijkt het. Maar juist ook NU is er aandacht, hulp en steun nodig ( die we van de BP'ers zeker nog krijgen
) maar ik weet uit ervaring dat dat moeilijk is. En de dagen vliegen voorbij, zonder dat je met het beetje tijd en energie die je over hebt werkelijk iets zinnigs of constructiefs hebt kunnen doen.
We moeten dus echt nog beter gaan plannen.... en positief blijven voor Bonnie en elkaar.... want zó moet het gaan lukken.
Succes met die rompslomp!
